Eκδήλωση τιμής στην 3η Μεραρχία Πελοποννήσου του ΔΣΕ και το σύνολο της στρατιωτικής και πολιτικής της ηγεσίας διοργάνωσε στη Δίβρη Ηλείας την Κυριακή 28 Αυγούστου η Επιτροπή Περιοχής και το Συμβούλιο Περιοχής Δυτικής Ελλάδας του ΚΚΕ και της ΚΝΕ, από κοινού με τις οργανώσεις της Αχαΐας και της Ηλείας.
Έγιναν τα αποκαλυπτήρια αναμνηστικής πλάκας, αφιερωμένης στη Μεραρχία και το διοικητή της Στέφανο Γκιουζέλη (υποστράτηγο, αναπληρωματικό μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ), όπου έγινε αναφορά για τη ζωή και τη δράση του (Δείτε εδώ βίντεο).
Την εκδήλωση άνοιξε με σύντομο χαιρετισμό ο γραμματέας της ΚΟΒ Αρχαίας Ολυμπίας Γιώργος Τζαβάρας. Για το χρονικό συγκρότησης της 3ης Μεραρχίας μίλησε η Αλεξάνδρα Αλάφη, μέλος του ΓΠ Δυτ. Ελλάδας της ΚΝΕ και ο Χάρης Κουνάβης, στέλεχος του Κόμματος αναφέρθηκε στον Κώστα Κανελλόπουλο (αντισυνταγματάρχη, επιτελάρχη και διοικητή της Σχολής Αξιωματικών) που έπεσε ηρωικά στην ευρύτερη περιοχή. (Δείτε εδώ βίντεο με αποσπάσματα).
Στο χώρο της εκδήλωσης είχε στηθεί έκθεση φωτογραφικού υλικού για το ΔΣΕ και τη δράση της 3ης Μεραρχίας.
Ομιλητής στην εκδήλωση ήταν ο Βίκτωρας Θωμόπουλος, μέλος του Γραφείου Περιοχής Δυτικής Ελλάδας του ΚΚΕ, (δείτε εδώ βίντεο με αποσπάσματα από την ομιλία) ο οποίος είπε:
«Φίλοι και φίλες , συντρόφισσες και σύντροφοι
Η ιστορία και η δράση του ΔΣΕ στην Πελοπόννησο είναι τέτοια που διαπαιδαγωγεί, συγκινεί, συγκλονίζει την ψυχή του κάθε τίμιου ανθρώπου. Εκείνου που δεν φοβάται να αφήσει πίσω του τα ψέμματα και την λασπολογία της αστικής τάξης και των ανθρώπων της, εκείνου που δεν φοβάται να κοιτάξει την ιστορία από την σκοπιά των συμφερόντων της εργατικής τάξης και των συμμάχων λαϊκών στρωμάτων.
Το ΚΚΕ με συνέπεια μελετά την ιστορία του σαν εργαλείο για την διαμόρφωση της σύγχρονης στρατηγικής του όπως αυτή διατυπώνεται στο νέο του πρόγραμμα. Έχει μέτωπο στην λαθολογία, την εκ του ασφαλούς κριτική αλλά και στον εξωραισμό της ιστορίας. Το ΚΚΕ δεν κρύβει τις αδυναμίες και τα λάθη που επέδρασαν αρνητικά στην έκβαση του αγώνα του ΔΣΕ.
Μετα τη συμφωνία της Βάρκιζας η αστική τάξη εξαπολύει το οργιώδες της κυνηγητό σε ολόκληρη την επικράτεια. Στην Πελοπόννησο το ανθρωποκυνηγητό και η τρομοκρατία ενάντια σε κομμουνιστές, ΕΑΜίτες, και κάθε προοδευτικό άνθρωπο δεν έχει προηγούμενο. Πενήντα περίπου συμμορίες αλωνίζουν την Πελοπόννησο και επιδίδονται σε όργιο βίας. Ο λαός της περιοχής κατατρομοκρατημένος τρέπεται σε φυγή για να γλιτώσει από την λύσσα των παρακρατικών και των χωροφυλάκων που συμπληρώνουν το απαίσιο έργο τους. Εκεί που οι συμμορίες σκορπούν το θάνατο, σπεύδουν οι χωροφύλακες να συλλάβουν αγωνιστές της αντίστασης, στήνουν κρεμάλες, εκτελούν.
