Καθημερινές καταστάσεις απίστευτων συγκρούσεων
Αν πιστεύετε ότι η θεατρική Άνοιξη στον Πύργο θα είναι ήρεμη, μάλλον απατάστε. Έρχονται καβγάδες…πολλοί καβγάδες. Φωνές, μαλλιοτραβήγματα, ίντριγκες, ζήλιες, μηνύσεις….αλλά ανάμεσά τους, σαν ένα αναπόσπαστο κομμάτι της ανθρώπινης φύσης η αγάπη, οι ανησυχίες, οι οικονομικές δυσκολίες, δοσμένα με την πιο αισιόδοξη νότα που κάνει την ελπίδα να διαφεντεύει τους πάντες. Και όλα αυτά θα συμβούν επόμενο Μάρτιο, χάρη στην θεατρική ομάδα «Δούρειος Ίππος» που φέτος θα παρουσιάσει στο Ηλειακό θεατρόφιλο κοινό το εξαιρετικό έργο του Κάρλο Γκολντόνι «Καβγάδες στη Κιότζα». Η «Π» είχε την ευκαιρία να παρακολουθήσει πρόβες του έργου που έχουν ξεκινήσει εντατικά εδώ και λίγες βδομάδες και πραγματοποιούνται σε αίθουσα διδασκαλίας στο 4ο Λύκειο Πύργου. Οι 14 ηθοποιοί του θιάσου που θα πάρουν μέρος στην φετινή παράσταση, με τα κείμενά τους στα χέρια ακολουθούν πιστά τις οδηγίες του σκηνοθέτη Παρασκευά Παπαπετρόπουλου. Πηγαινοέρχονται στη σκηνή, προβάρουν τα λόγια τους, τις κινήσεις τους τη θέση τους στο χώρο με καταπληκτική μαεστρία καθώς η «μαγιά» υπάρχει εδώ και χρόνια και όπως έχουν αποδείξει οι προηγούμενες επιτυχημένες παραστάσεις που έδωσε η ομάδα, έχει πετύχει για τα καλά.
«Ένα έργο «στοίχημα» για μας»
Ο σκηνοθέτης μας εξηγεί γιατί φέτος αποφάσισε να ανεβάσει με τον «Δούρειο Ίππο» το συγκεκριμένο έργο. «Καταρχήν είναι έργο ενός πολύ μεγάλου συγγραφέα, του Κάρλο Γκολντόνι. Αυτοί οι συγγραφείς είναι πάντα πρόκληση για μας και ένα μεγάλο «σχολείο». Είναι ένα έργο με φοβερό ρυθμό και όσο μπαίνουμε περισσότερο μέσα σ’ αυτό το φετινό θεατρικό κόλπο βλέπουμε ότι μας βοηθάει πάρα πολύ σε πολλούς τομείς και κυρίως στην κίνηση». Όπως μας εξηγεί παρακάτω ο Παρασκευάς Παπαπετρόπουλος, οι «Καβγάδες στη Κιότζα» είναι ένα έργο πλούσιο σε μηνύματα τόσο σύγχρονα, παρά το γεγονός ότι το έργο γράφτηκε τον 18ο αιώνα. «Ο θεατής θα αισθανθεί πολύ όμορφα και οικεία καθώς η ιστορία διαδραματίζεται στην Ιταλία και με τους Ιταλούς έχουμε πολλά κοινά. Και ειδικά στην κατάσταση που βιώνουμε τα τελευταία χρόνια θα ανακαλύψει πολλά πράγματα θα δει πολλές πλευρές του και ομοιότητες. Για παράδειγμα, όταν ο ήρωας Τόνι λέει σε κάποια στιγμή του έργου «μακάρι να πούλαγα όλο το ψάρι στο καΐκι. Σαν πέσουμε στα νύχια των εμπόρων τα θέλουν όλα τζάμπα, εμείς οι έρμοι σκυλοπνιγόμαστε στο πέλαγος και οι έμποροι με τα βελούδινα σκουφιά, πλουτίζουν στις δικές μας πλάτες…» αυτό είναι τόσο σύγχρονο όσο ποτέ. Το ωραίο είναι όμως ότι δίνει μια νότα αισιοδοξίας. Έχει έρωτες, καυγάδες, είναι ανθρώπινο, γήινο, πατάει γερά στα πόδια του ο Γκολντόνι και μας δίνει φοβερά νοήματα. Τελειώνοντας το έργο μια από τις ηρωίδες, η Λουτσέτα λέει «και θέλουμε όσοι μας βλέπουνε να χαίρονται και να λένε «Ζήτω της Κιότζα οι γυναίκες που ξέρουνε από γλέντι και ζωή». Δεν μας δείχνει δηλαδή την άσχημη και την σκοτεινή πλευρά της ζωής. Αντίθετα να αντιμετωπίσουμε τις δυσκολίες με κέφι και αισιοδοξία».
