Όπως επισημαίνει στην ερώτησή του, παρά την απαγόρευση του αμιάντου ήδη από το 2005, σε πλήρη εναρμόνιση με την ευρωπαϊκή νομοθεσία, εξακολουθούν να υπάρχουν εκατοντάδες κατοικίες και υποδομές στην Ηλεία που φέρουν το επικίνδυνο υλικό, το οποίο σήμερα βρίσκεται σε κατάσταση φθοράς και αποσύνθεσης.
Ο κ. Κατρίνης καταγράφει με ακρίβεια τις περιοχές όπου το πρόβλημα είναι εντονότερο: στη Δημοτική Κοινότητα Καλλικώμου του Δήμου Ανδρίτσαινας-Κρεστένων, στην περιοχή της Ζαχάρως με τα παλαιά σπίτια των ΜΟΜΑ, σε συνοικίες του Πύργου όπου υπάρχουν εγκαταλελειμμένες αποθήκες και στέγες με εκτεθειμένο αμίαντο κοντά σε σχολεία και πλατείες, στον Δήμο Ανδραβίδας – Κυλλήνης όπου ακόμη και σήμερα ποσοστό του δικτύου ύδρευσης αποτελείται από σωληνώσεις αμιάντου, αλλά και σε παραθαλάσσιους οικισμούς με αυθαίρετες κατασκευές που φέρουν στέγες από υλικά που περιέχουν αμίαντο. Το πρόβλημα, όπως υπογραμμίζει, επεκτείνεται και σε εκατοντάδες αγροτικές αποθήκες και στο αρδευτικό δίκτυο των ΤΟΕΒ Ηλείας.
Ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ κρούει τον κώδωνα του κινδύνου για την έκθεση των πολιτών σε ίνες αμιάντου, τονίζοντας ότι ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έχουν χαρακτηρίσει το υλικό αυτό ως καρκινογόνο και ιδιαίτερα επικίνδυνο για τη δημόσια υγεία. Όπως τονίζει, η κατάσταση δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί με ημίμετρα ή μεταθέσεις ευθυνών. Απαιτείται οργανωμένος σχεδιασμός, ενεργός εμπλοκή των συναρμόδιων Υπουργείων και συγκεκριμένα χρηματοδοτικά εργαλεία. Ζητά να αποσαφηνιστεί εάν έχουν ενταχθεί σχετικές δράσεις στο Ταμείο Ανάκαμψης ή στο ΕΣΠΑ 2021–2027, καθώς και αν υπάρχει χρονοδιάγραμμα για την απομάκρυνση του επικίνδυνου υλικού.
Ειδική αναφορά κάνει και στην ευθύνη του Υπουργείου Υγείας, ζητώντας να διασφαλιστεί η επιδημιολογική παρακολούθηση των περιοχών όπου οι πολίτες έχουν εκτεθεί επί χρόνια σε περιβάλλον με αμίαντο, αλλά και να ενεργοποιηθούν οι δομές Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας για την ενημέρωση και την προστασία του πληθυσμού.
Ο Μιχάλης Κατρίνης τονίζει ότι η συναίνεση των κατοίκων για την απομάκρυνση του αμιάντου υπάρχει, αλλά χωρίς την παρέμβαση της πολιτείας και χωρίς τις αναγκαίες χρηματοδοτήσεις, λύση δεν μπορεί να υπάρξει. Στο όνομα της δημόσιας υγείας και της πρόληψης, η Πολιτεία έχει υποχρέωση να προστατεύσει τους πολίτες, να εξαλείψει κάθε πηγή κινδύνου και να εξασφαλίσει υπεύθυνα τη μετάβαση σε ένα ασφαλές και υγιές περιβάλλον.