Φόνοι, λεηλασίες, βιασμοί νεαρών κοριτσιών και γυναικών, βασανιστήρια, ακρωτηριασμοί, τρομοκρατία. Αυτοί ήταν οι εθνικόφρονες, οι χιτοσυμμορίτες, οι χωροφύλακες, ο στρατός (επίσημος και μη) της αστικής τάξης.
Δεκαοκτώ χιλιάδες Μεσσήνιοι, 18.000 Λάκωνες και άλλοι 30.000 από την υπόλοιπη Πελοπόννησο έφυγαν στην Αθήνα για να σωθούν.
Αυτή ήταν η μοίρα που επιφύλασσε η αστική τάξη της χώρας στο ΚΚΕ , στο ΕΑΜικό λαϊκό κίνημα όταν υπογραφόταν η συμφωνία της Βάρκιζας.
Ο κατάλογος με τα εγκλήματα είναι ατελείωτος. Ένα μοτίβο που επαναλήφθηκε αμέτρητες φορές. Είναι αναγκαίο να γίνει καθαρό το τί ακριβώς είχε να αντιμετωπίσει το ΚΚΕ και το λαϊκό κίνημα. Με βάση αυτές τις συνθήκες της εποχής να κατανοηθεί η στάση του κόμματος και στις νόθες εκλογές του 46 που σωστά απείχε αλλά και η σωστή και αναγκαία απόφαση του για την υπεράσπιση των Λαϊκών Αγωνιστών και την δημιουργία του ΔΣΕ.
Σε αυτή την μετά την Βάρκιζα περίοδο αξίζει να κρατήσουμε μια ιδιαίτερη πείρα του κόμματος την Πελοπόννησο. Από τη μία η τακτική της παθητικής αντίστασης με ξύλα και ρόπαλα που ακολουθείται σχεδόν σε ολόκληρη την Πελοπόννησο που οδήγησε σε εκτράχυνση των χιτοσυμμοριτών και τελικά στον κατακερματισμό των δυνάμεων μας. Από την άλλη η σωστή επιθετική τακτική της ΝΕ Λακωνίας με γραμματέα τον Βαγγέλη Ρογκάκο , μετέπειτα Γραμματέα του ΓΠ και Πολιτικό Επίτροπο της 3ηςΜεραχίας. Με την τακτική της η ΝΕ Λακωνίας δεν επέτρεψε να διαλυθούν οι οργανώσεις, κράτησε τα πολιτικά και στρατιωτικά στελέχη στην θέση τους, και διασφάλισε πολύ καλύτερα τους όρους αμυνας και περιφρούρησης των κομμουνιστών και των ΕΑΜικών δυνάμεων συνολικά για να ξαναβγούν αντάρτες με τον ΔΣΕ.
Μετά την 2η ολομέλεια της Κεντρικής Επιτροπής το Φλεβάρη του 1946, οι Νίκος Μπελογιάννης και Βαγγέλης Ρογκάκος βάζουν τις βάσεις για το ΔΣΕ στη Πελοπόννησο, στηριγμένοι στις ολιγομελείς ομάδες καταδιωκόμενων αγωνιστών του Ταϋγέτου και του Πάρνωνα και στις καλύτερα διατηρημένες οργανώσεις της Λακωνίας. Το μεσοκαλόκαιρο του 1946 σε Πάρνωνα και Ταϋγετο έχουν ήδη ξεκινήσει οι πρώτες συγκρούσεις. Το Δεκέμβρη οι δυνάμεις του ΔΣΕ Πελοποννήσου αριθμούν 220 μαχητές.