Λίγα λόγια για το έργο
Γραμμένο το 1760, το έργο του Γκολντόνι «Καβγάδες στην Κιότζα», σηματοδοτεί το πέρασμα του Βενετσιάνου στην καταγωγή κωμωδιογράφου από τη συμβατική λατινογενή κωμωδία της Αναγέννησης και του Μπαρόκ, στην ηθογραφία και στο σύγχρονο ρεαλιστικό θέατρο. Οι «Καβγάδες στην Κιότζα» είναι μια κωμωδία καταστάσεων της γνήσιας λαϊκής ζωής, στην Ιταλία και ειδικότερα της σε ένα μικρό ψαροχώρι, την Κιότζα, κοντά στη Βενετία. Ο συγγραφέας παρουσιάζει την καθημερινότητα των κατοίκων ενός μικρού ψαράδικου χωριού και μέσα απ' αυτήν σκιαγραφεί τις συνήθειες και τις συμπεριφορές τους, τη διαπλοκή στις σχέσεις και την ευδαιμονία της άγνοιας. Με καυστικότητα και χιούμορ, γρήγορες εναλλαγές σκηνών, ο συγγραφέας, σχολιάζει μια ολόκληρη εποχή. Στους Καβγάδες στην Κιότζα όλα τα πρόσωπα είναι πρωταγωνιστές. Η υπόθεση, απλοϊκή στον πυρήνα της, μας μεταφέρει σε μια μικρή πόλη κοντά στη Βενετία, την Κιότζα, που ο Γκολντόνι γνώριζε καλά (στα νιάτα του είχε εργαστεί εκεί ως δικαστικός υπάλληλος). Ο κόσμος του έργου αποτελείται από ψαράδες –κανείς τους δεν ξέρει, κάθε φορά που φεύγουν, αν θα ξαναγυρίσει– και τις γυναίκες τους, που περιμένουν την επιστροφή τους κεντώντας δαντέλες και κουβεντιάζοντας. Οι κόντρες μεταξύ τους δεν λείπουν: οι άντρες είναι λίγοι, οι ανύπαντρες πολλές και η μικρότητα κι η κακοήθεια περισσεύουν. Ένας καυγάς (ποια θα παντρευτεί ποιον) ανάμεσα σε δύο σπίτια, σε δύο σύνολα γυναικών, που παρασύρει συζύγους και υποψήφιους μνηστήρες, γίνεται ο καμβάς για ένα μαστορικά δομημένο σκηνικό παιχνίδι πολυφωνικής καθημερινότητας. Η σύγκρουση τροφοδοτείται από τον ακήρυχτο «πόλεμο» ανάμεσα στα δύο φύλα, τον διαρκή ανταγωνισμό των γυναικών και την αντιζηλία των αρσενικών και την αντίθεση μεταξύ των λαϊκών στρωμάτων και της κυρίαρχης αστικής τάξης, όπως αυτή εκπροσωπείται από τον «εκλαμπρότατο» βοηθό του δικαστή. Ηθικώς, ουδείς ανεπίληπτος (ειδικά για τις γυναίκες το σχόλιο του Γκολντόνι είναι ανηλεές – δεν υπάρχει στο έργο ούτε μία που να μην επιδίδεται σε πονηριές κάθε λογής), αλλά το τέλος είναι αίσιο. Η ανθρώπινη φύση, πέρα από ταξικούς διαχωρισμούς, αφήνεται στα πάθη και στις αδυναμίες της.
Βίκυ Γκουγκουστάμου
[email protected]
