Του Θέμη Μαντά
Όχι μόνο για την μοναδική ποδοσφαιρική δόξα που πλησίαζε, αλλά και για το βαρύ πένθος που σκέπασε την πόλη σαν μαύρο σύννεφο. Ήταν μία περίοδος με πολλά τροχαία εντός της πόλης και με φιλάθλους της ομάδας που έχασαν τη ζωή τους.
Ο Πανηλειακός βρισκόταν στη τρίτη και τελευταία φάση των μπαράζ ανόδου για τη Β΄ Εθνική. Η πόλη χαιρόταν την ανοδική πορεία της ομάδας που πέταγε φωτιές. Αντίπαλοι στην Τρίτη φάση ήταν ο Παννεμεατικός, ο Λεωνίδας Σπάρτης και ο ΠΑΣ Πρέβεζας. Η ομάδα που θα συγκέντρωνε τους περισσότερους βαθμούς θα έπαιρνε το πολυπόθητο εισιτήριο της ανόδου. Για δεύτερη θέση ούτε λόγος. Στις καρδιές όλων έκαιγε ακόμη η πικρία από την χαμένη ευκαιρία απέναντι στον Άρη Αγίου Κωνσταντίνου, στο γήπεδο του Αιγάλεω, την προηγούμενη χρονιά.
Η πορεία της ομάδας είχε ξεκινήσει από τη Μανολάδα, τον Οκτώβρη του 1970. Οι μήνες πέρασαν με αγωνία, ιδρώτα και όνειρα. Ο Πανηλειακός έμενε αήττητος, πήρε το πρωτάθλημα Ηλείας, νίκησε στα πρώτα μπαράζ και η ώρα της τελικής ευθείας είχε φτάσει. Στην πρεμιέρα του δεύτερου γύρου, απέναντι στον Παννεμεατικό, οι «ερυθρόλευκοι» του Πύργου δεν άφησαν κανένα περιθώριο αμφισβήτησης. Με γκολ των Αντύπα και Ζυγούρη επικράτησαν 2-0, σε έναν αγώνα όπου ακόμη και η διαιτησία του Πειραιώτη Καλαπόδη χαρακτηρίστηκε άψογη.
Και ύστερα ξημέρωσε η Κυριακή, 9 Μαΐου. Του Αγίου Χριστοφόρου. Καλή ώρα όπως αύριο. Από νωρίς, ο δρόμος προς τη Σπάρτη γέμισε κόκκινα κασκόλ και κόσμο. Περισσότεροι από δύο χιλιάδες φίλαθλοι ξεκίνησαν με κάθε λογής μεταφορικό μέσο για να σταθούν στο πλευρό της ομάδας.
Η οργανωμένη εκδρομή κόστιζε 100 δραχμές· μικρό τίμημα μπροστά στο όνειρο της ανόδου. Πολλοί αντίκριζαν για πρώτη φορά το χάλκινο άγαλμα του Λεωνίδα να δεσπόζει αγέρωχο στην είσοδο του γηπέδου που πλημμύρισε από κόσμο. Περισσότεροι από έξι χιλιάδες θεατές βρέθηκαν στις εξέδρες. (3.960 εισιτήρια-55.950 εισπράξεις, Λακωνικός Κήρυξ 10/5/1971) Ο Πανηλειακός έπαιζε καλύτερα, με σιγουριά και τεχνική ανωτερότητα, κάτι που αναγνώρισε ακόμη και ο λακωνικός Τύπος της εποχής. Στο 69ο λεπτό, ο Κώστας Αντύπας πάγωσε τη Σπάρτη γράφοντας το 0-1.
Όμως, λίγο πριν το τέλος, στο 86΄, ο Τσαχουρίδης ισοφάρισε για τον Λεωνίδα. Λίγο πριν τις επτά το απόγευμα, ο διαιτητής Κόνιαρης σφύριξε τη λήξη. Οι φίλαθλοι πήραν τον δρόμο της επιστροφής μέσα στη νύχτα, διασχίζοντας τις δύσκολες στροφές του Ταϋγέτου. Άλλοι με παλιά Ι.Χ., άλλοι στοιβαγμένοι σε λεωφορεία που μύριζαν πλαστικό, καπνό και καυσαέριο. Κουρασμένοι, μα γεμάτοι ακόμη από τη συγκίνηση του αγώνα. Κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί τι θα ακολουθούσε.