Γρήγορα οι Δυνάμεις του ΔΣΕ κερδίζουν έδαφος. Την 12-13 Φλεβάρη 1947 πραγματοποιείται η Επιχείρηση της Σπάρτης, όταν 150 περίπου αντάρτες επιτίθενται στις φυλακές, ενώ την ίδια ώρα άλλο αντάρτικο τμήμα πραγματοποιεί παραπλανητικές κρούσεις σε άλλα μέρη της πόλης. Απελευθερώνονται 240 κρατούμενοι από τους οποίους οι 170 προσχωρούν άμεσα στο ΔΣΕ. Με αυτή την υποδειγματική επιχείρηση (την οποία ο Νίκος Μπελογιάννης με άρθρο του χαρακτήριζε υπόδειγμα επίθεσης σε κατοικημένη περιοχή), δίνεται γερό πλήγμα στον αντίπαλο, με τεράστιο πολιτικό αντίκτυπο, και ξεκινά το πύκνωμα των γραμμών του ΔΣΕ στην Πελοπόννησο που είναι για την περίοδο θέμα φλέγουσας προτεραιότητας.
Τέλη του 1947 ο ΔΣΕ έχει πλέον επεκταθεί σε ολόκληρη την Πελοπόννησο, διαθέτει πέντε συγκροτήματα.
Το Δεκέμβριο του ίδιου χρόνου, συλλαμβάνεται , καταδικάζεται σε θάνατο και τουφεκίζεται, η δασκάλα Αθηνά Μπενέκου, μέλος του ΓΠ Πελοποννήσου του ΚΚΕ
Ολόκληρο το 1947 ο ΔΣΕ αναπτύσσει μεγάλης κλίμακας επιθετική δραστηριότητα. Η επιτυχίες του σε σειρά μαχών εμψυχώνει τους λαϊκούς αγωνιστές και σπέρνει πανικό στην αστική τάξη και τις κυβερνητικές δυνάμεις, πολιτικούς στρατιωτικούς και παρακρατικούς. Παρά την αριθμητική υπεροχή και την υπεροπλία του αστικού στρατοπέδου, ο Δημοκρατικός Στρατός έχει την πρωτοβουλία των κινήσεων και επεκτείνει τον ελεγχό του.
Στις 15 Γενάρη του 1948 καταφθάνει στον Ταϋγετο ολιγομελής ομάδα στρατιωτικών και πολιτικών στελεχών με επικεφαλής τον Στέφανο Γκιουζέλη, ο οποίος και αναλαμβάνει την διοίκηση του ΔΣ. Ανασυγκροτείται το ΓΠ του κόμματος με Γραμματέα τον Γκιουζέλη και μέλη τους Ρογκάκο, Κώνστα, Μουλόπουλο, Γιαννούκο, Κιαπέ και Αγγελάκο. Γίνονται αλλαγές στη δομή και τη σύνθεση του Λαϊκού στρατού και το Νοέμβρη συγκροτείται η 3ηΜεραρχια του ΔΣΕ, εδώ στην Δίβρη.
Το 1948 ο ΔΣΕ στην Πελοπόννησο κάνει εκατοντάδες επιθέσεις σε βάσεις του αστικού στρατού και σημειώνει σειρά μεγάλων στρατιωτικών επιτυχιών. Υποχρεώνει τον αστικό στρατό να εγκαταλείψει σταδιακά τις βάσεις του στην ύπαιθρο. Την χρονιά αυτή ο ΔΣΕ εδραιώνει την κυριαρχία του σε μια μεγάλη ελεύθερη περιοχή, όπου η ζωή κυλά μέσα σε ανεκτά πλαίσια και όπου λειτουργούν κοινοτικά συμβούλια, σχολεία και το Λαϊκό Διδασκαλείο Πελοποννήσου, λαϊκά δικαστήρια, λαϊκή πολιτοφυλακή, υπηρεσία πληροφοριών και επικοινωνιών, επιμελητεία.
