Η 4η Οκτωβρίου, Παγκόσμια Ημέρα των Ζώων, είναι μια ευκαιρία να αναλογιστούμε ποια είναι η θέση των ζώων στη ζωή μας, πόσο σεβόμαστε τη συνύπαρξη και πώς αντιλαμβανόμαστε την έννοια της ανθρωπιάς.
Για την Ηλεία, όμως, είναι και κάτι περισσότερο. Είναι μια ευκαιρία να αναμετρηθούμε με δύο διαφορετικές πραγματικότητες που συνυπάρχουν στον ίδιο τόπο.
Από τη μία, τα περιστατικά κακοποίησης, εγκατάλειψης και αδιαφορίας που δυστυχώς συνεχίζουν να βγαίνουν στη δημοσιότητα. Εικόνες σκύλων κακοποιημένων, δεμένων με σύρματα, γατών δηλητηριασμένων, ζώων χτυπημένων ή αλυσοδεμένων χωρίς τροφή και νερό.
Εικόνες που δεν αφήνουν περιθώρια παρερμηνείας...
Υπάρχει ακόμη δρόμος πολύς μέχρι να μπορέσουμε να πούμε ότι ζούμε σε μια πραγματικά φιλόζωη κοινωνία.
Από την άλλη πλευρά, υπάρχει το φως.
Είναι οι άνθρωποι εκείνοι που χωρίς τυμπανοκρουσίες, χωρίς υποστήριξη, χωρίς αναγνώριση, αγωνίζονται καθημερινά για τα αδέσποτα του νομού. Οι εθελοντές των φιλοζωικών οργανώσεων της Ηλείας, που τρέχουν παντού, σώζουν ζώα, ταΐζουν, στειρώνουν, αναζητούν σπίτια, γράφουν εκκλήσεις, προσπαθούν να καλύψουν τα κενά ενός κρατικού μηχανισμού που συχνά απουσιάζει.
Πίσω από κάθε διάσωση, πίσω από κάθε φωτογραφία ενός ζώου που χαμογελά ξανά, υπάρχει ένα ανθρώπινο δράμα, μια κούραση, ένα προσωπικό κόστος. Υπάρχουν άνθρωποι που πληρώνουν από την τσέπη τους για τροφές και φάρμακα, που χάνουν ύπνο, που σηκώνουν τηλέφωνα κάθε ώρα της μέρας και της νύχτας για ένα ζώο που κινδυνεύει. Είναι οι αφανείς ήρωες της καθημερινότητας, εκείνοι που δεν εγκαταλείπουν, εκείνοι που κάνουν πράξη αυτό που πολλοί λένε στα λόγια, ότι κάθε ζωή έχει αξία.
Κι όμως, όσο δυνατοί κι αν είναι αυτοί οι άνθρωποι, δεν μπορούν μόνοι τους.
Δεν αρκεί να υπάρχουν μερικές δεκάδες εθελοντές για να αλλάξει η εικόνα ενός ολόκληρου νομού.
Χρειάζεται η συμμετοχή όλων μας.
Χρειάζεται να συνειδητοποιήσουμε ότι η προστασία των ζώων δεν είναι υποχρέωση «κάποιων άλλων» – είναι ευθύνη όλων.
Ο καθένας μπορεί να κάνει κάτι.
Να μην προσπεράσει ένα ζώο που υποφέρει.
Να καταγγείλει, να βοηθήσει, να στηρίξει με όποιον τρόπο μπορεί.
Μπορεί να προσφέρει λίγο χρόνο, μια σακούλα τροφής, ένα τηλεφώνημα.
Μπορεί να δώσει αγάπη, να υιοθετήσει, να μάθει στα παιδιά του τι σημαίνει σεβασμός στη ζωή. Γιατί η αλλαγή ξεκινά πάντα από τα μικρά, κι αυτά τα μικρά, όταν γίνονται συνήθεια, αλλάζουν τον κόσμο.
Η Ηλεία μπορεί να γίνει παράδειγμα.
Όχι επειδή θα σβηστούν μονομιάς οι πράξεις βαρβαρότητας, αλλά επειδή μπορούμε να δείξουμε ότι δεν τις ανεχόμαστε. Ότι στεκόμαστε απέναντί τους με πράξεις, όχι μόνο με λόγια.
Ας είναι λοιπόν η σημερινή μέρα μια αφορμή να ξανασκεφτούμε τη στάση μας απέναντι στα ζώα και κατ’ επέκταση απέναντι στη ζωή.
Ας δυναμώσουμε τη φωνή εκείνων που δεν έχουν φωνή. Ας ενώσουμε τις δυνάμεις μας με τις φιλοζωικές οργανώσεις του νομού, ας τις στηρίξουμε με όποιον τρόπο μπορούμε.
Γιατί η ευαισθησία δεν είναι προνόμιο, είναι υποχρέωση.
Και γιατί ο πολιτισμός ενός τόπου δεν μετριέται από τα λόγια, αλλά από τον τρόπο που φέρεται στα πιο αδύναμα πλάσματά του.
Αν όλοι κάνουμε ένα βήμα, τότε αυτός ο τόπος μπορεί να γεμίσει ξανά φως, καλοσύνη και σεβασμό για όλα τα πλάσματα που μοιράζονται τη γη μαζί μας.
