Αυτές θα πρέπει να γίνουν με κύριο γνώμονα το δημόσιο συμφέρον και με οφέλη μακράς πνοής. Όσον αφορά τις οφειλές, ληξιπρόθεσμες ή μη, το Υπ. Οικονομικών πρέπει να εξετάσει τρεις ουσιαστικές διορθωτικές κινήσεις. Πρώτον για τις ληξιπρόθεσμες οφειλές πρέπει να ενεργοποιηθεί ένα εισπρακτικό μοντέλο μικρότερων δόσεων.
Το κράτος από τη μία θα μπορέσει να εισπράξει χρήματα απολύτως αναγκαία, που σε άλλη περίπτωση θα αδυνατούσε να απορροφήσει και από την άλλη οι οφειλέτες θα πάρουν μία ανάσα διευθετώντας ταυτόχρονα τα χρέη τους. Η ρύθμιση αυτή θα πρέπει να υπερακοντίζει το ισχύον πλαφόν των δόσεων για τα χρέη προς το Δημόσιο και προς τα ταμεία. Με μία ενιαία παράταση και για τις δύο περιπτώσεις έως τις 100 μηνιαίες δόσεις το πρόβλημα της αποπληρωμής στο μεγαλύτερο ποσοστό του θα αντιμετωπιστεί.
Δεύτερον πρέπει να εξεταστεί ρύθμιση για τα υπερχρεωμένα νοικοκυριά αλλά και τις επιχειρήσεις για μερική ή ολική διαγραφή χρεών των οποίων η είσπραξη θεωρείται αδύνατη με βάση αντικειμενικά κριτήρια που θα θεσπιστούν από την πολιτεία. Σε αυτή την κατεύθυνση μπορούν να πραγματοποιηθούν παράλληλα μειώσεις προσαυξήσεων και επιτοκίων. Τρίτο και τελευταίο είναι η εξατομίκευση της σχέσης φορολογουμένων-κράτους. Οι οφειλέτες πρέπει πλέον να μπορούν να τακτοποιούν τις οφειλές τους προς το δημόσιο μετά από συνεννόησή τους με την ΔΟΥ στην οποία ανήκουν.
Τέτοιες λοιπόν θα πρέπει να είναι οι κινήσεις του επιτελείου του Υπ. Οικονομικών με στόχο αφενός την ανάσα για τους πολίτες και αφετέρου την αποφυγή του εκτροχιασμού των οικονομικών. Τα προβλήματα δεν λύνονται με την λογική των αριθμών, αλλά με την κατανόηση των οικονομικών δυνατοτήτων που έχει ο Έλληνας πολίτης για την εξόφληση των υποχρεώσεών του και την επιβίωση του.
Η επικαιροποίηση της ιδρυτικής διακήρυξης των αρχών και αξιών της μεγάλης παράταξης μας, όπως αυτές προσδιορίστηκαν από τον Εθνάρχη Κων/νο Καραμανλή είναι ευθύνη και χρέος μας.