Στην τελική φάση του τρίχρονου επικού αγώνα του ΔΣΕ, στην τελική αναμέτρηση με τον αντίπαλο, η 3ημεραρχία μπήκε χωρίς να έχει λύσει το ζωτικό πρόβλημα του ανεφοδιασμού της σε οπλισμό και πυρομαχικά. Το γεγονός αυτό σφράγισε και την έκβαση του εμφυλίου στην Πελοπόννησο. Οι ήρωες μαχητές του ΔΣΕ βρέθηκαν αντιμέτωποι με τις συντριπτικά υπέρτερες και υπέροπλες δυνάμεις του αστικού στρατοπέδου. Ενισχυμένοι από τους Αμερικανούς επιτελείς εξαπέλυσαν ένα τεράστιο κύμα συλλήψεων και σοβαρά χτυπήματα στις οργανώσει του ΚΚΕ στις μεγάλες πόλεις. Στην συνέχεια άρχισαν τις εκκαθαρίσεις του σχεδίου «Περιστερά» που συνάντησαν την αναπάντεχη για αυτούς σθεναρή αντίσταση του ΔΣΕ.
Οι δυνάμεις του ΔΣΕ στην Πελοπόννησο καταστράφηκαν ολοσχερώς. Ο αστικός στρατός, η χωροφυλακή και οι παρακρατικοί κυνήγησαν τους άοπλους αντάρτες με σκοπό την ολοκληρωτική εξόντωση. Τέτοιο ήταν το μίσος για τον ΔΣΕ, τέτοιος ήταν ο φόβος που τράβηξε η αστική τάξη και μάλιστα σε μια περιοχή που θεωρούσαν για τα καλά δικιά τους. Οι ήρωες του ΔΣΕ στην Πελοπόννησο έπεσαν στην εντιμότερη θυσία. Στον αγώνα που έσωσε την τιμή του κόμματος και του λαού.
Δεν έχουν φτιαχτεί ποιήματα, έργα, τραγούδια που να στέκονται αντάξια αυτού του αθάνατου ηρωισμού των κομμουνιστών, των στελεχών, των ανταρτών και ανταρτισσών της 3ης μεραρχίας του ΔΣΕ.
Εμείς σήμερα, μια γενιά που βλέπει τον κόσμο στη σκιά της αντεπανάστασης, της ανατροπής της ΕΣΣΔ και των υπόλοιπων σοσιαλιστικών χωρών, τιμάμε τα 70 χρόνια του ηρωικού ΔΣΕ.
Στα πρόσωπα του Στέφανου Γκιουζέλη, του Βαγγέλη Ρογκάκου, του Κώστα Κανελόπουλου τιμάμε το σύνολο της στρατιωτικής και πολιτικής ηγεσίας του ΚΚΕ και του ΔΣΕ. Τιμάμε το σύνολο των αξιωματικών, διοικητών και πολιτικών επιτρόπων, όλων των στελεχών, των μαχητών και μαχητριών. Τιμάμε όλους όσους έδωσαν τις ζωές τους στον δίκαιο αγώνα του ΔΣΕ.
Ο αγώνας του ελληνικού λαού από το 40 ως το 49 και ιδιαίτερα η τρίχρονη εποποιία του ΔΣΕ ταρακούνησε την αστική τάξη, έδειξε την δυνατότητα που έχει η εργατική τάξη και οι σύμμαχοί της να γκρεμίσουν συθέμελα αυτό το σύστημα.
