Μια ακόμη τραγική ιστορία ενός εγκαταλελειμμένου ζώου ήρθε να προστεθεί στη μακρά λίστα των περιστατικών που καλούνται καθημερινά να αντιμετωπίσουν οι άνθρωποι που ασχολούνται με την προστασία των αδέσποτων στον νομό.
Ένα σκυλάκι εντοπίστηκε στην παραλία των Λεχαινών σε εξαιρετικά κρίσιμη κατάσταση. Τα τραύματά του, αποτέλεσμα πολλαπλών δαγκωμάτων που παρέμεναν χωρίς την απαιτούμενη φροντίδα για ημέρες, είχαν οδηγήσει σε εκτεταμένη μόλυνση και σήψη των ιστών. Η εικόνα του ζώου είναι συγκλονιστική, ενώ η κατάστασή του χαρακτηρίζεται ιδιαίτερα δύσκολη και η μάχη για τη ζωή του εξαιρετικά άνιση.
Πίσω όμως από το συγκεκριμένο περιστατικό υπάρχει μια πολύ μεγαλύτερη συζήτηση. Μια συζήτηση για την εγκατάλειψη, την έλλειψη έγκαιρης αντίδρασης, την πρόληψη, τις ευθύνες της πολιτείας και κυρίως για τους ανθρώπους που βρίσκονται καθημερινά στην πρώτη γραμμή.
Η Αλίκη Κολοβού, από τη Φιλοζωική Λεχαινών «Rea & Friends», με αφορμή το περιστατικό, μιλά με αγανάκτηση αλλά και με την αγωνία ενός ανθρώπου που μαζί με την Άντα Παναγιωτοπούλου, βλέπουν καθημερινά τις ίδιες καταστάσεις να επαναλαμβάνονται.
Όταν η βοήθεια πρέπει να έρθει άμεσα
Σε ένα ζώο που είναι βαριά τραυματισμένο, ο χρόνος δεν είναι λεπτομέρεια. Είναι ζωτικής σημασίας τονίζει.
«Όταν βλέπετε ένα ζώο που χρειάζεται επειγόντως περίθαλψη, καλείτε το 100 έγκαιρα, δεν αφήνετε μέρες να περάσουν, για να μπορέσουν να κινηθούν οι μηχανισμοί του δήμου και να λάβει φροντίδα», επισημαίνει η κ. Κολοβού.
«Όταν ένα ζώο βρίσκεται σε άμεσο κίνδυνο, η κινητοποίηση πρέπει να είναι άμεση».
Δεν μπορεί ένα τραυματισμένο ζώο να παραμένει επί ημέρες στον δρόμο, να υποφέρει, να μολύνονται τα τραύματά του και να αναζητείται βοήθεια όταν πλέον η κατάσταση έχει γίνει οριακή.
Στο συγκεκριμένο περιστατικό, η εικόνα του ζώου δείχνει με τον πιο σκληρό τρόπο τι μπορεί να σημαίνει η καθυστέρηση.
Οι φιλοζωικές δεν είναι ένας απεριόριστος μηχανισμός διάσωσης
Η κ. Κολοβού κάνει ακόμη μία σημαντική επισήμανση σχετικά με τον τρόπο με τον οποίο πρέπει να αντιμετωπίζονται τέτοια περιστατικά.
«Δεν παίρνετε ούτε εμάς, ούτε χρησιμοποιείτε το όνομά μας, ούτε τον κτηνίατρο σύμβασης, ούτε τον περισυλλογέα. Για να κινηθούν οι ανωτέρω θέλουν την εντολή του Δήμου».
Πρόκειται για μια διευκρίνιση που έχει ιδιαίτερη σημασία, καθώς συχνά δημιουργείται η εντύπωση ότι οι φιλοζωικές οργανώσεις και οι εθελοντές μπορούν να αναλάβουν τα πάντα, ανά πάσα στιγμή.
Η πραγματικότητα είναι διαφορετική.
Οι φιλοζωικές οργανώσεις δεν αποτελούν έναν ανεξάντλητο, δωρεάν μηχανισμό περισυλλογής, περίθαλψης και διάσωσης. Οι άνθρωποι που τις στελεχώνουν είναι πολίτες που προσφέρουν εθελοντικά και παράλληλα έχουν τις δικές τους ζωές, τις δικές τους οικογένειες, τις δουλειές και τις υποχρεώσεις τους.
Κι όμως, καθημερινά βρίσκονται στους δρόμους.
Μια καθημερινή άνιση μάχη με την εγκατάλειψη
Οι εθελοντές των φιλοζωικών οργανώσεων του νομού δίνουν καθημερινά μια άνιση μάχη με την εγκατάλειψη.
Μια μάχη που δεν τελειώνει όταν πέσει η νύχτα. Δεν σταματά τα Σαββατοκύριακα. Δεν γνωρίζει αργίες.
Τρέχουν για τραυματισμένα ζώα, για κουτάβια που εγκαταλείφθηκαν, για άρρωστα και ηλικιωμένα ζώα, για περιστατικά κακοποίησης, για ζώα που χρειάζονται κτηνίατρο, φάρμακα, φιλοξενία, τροφή.
Και πολλές φορές όλα αυτά γίνονται με ίδιους πόρους.
Με προσωπικά χρήματα.
Με μεγάλο αγώνα και κόπο.
