Εκτός Δευτέρας και Τρίτης έως τις 7 Απρίλιου, το θεατρικό κοινό στην Ηλεία, αξίζει να παρακολουθήσει την παράσταση σε κάτι διαφορετικό και ίσως επίκαιρο σχετικά με τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει ο Ελληνισμός που μέσα από το παράδειγμα των Μικρασιατών φανερώνει ότι επιβιώνει και στα δύσκολα.
«Από την πλευρά μου η σημερινή παράσταση είναι μια παλιά οφειλή στην Μικρασιάτικη ρίζα μου» αναφέρει η σκηνοθέτης της παράστασης Ευανθία Στιβανάκη. «Στον παπού μου αξιωματικό του ελληνικού στρατού, που χάθηκε στην μάχη του Σαγγάριου, αφήνοντας κοιλάρφανη την μητέρα μου, την γιαγιά μου, που χάθηκε στα 26 χρόνια της και την άλλη μου γιαγιά, την Ελευθερία, που επέζησε από την καταστροφή της Σμύρνης, 7χρονο κοριτσάκι, για να μάθει σε εμάς τα εγγόνια της το μέγα Μυστήριο της επιβίωσης.
Οι πρώτοι μου συλλαβισμοί ήταν οι ονοματοθεσίες των οδών της γειτονιάς μου: οδός Πριγκηποννήσων, Καισαρείας, Πόντου, Ελευθερίου Βενιζέλου, Νικολάου Πλαστήρα, Κυδωνιών, Περγάμου, Εφέσσου, Σμύρνης, Ιωνίας… Στο πρώτο μου «κρυφτό» κατέφυγα πίσω από τα ράσα του ανδριάντα, του εθνομάρτυρα Χρυσοστόμου Σμύρνης και τα πρώτα μου «παραμύθια» ήταν οι αληθινές τραγωδίες όσων επέζησαν. Έτσι, η Εκάβη, η Πολυξένη, η Ανδρομάχη των τραγικών μύθων του Ευριπίδη, κατοικούσαν στο σπίτι μου και άκουγαν στα κοινά ονόματα: Βασιλεία, Μαρίκα, Αναστασία. Οι τραγικές τους φιγούρες, πάντα μαυροφορεμένες, περπατούσαν αργά, μιλούσαν γλυκά, τραγουδούσαν όμορφα, συνυφαίνοντας το πένθος με την ελπίδα της ζωής και την οδύνη με την υπέρμετρη αγωνιστικότητα» καταλήγει.
Η έρευνα, η αναζήτηση, η εργασία πάνω στο θέμα κάνει την παράσταση μοναδική, καθώς δεν βασίζεται σε ένα θεατρικό σενάριο, αλλά «χτίστηκε» πάνω στην ιστορία μας και από κει και ύστερα οι ηθοποιοί της Θεατρικής Ομάδας Πύργου είχαν να αποδώσουν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, τα πρόσωπα – ρόλους της ιστορίας μας.