Η πικρή πείρα της προγραμματικής αδυναμίας του Κόμματός μας δεν ξεχάστηκε και δεν θα ξεχαστεί όσο κι αν το θέλουν οι διάφοροι δήθεν φίλοι της εργατικής τάξης. Ξέρουμε ότι τα προγραμματικά μας λάθη που προέβλεπαν ενδιάμεσα στάδια προς τον σοσιαλισμό οδήγησαν σε τραγικές για το κόμμα και το λαϊκό κίνημα αποφάσεις: Καζέρτα, Λίβανο, Βάρκιζα.
Παρ' όλα αυτά, ο αγώνας του ΔΣΕ μπορούσε να κερδηθεί αν έγκαιρα το κόμμα από το 1946 με τον αστικό στρατό σε αποδιοργάνωση και με χιλιάδες κομμουνιστές και ΕΑΜίτες ελεύθερους, αποφάσιζε αλλαγή στην στρατηγική του, οργάνωνε αποφασιστικά την ένοπλη πάλη και εξέγερση στις μεγάλες πόλεις. Ωστόσο η ηγεσία του κόμματος δεν προχώρησε έγκαιρα κι αποφασιστικά στην οργάνωση της γενικευμένης ένοπλης εξέγερσης.
Στις μέρες μας, είτε με το προσωπείο του καθαρόαιμου αστού, είτε του δήθεν αριστερού (οπορτουνιστές κλπ), οι διάφοροι άνθρωποι του συστήματος μιλάνε ασταμάτητα για τον αγώνα του ελληνικού λαού την δεκαετία του '40. Είτε κομμουνιστοφάγοι, είτε "αριστεροί" που δακρύζουν δήθεν μπροστά στην "αδελφική αιματοχυσία" και στην βία που οδήγησαν (κατ'αυτούς) οι χειρισμοί και αποφάσεις του ΚΚΕ ή του Ζαχαριάδη κατ' άλλους, όλες οι εκδοχές έχουν κοινά σημεία: την απόκρυψη και την διαστρέβλωση της αλήθειας για να ταιριάζει στους σκοπούς της αστικής τάξης, την συσκότιση των γεγονότων που οδήγησαν στον εμφύλιο, την απόκρυψη του ίδιου του ταξικού χαρακτήρα του πολέμου.
Άλλοι δήθεν μετριοπαθείς ιστορικοί με την τσέπη των αστών κηρύττουν με ευλάβεια την "μέση οδό", ότι η αλήθεια βρίσκεται κάπου στην μέση. Η αλήθεια δεν βρίσκεται στην μέση. Η εξέλιξη της ανθρώπινης κοινωνίας είναι το αποτέλεσμα της σύγκρουσης των σε κάθε εποχή προοδευτικών και συντηρητικών δυνάμεων. Οι προοδευτική δύναμη της εποχής μας, η εργατική τάξη και η πρωτοπορία της το ΚΚΕ, είναι αντικειμενικά η μόνη που μπορούν και έχουν ιστορικό συμφέρον να πει την αλήθεια.
Οι φίλοι αυτοί του καπιταλισμού ξεχνάνε την βία του συστήματος που τους θρέφει. Την βία που εκφράζεται με την νομοθεσία, τους θεσμούς, τα όργανα εξουσίας. Ξεχνάνε την ανεργία, την φτώχεια, την ανασφάλεια, τους ανθρώπους που πεθαίνουν γιατί δεν έχουν νερό, φαγητό, φάρμακα. Ξεχνάνε τους χιλιάδες νεκρούς του "ειρηνικού" καπιταλισμού στους τόπους δουλειάς, στους δρόμους, στις οικοδομές. Κι αν αρχίσουμε να μιλάμε για τον εμπόλεμο καπιταλισμό τότε το "έργο" αυτό δεν έχει τελειωμό.