Με αμέτρητες ώρες προσωπικού χρόνου που αφαιρούν από τη δική τους οικογένεια και την προσωπική τους ζωή, προκειμένου να σταθούν δίπλα σε πλάσματα που δεν έχουν κανέναν άλλον.
Δεν είναι μία εύκολη υπόθεση.
Είναι αγωνία για το αν θα βρεθεί γιατρός. Άγχος για το αν θα μπορέσει να πληρωθεί μια θεραπεία. Αναζήτηση φιλοξενίας. Μετακινήσεις. Τηλεφωνήματα. Ξενύχτια. Επισκέψεις σε κτηνιάτρους. Φάρμακα. Τροφές. Περισυλλογές.
Αμέτρητες ώρες, την ημέρα και τη νύχτα, σε μια προσπάθεια που πολλές φορές μοιάζει άνιση από την πρώτη στιγμή.
Και πίσω από όλα αυτά υπάρχουν άνθρωποι.
Άνθρωποι που αγωνιούν, που φοβούνται μήπως ένα ζώο δεν τα καταφέρει, που ξενυχτούν για ένα περιστατικό, που στενοχωριούνται όταν χάνεται μια ζωή και χαίρονται με δάκρυα όταν μια δύσκολη διάσωση έχει αίσιο τέλος.
Δεν είναι η δουλειά τους. Είναι η επιθυμία τους να προσφέρουν.
Αυτό ίσως είναι και το σημαντικότερο που πρέπει να γίνει κατανοητό.
Δεν είναι η δουλειά τους. Είναι η επιθυμία τους για προσφορά.
Δεν είναι υποχρεωμένοι να θυσιάζουν καθημερινά τον προσωπικό τους χρόνο. Δεν είναι υποχρεωμένοι να πληρώνουν από την τσέπη τους. Δεν είναι υποχρεωμένοι να σηκώνουν στις πλάτες τους ένα πρόβλημα που δημιουργείται από την ανθρώπινη ανευθυνότητα.
Το κάνουν επειδή νοιάζονται.
Επειδή δεν μπορούν να προσπεράσουν ένα πλάσμα που υποφέρει.
Επειδή πιστεύουν ότι μια κοινωνία κρίνεται και από τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζει τα πιο αδύναμα πλάσματά της.
Ακριβώς γι' αυτό, όμως, η εθελοντική προσφορά δεν πρέπει να γίνεται προϊόν εκμετάλλευσης.
Δεν μπορεί η καλοσύνη κάποιων ανθρώπων να μετατρέπεται σε υποχρέωση.
Δεν μπορεί επειδή κάποιος προσφέρει εθελοντικά να θεωρείται αυτονόητο ότι θα καλύψει κάθε κενό, κάθε αδυναμία, κάθε καθυστέρηση και κάθε περιστατικό.
Ο εθελοντισμός είναι προσφορά. Δεν είναι ανεξάντλητος πόρος.
Η εγκατάλειψη βρίσκεται στη ρίζα του προβλήματος
Το συγκεκριμένο περιστατικό φέρνει ξανά στο προσκήνιο την ουσία του προβλήματος, που δεν είναι άλλη από την εγκατάλειψη.
«Η εγκατάλειψη είναι ο ηθικός αυτουργός όλων των δεινών των ζώων και της κοινωνίας που υποφέρει από το αποτύπωμά τους, όταν οι αριθμοί τους ανεβαίνουν», τονίζει η Αλίκη Κολοβού.
Και πράγματι, κάθε εγκατάλειψη δημιουργεί νέες ανάγκες.
Ένα ζώο που αφήνεται στον δρόμο πρέπει να επιβιώσει μόνο του. Μπορεί να τραυματιστεί, να αρρωστήσει, να βρεθεί σε σύγκρουση με άλλα ζώα, να προκαλέσει τροχαίο, να αναπαραχθεί και να συμβάλει στην αύξηση του αριθμού των αδέσποτων.
Ιδιαίτερα σε περιοχές όπου υπάρχουν ήδη ομάδες ζώων, η εγκατάσταση ενός νέου σκύλου μπορεί να οδηγήσει σε συγκρούσεις και σοβαρούς τραυματισμούς.
Η περίπτωση του σκύλου στα Λεχαινά είναι χαρακτηριστική της σκληρότητας που μπορεί να ακολουθήσει όταν ένα ζώο εγκαταλείπεται σε ένα περιβάλλον στο οποίο δεν μπορεί να προστατευθεί.
Η μόνη λύση στο πρόβλημα είναι να μην εγκαταλείπουμε.
Να προλαμβάνουμε.
Να στειρώνουμε.
Να ελέγχουμε.
Να ενημερώνουμε έγκαιρα.
Να απαιτούμε από τους αρμόδιους φορείς να κάνουν το καθήκον τους.
Και να στηρίζουμε τους ανθρώπους, που χωρίς να είναι δουλειά τους, βρίσκονται καθημερινά στην πρώτη γραμμή.
Γιατί οι εθελοντές δεν μπορούν να αντικαταστήσουν την πολιτεία.
Μπορούν όμως, με την προσφορά τους, να αποδείξουν καθημερινά ότι η ανθρωπιά υπάρχει.
Αυτό που δεν πρέπει να συμβεί είναι η ανθρωπιά τους να θεωρηθεί υποχρέωση.
