Υπόθεση: Ο Vitus είναι ένα μικρό αγόρι που κυριολεκτικά μοιάζει σα να έπεσε από άλλο πλανήτη. Ένα παιδί θαύμα, που έχει οξύτατη ακοή λες και είναι νυχτερίδα, παίζει πιάνο σαν βιρτουόζος και μελετά εγκυκλοπαίδειες από τα πέντε του χρόνια. Χωρίς καμία αμφιβολία, οι γονείς του βλέπουν σε εκείνον τα όνειρα τους να πραγματοποιούνται και περιμένουν από εκείνον να τον δουν κάποια μέρα να γίνεται διάσημος πιανίστας.
Πιστεύουν ότι ένα λαμπρό μέλλον ανοίγεται μπροστά του. Παρόλα αυτά, ο ιδιοφυής πιτσιρίκος, έχοντας κουραστεί από τις αυξημένες απαιτήσεις των γύρω του, προτιμά να παίζει στο εργαστήριο του εκκεντρικού παππού του, με τον οποίο αναπτύσσει μια σχέση τρυφερή και ποιητική. Ονειρεύεται να πετάξει και να έχει μια φυσιολογική παιδική ηλικία. Τελικά, με μια δραματική τροπή, ο Vitus αποφασίζει να πάρει την ζωή κυριολεκτικά στα χέρια του. Μια κρυφή, δεύτερη ζωή ανοίγεται μπροστά του...
Κριτική: «Σαν ελβετική... σοκολάτα, μια στιγμιαία γλυκιά απόλαυση»
Το μεγαλύτερο προσόν της άνευρης, επίπεδης και ακαδημαϊκής προσέγγισης, ταινίας, αποτελεί σαφώς, η ερμηνευτική επίδοση των ηθοποιών, με κορυφαία του Μπρούνο Γκαντς, η οποία είναι συν τοις άλλοις, κι "απρόβλεπτη". Έτσι το ενδιαφέρον περιορίζεται από νωρίς, από την ιστορία του παιδιού στα όνειρά του που πραγματοποιεί χωρίς καμία απολύτως δυσκολία.
Η ρηχή προσέγγιση των χαρακτήρων και των εξιδανικευμένων καταστάσεων που παρουσιάζονται θα έλεγε κανείς ότι παρουσιάζονται με μικροαστική ηθική ... Ίσως "πονέσουν" αυτοί που έχασαν στο ελληνικό χρηματιστήριο, αλλά στο ελβετικό, έχεις "εγγυήσεις", έτσι και η ταινία δείχνει άτολμη, χωρίς κριτική στο οικονομικό μοντέλο, αντιθέτως υπερασπίζεται έναν φιλελεύθερο συντηρητικό προσανατολισμό.
Μη ψάχνετε για δίδαγμα αφού και τα παιδιά, μάλλον θα κουράζονταν βλέποντας μια αβασάνιστα μονοδιάστατη εξέλιξη χωρία καμία ανατροπή και χωρίς ούτε ένα αρνητικό αποτέλεσμα. Ακόμα και ένα μυστικό, θα μπορούσε να προκαλέσει κάποια αναταραχή, όμως εδώ επικρατεί η άποψη της διατήρησης της ισορροπίας, πάση θυσία, της τάξης κι αρμονίας του σύμπαντος υπό τον φόβο επικράτησης του χάους από μια εξέγερση. Βέβαια, δεν πρόκειται για οποιοδήποτε παιδί, αλλά για "παιδί - θαύμα".
Ο παππούς έχοντας τυφλή εμπιστοσύνη στον μικρό, τελικώς δεν βγαίνει χαμένος... Όσο ασταθής στη συμπεριφορά του μας παρουσιάζεται, αρχικά τόσο περισσότερο πρότυπο νεοσυντηρητισμού αποδεικνύεται. Πραγματικά, αν δεν υπήρχε ο Γκαντζ, δε θα υπήρχε λόγος ύπαρξης της ταινίας.
Το ρίσκο της επένδυσης, δε θα το χαρακτηρίζαμε, ιδιαίτερα τολμηρό, αφού είχαν υπολογιστεί και οι πιθανές απώλειες, σίγουρα όμως δεν πείθει, ρεαλιστικά.
Για να είμαι δίκαιος, όμως επικρατεί συμπαθητική ατμόσφαιρα (σκηνικά, κοστούμια, φωτισμός), πράγμα που αναπληρώνει σημαντικά τις σεναριακές ελλείψεις, από την τελική ενδιαφέρουσα αισθητική επιλογή του δημιουργού και την πολιτικώς ορθόδοξη διαχείριση των εκφραστικών του μέσων. Αφιερωμένη εξαιρετικά στα παιδιά - θαύματα, κι όχι αποκλειστικά για αυτά.
(Η κριτική είναι του Δημήτρη Παπαμίχου, για το myfilm.gr)