Χτυπάνε τον ΔΣΕ, χρηματοδοτούν κάθε προσπάθεια αμαύρωσης του, γραπτή ή άλλης μορφής. Ο στόχος τους όμως είναι στο σήμερα, οι αγώνες της εργατικής τάξης και των σύμμαχων λαϊκών στρωμάτων, η ίδια η ταξική πάλη. Παρουσιάζουν τον καπιταλισμό σαν ένα αιώνιο, ανίκητο σύστημα, όπου η εργατική τάξη δεν έχει παρά να σιωπά και να υπομένει μπροστά σε κατασκευασμένους φόβους και ψέμματα ότι οι αγώνες της δεν μπορούν να φέρουν αποτέλεσμα, ότι δεν μπορεί να αλλάξει την ζωή της, ότι το σύστημα αυτό δεν ανατρέπεται, ότι ο σοσιαλισμός - κομμουνισμός είναι ανέφικτος.
Δεν συγχωρούν στο ΚΚΕ τον ΔΣΕ. Δεν συγχωρούν το κόμμα μας γιατί αντί να κάτσει να το σφάξουν για να αγιάσει όπως ήθελαν, αντί γι αυτό, πήρε τα όπλα και έκανε πόλεμο ταξικό.
Δεν το συγχωρούν γιατί τώρα πια από τη ίδια την πείρα της εποποιίας αυτής ξέρουμε κι εμείς όπως το ξέρουν καλά κι αυτοί ότι δεν είναι ανίκητοι.
Γνωρίζουν καλά πως αν δεν είχαν την βοήθεια των Αμερικανών και Άγγλων ποτέ δεν θα κατάφερναν να καταβάλλουν τον Δημοκρατικό στρατό. Η ιστορία θα είχε γραφτεί αλλιώς. Χρειάστηκε να συγκεντρώσουν στην Πελοπόννησο δεκάδες χιλιάδες στρατό, πάνοπλο κι εξοπλισμένο για να μπορέσει να νικήσει τρεις μόνο χιλιάδες μαχητές και μαχήτριες που δεν είχαν ούτε παπούτσια να φορέσουν.
Αυτή η υπεροχή του ΔΣΕ έχει την εξήγησή της στον ίδιο το χαρακτήρα του, και στον χαρακτήρα του πολέμου που έδινε. Ο ΔΣΕ ήταν στρατός ανώτερος, με ανώτερα ιδανικά, αξίες, ηθική, με πειθαρχία και αυταπάρνηση, με στόχους που υπηρετούσαν το λαϊκό συμφέρον, γιατί ήταν στρατός που καθοδηγούσε ιδεολογικά, πολιτικά, οργανωτικά, το ΚΚΕ, γι' αυτό και είχε ακατάλυτους δεσμούς με τις λαϊκές μάζες που τον τροφοδότησαν με κάθε είδους βοήθεια και αποτέλεσαν σοβαρό παράγοντα για τις επιτυχίες που σημείωσε, τις στρατιωτικές νίκες, την δημιουργία μιας μεγάλης "ελεύθερης περιοχής" στην Πελοπόννησο.
Αυτός ήταν ο μαχητής του ΔΣΕ: Γεννήθηκε στην φωτιά της αντίστασης του ΕΑΜ ΕΛΑΣ, πήρε ξανά τα όπλα το Δεκέμβρη ενάντια στον Άγγλο. Κυνηγήθηκε, βασανίστηκε, εκτοπίστηκε, δολοφονήθηκε και πήρε τα όπλα τρίτη φορά για να υπερασπιστεί την τιμή της τάξης του, τη ζωή του, το μέλλον του. Το πρωΐ πολεμούσε και το βράδυ χόρευε και τραγουδούσε με τους συντρόφους . Έδωσε την ζωή του με αυταπάρνηση για μια κοινωνία ανώτερη. Πέθανε στη μάχη με τιμή, με λεβεντιά, με άσβεστο το πάθος για έναν κόσμο δίκαιο, ανθρώπινο. Έμεινε πιστός ως το τέλος. Γι αυτό και είναι αθάνατος».
