Η ΕΛΑΣ σημειώνει πως δεν αρκούν οι εκκλήσεις προς τις γυναίκες να «μιλήσουν», να «φύγουν» ή να «καταγγείλουν» και καταγγέλλει θεσμική αδράνεια.
Μέσα σε λίγες ημέρες, τρεις διαφορετικές υποθέσεις αποκάλυψαν ξανά το συνεχές της έμφυλης βίας: από την ταπείνωση, την απειλή και τον έλεγχο έως τον σεξουαλικό εξαναγκασμό, τον βιασμό και τη γυναικοκτονία. Η Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη (ΕΛΑΣ) αφού σημειώνει ότι «οι υποθέσεις δεν είναι ίδιες ούτε είχαν την ίδια κατάληξη» καταδικάζει απερίφραστα «την ιδιοκτησιακή αντίληψη που αντιμετωπίζει τη γυναίκα, το σώμα, τον χρόνο, τη σεξουαλικότητα, τις σχέσεις και τις επιλογές της ως κτήματα του συντρόφου».
Ο τομέας Κοινωνικής Πολιτικής/ Παιδί & Οικογένεια της Συμπαράταξης αναφέρεται στα τρία περιστατικά σημειώνοντας πως «η γυναικοκτονία δεν είναι ‘κακιά στιγμή’ ούτε ‘έγκλημα πάθους’. Είναι η ακραία κατάληξη αυτής της ιδιοκτησιακής αντίληψης: η πεποίθηση ότι μια γυναίκα που αρνείται, αντιστέκεται ή αποχωρεί πρέπει να τιμωρηθεί επειδή διεκδίκησε την κυριότητα της ζωής της».
Γι’ αυτό, λέει, «δεν αρκούν οι εκκλήσεις προς τις γυναίκες να ‘μιλήσουν’, να ‘φύγουν’ ή να ‘καταγγείλουν’. Η ευθύνη δεν μπορεί να μεταφέρεται ξανά στις ίδιες. Οι προτροπές αυτές είναι κενές όταν δεν συνοδεύονται από ένα συνεκτικό δημόσιο σύστημα πρόληψης, προστασίας και λογοδοσίας».
Η ΕΛΑΣ ζητά:
- Τη θεσμική αναγνώριση του όρου «γυναικοκτονία» στον Ποινικό Κώδικα, ώστε να αποτυπώνονται ρητά το έμφυλο κίνητρο, η ιδιοκτησιακή αντίληψη και η σχέση εξουσίας που παράγουν το έγκλημα.
- Την άμεση και ουσιαστική διερεύνηση κάθε καταγγελίας έμφυλης και ενδοοικογενειακής βίας, με ενιαία πρωτόκολλα εκτίμησης κινδύνου και άμεσα μέτρα προστασίας.
- Ειδική, ανεξάρτητη διαδικασία διερεύνησης και πειθαρχικού ελέγχου όταν ο καταγγελλόμενος ανήκει στα Σώματα Ασφαλείας ή σε άλλον κρατικό μηχανισμό. Η ιδιότητα και η στολή δεν μπορεί να λειτουργούν ως ασπίδα ατιμωρησίας.
- Άμεση απομάκρυνση υπηρεσιακού οπλισμού και περιορισμό της πρόσβασης σε όπλα όταν υπάρχει καταγγελία και τεκμηριωμένη εκτίμηση υψηλού κινδύνου.
- Σταθερή δημόσια χρηματοδότηση και επαρκή στελέχωση των συμβουλευτικών κέντρων, των ξενώνων, της γραμμής SOS και των κοινωνικών υπηρεσιών σε ολόκληρη τη χώρα, συμπεριλαμβανομένων των νησιωτικών και απομακρυσμένων περιοχών.
- Ασφαλή και άμεσα διαθέσιμη στέγη για τις γυναίκες και τα παιδιά τους, καθώς και δωρεάν νομική, ψυχοκοινωνική και οικονομική υποστήριξη.
- Πλήρως προσβάσιμες υπηρεσίες για τις γυναίκες με αναπηρία, με εξειδικευμένο προσωπικό, κατάλληλες υποδομές και δυνατότητα ισότιμης επικοινωνίας.
- Συστηματική και υποχρεωτική επιμόρφωση αστυνομικών, δικαστικών, εισαγγελικών, υγειονομικών, εκπαιδευτικών και κοινωνικών λειτουργών, ώστε καμία γυναίκα να μη μένει αβοήθητη απέναντι στην αδράνεια, την αμφισβήτηση ή την ανεπάρκεια των θεσμών.
- Την εισαγωγή συνεκτικής, επιστημονικά τεκμηριωμένης και κατάλληλης για κάθε ηλικία Σεξουαλικής και Αναπαραγωγικής Εκπαίδευσης, από την προσχολική έως τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση.
- Τα παιδιά πρέπει να μαθαίνουν τη συναίνεση, τον σεβασμό των ορίων, την ισότητα των φύλων, την ασφαλή επικοινωνία και την αποδοχή της διαφορετικότητας.
- Διαρκή ψυχοκοινωνική, εκπαιδευτική και υλική υποστήριξη των παιδιών των θυμάτων γυναικοκτονίας, καθώς και όλων των παιδιών που είναι μάρτυρες και ταυτόχρονα θύματα ενδοοικογενειακής βίας. Το τραύμα δεν μπορεί να μετατρέπεται σε φτώχεια, εγκατάλειψη και κοινωνικό αποκλεισμό.
Μεταξύ άλλων τονίζει πως «οι γυναίκες δεν ανήκουν σε κανέναν. Δεν είναι ευθύνη τους να γίνουν καλύτερες στην επιβίωση. Είναι πολιτική ευθύνη της Πολιτείας να εγγυηθεί ότι θα μπορούν να ζουν ελεύθερες και ασφαλείς, χωρίς να χρειάζεται πρώτα να αποδείξουν ότι κινδυνεύουν».
Και καταλήγει: «Καμία ανοχή στην έμφυλη βία. Καμία ανοχή στις δικαιολογίες περί ‘κακιάς στιγμής’. Καμία ανοχή στις συνθήκες ανισότητας και ιδιοκτησίας που τη γεννούν και τη συντηρούν».
Πηγή: in.gr
