Του Θέμη Μαντά
Τα μπαράζ δεν χαρίζουν βεβαιότητες. Η διαδρομή έχει ένταση, διαρκείς εναλλαγές, τίποτα δεν κρίνεται οριστικά από ένα αποτέλεσμα. Δεν υπάρχουν «τελικοί» κάθε Κυριακή, ούτε άνοδοι που σφραγίζονται σε τέσσερις ημέρες. Εκείνο που μετρά, και παραμένει σταθερό, είναι η στήριξη και οι Πυργώτες δείχνουν ότι γνωρίζουν καλά το παιχνίδι, στέκονται δίπλα στην ομάδα με καθαρή διάθεση και συνέπεια.
Η ερχόμενη πρώτη Κυριακή του Μαΐου προμηνύεται ένα ακόμη δυνατό ματς, που δεν κρίνει την άνοδο. Ένα νικηφόρο αποτέλεσμα φυσικά και την πλησιάζει Οι εξέδρες του «Μαρακανά» θα ντυθούν εκ νέου στα κόκκινα, με περισσότερους από 3.000 φιλάθλους να δίνουν το «παρών». Οι Red Boys θα ενισχυθούν λόγω αργίας, όμως το μήνυμα αφορά το σύνολο: «Η ώθηση πρέπει να έρθει από όλους και όλες».
Σε αυτό το πλαίσιο, τα μεμονωμένα περιστατικά αποδοκιμασιών προς παίκτη της ομάδας, που προήλθαν εκτός οργανωμένων, δεν περνούν απαρατήρητα. Σ’ ένα γήπεδο όπου οι αποστάσεις είναι μικρές και οι φωνές φτάνουν καθαρά στον αγωνιστικό χώρο, κάθε λέξη έχει βάρος και όπως αποδεικνύεται διαχρονικά, το χειροκρότημα αποδίδει περισσότερο από την ένταση και τις παλιομοδίτικες τακτικές. Όπως εκείνες που πριν 65 χρόνια σταύρωναν τον Πυργιώτη Κώστα Αντύπα ή Άφαφα στο παιχνίδι με τη Θύελλα Πατρών σε παιχνίδι μπαράζ για έναν παίκτη που μετά αποθέωναν αφού συνέβαλε στις ανόδους του Πανηλειακού όσο ελάχιστοι.
Αγωνιστικά, η ομάδα βρίσκεται στη δεύτερη θέση που, αν το πρωτάθλημα ολοκληρωνόταν τώρα, θα οδηγούσε στη Β’ Εθνική. Ίσως οδηγήσει υπό μία προϋπόθεση στην παραπάνω κατηγορία και η 3η θέση, του ομίλου. Την Κυριακή ο Πύργος υποδέχεται τον Άρη Πετρούπολης. Ο στόχος ξεκάθαρος, χωρίς όμως να αποτελεί σημείο οριστικής κρίσης. Το ίδιο ισχύει για κάθε αποτέλεσμα: τίποτα δεν τελειώνει, τίποτα δεν κρίνεται πρόωρα.
Δώδεκα βαθμοί βρίσκονται στο τραπέζι και το περιθώριο είναι ανοιχτό για όλους. Οι ομάδες παρουσιάζουν αξιοσημείωτες ομοιότητες: υψηλός ρυθμός, έντονο μαρκάρισμα, παιχνίδι στα όρια. Δεκαεννιάχρονοι ποδοσφαιριστές καλούνται να διαχειριστούν για πρώτη φορά το βάρος τέτοιων αγώνων, ενώ οι προπονητές κινούνται στην ίδια ποδοσφαιρική φιλοσοφία, με το ρίσκο να κάνει τη διαφορά σε επιμέρους λεπτομέρειες.
Οι ισορροπίες είναι λεπτές. Η άνοδος μπορεί να κριθεί σε μια φάση, ένα σφύριγμα, μια απόκρουση, ένα χαμένο τετ-α-τετ. Ο Άρης Πετρούπολης προηγείται, βασιζόμενος στις καθοριστικές επεμβάσεις του «κήπερ» Παχατούρα. Ο Πύργος σε καλές μέρες Αδάμ-Θοδωρής-Δημήτρης και αμυντική λειτουργία σε εξαιρετική κατάσταση και βρήκε και τον Αργεντινό Μούσια, χωρίς να υστερεί κανένα από τα άλλα τα παιδιά. Η Ζάκυνθος παρουσιάζει δύναμη στο παιχνίδι της χωρίς να το χει μεταφράσει σε βαθμούς, ενώ ο Εθνικός είναι πολύ ανταγωνιστικός, ίσως και ο καλύτερος.
Μέσα σε αυτό το σκηνικό, το πλεονέκτημα του Πύργου παραμένει η ψυχή του. Η υπομονή και η σταθερή στήριξη του κόσμου του μπορούν να λειτουργήσουν ως καταλύτης. Σε αυτή τη φάση, τη διαφορά την κάνει η ψυχική αντοχή, η συγκέντρωση και η πίστη στον στόχο. Τα παρατηρούμε στο γήπεδο από όσους βρίσκονται στο τερέν, αλλά και σε κείνους που γεμίζουν τις κερκίδες με παρουσία και φωνή.
Εδώ που φτάσαμε ο Πύργος χρειάζεται ψυχάρες στις εξέδρες και μες στο γήπεδο. Οι άλλοι ας μείνουν …σπίτι τους για να δουν το παιχνίδι από την τηλεόραση και στον καναπέ τους.
Στο γήπεδο χρειάζονται μόνο εκείνοι που θα ωθήσουν σε νίκη τους αποφασισμένους στο χορτάρι. Όσοι δεν βοηθούν την ομάδα και στο λάθος, δεν είναι με την πόλη και τα παιδιά της.