Στις μέρες μας αποδείχτηκε περίτρανα ότι οι άνθρωποι της αστικής τάξης δεν χρειάζεται να είναι φασίστες νεοναζί με ξυρισμένα κεφάλια, δεν χρειάζεται να κραυγάζουν ότι είναι με την αστική τάξη. Οι άνθρωποι της αστικής τάξης μπορούν να μην φοράνε γραβάτες, να πλασάρουν αριστεροσύνη, να μιλάνε για το καλό του λαού και ταυτόχρονα να προτείνουν νέες ΝΑΤΟϊκές βάσεις να στηθούν στα νησιά του Αιγαίου. Οι δήθεν «αριστεροί» που ο ΣΕΒ προτιμάει για να κυβερνάνε την Ελλάδα, μπορούν να ψηφίζουν τα μνημόνια που δήθεν θα έσκιζαν το ένα πίσω από το άλλο, αυτόματους κόφτες, αντεργατικά μέτρα και ανατροπές, να υλοποιούν όλους τους αντιλαϊκό οπλοστάσιο που έχουν ψηφίσει όλες οι προηγούμενες κυβερνήσεις,
Μόλις πριν λίγες μέρες η κυβέρνηση ξεκίνησε τα πανηγύρια μιλώντας για ανάκαμψη της οικονομίας. Ανάκαμψη την οποία και τεκμηριώνει με πρωτογενή πλεονάσματα κ φορολογικά έσοδα βγαλμένα από το σφαγιασμό δικαιωμάτων της εργατικής τάξης, των συνταξιούχων, των άλλων φτωχών λαϊκών στρωμάτων και τη φοροληστεία τους, αφού: Αύξησαν τους έμμεσους φόρους (ΦΠΑ, ειδικούς φόρους κατανάλωσης σε καύσιμα κ.λπ.), σε είδη πλατιάς λαϊκής κατανάλωσης, μείωσαν το αφορολόγητο, έκοψαν φοροαπαλλαγές των λαϊκών νοικοκυριών. Έκοψαν το ΕΚΑΣ από πολλούς συνταξιούχους, μείωσαν συντάξεις σε κάποιες κατηγορίες, μείωσαν κρατικά κονδύλια για κάλυψη κάποιων στοιχειωδών αναγκών σε Υγεία - Πρόνοια ή χρωστούν και δεν πληρώνουν κρατικούς οργανισμούς που παρέχουν ανάλογες υπηρεσίες κ.λπ. Και έρχεται τώρα και ο αυξημένος ΕΝΦΙΑ. Μιλά για μείωση της ανεργίας τον μήνα Ιούλιο την ώρα που πάνω από το 50% είναι θέσεις με ευέλικτες μορφές, προσωρινές, ορισμένου χρόνου, με κάκιστους μισθούς
Ταυτόχρονα και με αέρα στα πανιά της από την ανάπτυξη η κυβέρνηση εξήγγειλε την επιτάχυνση του κυβερνητικού της έργου. Ο λαός πρέπει να φυλάγεται και να ετοιμάζεται για σκληρή αναμέτρηση. Επιτάχυνση του κυβερνητικού έργου σημαίνει επιτάχυνση των αντιλαϊκών μέτρων, αυτών που έχουν ήδη δρομολογηθεί κι άλλων που περιλαμβάνονται στη δεύτερη "αξιολόγηση".
Η κυβέρνηση, με την προπαγάνδα της, πασχίζοντας να δημιουργήσει αισιοδοξία στους εργαζόμενους, στα άλλα φτωχά λαϊκά στρώματα, για ανάκαμψη, που είναι και αβέβαιη, επιδιώκει τη χειραγώγηση, στη λογική της αναμονής ότι κάτι καλύτερο μπορεί να έρθει, ώστε να έχει ανοχή και στήριγμα στην πολιτική ενίσχυσης του κεφαλαίου.