Στις 11:30 το βράδυ, στο 35ο χιλιόμετρο της εθνικής οδού Πύργου–Κυπαρισσίας, κοντά στη γέφυρα του Ανηλίου, γράφτηκε η τραγική συνέχεια της ημέρας. Το αυτοκίνητο που οδηγούσε ο 51χρονος υπάλληλος της Αγροτικής Τράπεζας Λεχαινών, Σάκης (Διονύσιος) Σχοινάς, προσέκρουσε με σφοδρότητα στο κιγκλίδωμα της γέφυρας. Ο θάνατος ήταν ακαριαίος.
Μαζί του χάθηκαν η σύζυγός του Θεοδώρα, 47 ετών, και η 25χρονη οικογενειακή φίλη Ελένη Αβραμοπούλου από την Ανδραβίδα. Στο αυτοκίνητο βρίσκονταν και τα δύο παιδιά της οικογένειας, ο 17χρονος Αναστάσιος και η 12χρονη Παναγιώτα, που τραυματίστηκαν αλλά σώθηκαν. Η μεγάλη κόρη της οικογένειας, η Σοφία, έλειπε για σπουδές.
Η είδηση έπεσε σαν κεραυνός στον Πύργο και σε ολόκληρη την Ηλεία. Μέσα σε λίγες ώρες είχε διαδοθεί σε όλη τη χώρα. Το ποδόσφαιρο σώπασε μπροστά στην ανθρώπινη απώλεια. Στην κηδεία, στις 11 Μαΐου, παραβρέθηκαν το Δ.Σ. του Πανηλειακού, ποδοσφαιριστές και πλήθος φιλάθλων. Η ομάδα της Σπάρτης απέστειλε συγκινητικό συλλυπητήριο τηλεγράφημα: «Δ.Σ., ποδοσφαιρισταί και φίλαθλος κόσμος πόλεως Σπάρτης συμπάσχει μαζί σας δια αδόκητο θάνατον ηρωικών φιλάθλων της…»
Μέχρι το τέλος εκείνης της ποδοσφαιρικής χρονιάς τηρούνταν ενός λεπτού σιγή σε όλα τα γήπεδα, ενώ οι παίκτες του Πανηλειακού αγωνίζονταν φορώντας μαύρα περιβραχιόνια.
Μέσα στο πένθος, η ομάδα συνέχισε. Στις 16 Μαΐου, μπροστά σε μια εξέδρα που ακόμη συζητούσε το τροχαίο, ο Πανηλειακός νίκησε την Πρέβεζα με 4-0. Μία εβδομάδα αργότερα, δύο χιλιάδες φίλαθλοι ταξίδεψαν στη Νεμέα και είδαν την ομάδα να επικρατεί 3-2, παίρνοντας προβάδισμα τριών βαθμών στη βαθμολογία των μπαράζ. Κι όταν εκείνη η χρονιά ολοκληρώθηκε, ο Πανηλειακός πέτυχε τελικά την άνοδο στη Β΄ Εθνική.
Μα η επιτυχία εκείνη έμεινε για πάντα δεμένη με τη μνήμη τριών ανθρώπων που δεν γύρισαν ποτέ από τη Σπάρτη. Μια άνοδος ποτισμένη με δάκρυ, σιωπή και βαθιά ανθρώπινη απώλεια. Μία επιτυχία που τιμήθηκε από εκείνους τους ανθρώπους, αλλά λησμονήθηκε γιατί η ιστορία του ποδοσφαίρου της πόλης είναι αποσπασματική.
Ο Σύλλογος Βετεράνων Πανηλειακού που πλέον είναι με καταστατικό και λειτουργεί επισήμως και νομίμως θα προσπαθήσει να είναι ο θεματοφύλακας όλων εκείνων των Πυργιωτών που πάλεψαν μέσα από το ποδόσφαιρο για την πρόοδο της ομάδας και της πόλης.
Υ.Γ. Στη μνήμη του Δημήτρη Μεσσήνη, μέλος πολλών Δ.Σ. του Πανηλειακού που την Κυριακή τελείται το ετήσιο μνημόσυνο, στην Αγία Κυριακή Πύργου.
Σημείωση 1: Διατηρήθηκε η ορθογραφία και η σύνταξη της εποχής.
Σημείωση 2: Ο Πανηλειακός προβιβάστηκε στη Β’ Εθνική ΤΟ 1971. Στην ομάδα μεταξύ άλλων ηγήθηκαν στο Δ.Σ. οι Τάκης Αντωνόπουλος και ο Τυριντζής (Λυγιάς). Την ομάδα ακολούθησε όλος ο Πύργος.
