Εδώ και καιρό, στο κοιμητήριο του Πύργου, υπάρχει μια παρουσία που δεν φωνάζει, δεν ζητά, δεν παραπονιέται. Ένα αδέσποτο σκυλάκι, που έχει κάνει τους τάφους σπίτι του και τη σιωπή συντροφιά του. Δεν ανήκει σε κανέναν, κι όμως μοιάζει να ανήκει σε όλους εκείνους που έρχονται να μιλήσουν στους νεκρούς τους.
Οι επισκέπτες το γνωρίζουν πια. Το βλέπουν ανάμεσα στα μνήματα, να κουλουριάζεται πάνω στο κρύο μάρμαρο, να ξαπλώνει στη σκιά των σταυρών. Κάποιοι του αφήνουν λίγο φαγητό, άλλοι νερό. Μια μικρή πράξη καλοσύνης. Μα μέχρι εκεί.
Δεν αφήνει κανέναν να το πλησιάσει. Δεν δέχεται χάδι, δεν πλησιάζει ανθρώπινο χέρι. Κρατά απόσταση, σαν να φοβάται ή σα να πενθεί. Κανείς δεν ξέρει την ιστορία του. Κανείς δεν ξέρει ποιον έχασε. Ίσως κάποιον που δεν γύρισε ποτέ. Ίσως κάποιον που αναπαύεται εκεί, κάτω από το μάρμαρο όπου ακουμπά το μικρό του σώμα τα βράδια.
Μια εθελόντρια προσπάθησε να το προσεγγίσει, με υπομονή και καλή πρόθεση. Να του δώσει ασφάλεια, να του προσφέρει μια ευκαιρία για μια άλλη ζωή. Δεν τα κατάφερε. Το σκυλάκι έκανε πίσω, όπως κάνει πάντα. Σαν να έχει αποφασίσει πως αυτός είναι ο τόπος του.
Κι έτσι μένει εκεί. Ανάμεσα σε ανθρώπους που θρηνούν τους δικούς τους , ένας σκύλος που ίσως θρηνεί τον δικό του άνθρωπο. Ένας βουβός δεσμός πόνου και απώλειας, που δεν χρειάζεται λόγια για να γίνει κατανοητός.
Στο κοιμητήριο του Πύργου, ένα αδέσποτο σκυλάκι φυλάει κάτι που κανείς δεν μπορεί να δει. Ίσως μια ανάμνηση. Ίσως μια αγάπη που δεν έσβησε ποτέ ή ίσως απλώς έχει βρει ένα ήσυχο καταφύγιο.