Καμιά ανοχή, καμιά αναμονή, αντεπίθεση για κάλυψη των αναγκών. Μπροστά είναι η οργάνωση της πάλης για τις Συλλογικές Συμβάσεις. Μπορεί να δοθεί μια πρώτη αποφασιστική απάντηση, ορθώνοντας εμπόδια και για την επόμενη επίθεση στα Εργασιακά.
Απευθυνόμαστε σε όλες τις εργατικές λαϊκές οικογένειες, σε όσους έχουν απηυδήσει από την κατάσταση και θέλουν να αλλάξει, σε όσους παλέψαμε μαζί τα τελευταία χρόνια.
Απευθυνόμαστε στους ανθρώπους που έχουν αντικειμενικό συμφέρον να αγωνιστούν με το ΚΚΕ: Εργάτες, μικρομεσαία αγροτιά, επαγγελματοβιοτέχνες, άνεργοι, άσχετα με το τι ψήφιζαν μέχρι χθες.
Πρέπει από κοινού να δούμε πως θα οργανώσουμε την πάλη για να περάσει ο λαός στην αντεπίθεση. Να σταματήσει η κατρακύλα που έχουν πάρει τα λαϊκά δικαιώματα, να εμποδίσουμε τα χειρότερα μέτρα που σχεδιάζει για εμάς η κυβέρνηση, να δουλέψουμε για να αναγεννηθεί το κίνημα, να ορθωθεί το λαϊκό ανάστημα, να μπει τέλος στην κόλαση που έφτιαξε για εμάς η καπιταλιστική οικονομική κρίση, το κεφάλαιο, η ΕΕ, οι αστικές κυβερνήσεις οι αριστερές αλλά και οι προγενέστερες τους, το κράτος των καπιταλιστών. Για να γίνει αυτό χρειάζεται συμπορευση και συσπείρωση με το ΚΚΕ ανεξάρτητα από τις επιμέρους διαφωνίες.
Η καπιταλιστική οικονομική κρίση που ζούμε ειναι στο DNA του καπιταλισμου. Καμία διαχείριση δεν μπορεί να λύσει τα τράστια προβλήματα αυτού του σάπιου συστήματος, καμία διαχείριση δεν μπορεί να εξανθρωπίσει τον καπιταλισμό. Στην Ελλάδα ακόμα και όποια ανάκαμψη έρθει αν κι όταν έρθει, δεν πρόκειται να επανέλθει το βιοτικό επίπεδο του λαού. Η αστική τάξη δεν θα δώσει «πισω τα κλεμμένα».
Καλούμε το λαό σε πάλη αντιμονοπωλιακή και αντικαπιτσλιστική, με κέντρο τα λαικά προβλήματα, την έξοδο από την κρίση υπέρ του λαού με άλλη οικονομία και άλλη εξουσία. Με σοσιαλισμό. Για να είναι ο λαός κυρίαρχος του πλούτου που παράγει. Η δημιουργία της Λαικής Συμμαχίας μπορεί να είναι το εφαλτήριο, να κινητοποίησει την μεγάλη πλειοψηφία, να ανοίξει το δρόμο για το Σοσιαλισμό - Κομμουνισμό που είναι επίκαιρος και αναγκαίος όσο ποτέ.
Καμία Αναμονή! Κανένας δισταγμός! Περνάμε στην Αντεπίθεση!
Φίλες και φίλοι , συντρόφισσες και σύντροφοι
Διδασκόμαστε από τον ηρωϊκό αγώνα του ΔΣΕ στην Πελοπόννησο!
Εμπνεόμαστε από τις αξίες, τα ιδανικά, τις αρετές, την πίστη των συντρόφων μας στο κόμμα μας!
Τιμάμε την 3η Μεραρχία με την ζωή και την δράση μας!
Ζήτω Ο ΔΣΕ!
Ζήτω η τιμημένη 3η Μεραρχία!
Ζήτω το ΚΚΕ!».
{https://youtu.be/5sM3LirXcX0}
