Άνοιξε την πόρτα της μουσικής στην ηλικία των έξι ετών περίπου. Όχι μόνος του, ο πατέρας του με καταγωγή από την Ήπειρο επέμενε «να μάθει το παιδί κλαρίνο!». Ξεκίνησε λοιπόν από πολύ μικρός με τον «βασιλιά» της παραδοσιακής μουσικής, για να καταλήξει σήμερα στον «βασιλιά» της τζαζ, το σαξόφωνο και σε κάθε του εμφάνιση να μαγεύει το κοινό με την δεξιοτεχνία του και την άριστη απόδοση της μελωδίας. Ο Ηρακλής Νταβέλης, ένα δικό μας παιδί, από τον Πύργο, μας ταξιδεύει σε κάθε του ζωντανή εμφάνιση σε υπέροχα μουσικά μονοπάτια, μας κάνει υπερήφανους για το ταλέντο του και, κάτι μας λέει ότι τα επόμενα χρόνια το όνομά του θα απασχολήσει πολύ τα μουσικά δρώμενα της χώρας… Εξάλλου είναι μόλις 19 ετών!
Γιος του γνωστού ορθοπεδικού Σωτήρη Νταβέλη και της αεικίνητης εκπαιδευτικού Μένιας Παπουτσή ο Ηρακλής είναι φοιτητής στο Τμήμα Χημείας του Παν/μιου Πατρών. Όταν τον ρωτάνε οι συμφοιτητές του αν δουλεύει εκείνος απαντά με απόλυτη φυσικότητα «παίζω σαξόφωνο!». Πόσοι τον πιστεύουν; Ελάχιστοι. Πόσοι μένουν άναυδοι όταν τον ακούνε; Όλοι! Όπως έγινε και πολύ πρόσφατα, στην «Λευκή Νύχτα» της πόλης που «άνοιξε» την μουσική συναυλία… Ο Ηρακλής ήταν απλά μαγευτικός!
Έντονη καλλιτεχνική φύση, ανήσυχο πνεύμα δεν φοβάται την έκθεση στο κοινό. Πέρασε σχεδόν τέσσερα χρόνια στο σανίδι με τη Θεατρική Ομάδα Πύργου, έχει στεφθεί χρυσός και χάλκινος πρωταθλητής στην ποδηλασία πίστας και τα τελευταία χρόνια εμφανίζεται σε διάφορα στέκια διασκέδασης, και σε κοινωνικές εκδηλώσεις σε Πύργο και Πάτρα, κάνοντας τους πάντες να αναρωτιούνται πώς ένα τόσο νεαρό παιδί βγάζει τόσο μεγάλους ήχους! Ο Ηρακλής Νταβέλης μιλά σήμερα στο ilialive.gr για το ταξίδι του στο χώρο της μουσικής και με τον νεανικό του ενθουσιασμό μοιράζεται μαζί μας τα όνειρα και τα σχέδιά του.
»Όταν έδωσα πανελλήνιες εξετάσεις, βασικός μου στόχος ήταν οι σχολές που αφορούν τον Τομέα της Υγείας. Όπως σε όλους μας όμως, μπορεί να τύχουν διάφορες αναποδιές… Δεν ήταν κύριο μέλημά μου να γίνω γιατρός, γιατί και ο πατέρας μου που είναι γιατρός, μου έλεγε πως, αν θέλω όντως να ασχοληθώ με τη μουσική καλύτερα να προτιμήσω μια άλλη σχολή. Γιατί η Ιατρική δεν αφήνει καθόλου ελεύθερο χρόνο.
»Δεν μπήκε το σαξόφωνο πρώτα στη ζωή μου. Επειδή η καταγωγή του πατέρα μου είναι από την Ήπειρο, στην πρώτη δημοτικού, μου ξεκίνησε μαθήματα παραδοσιακού κλαρίνου με καθηγητή τον Φώτη Τζανέτο. Μέχρι και την ΣΤ Δημοτικού συνέχισα κανονικά τα μαθήματα, μέχρι που ένας μεγάλος δάσκαλος μας είπε τότε, ότι δυστυχώς η παραδοσιακή μουσική και το κλαρίνο δεν αναγνωρίζονται και γενικά δεν μπορείς να λάβεις πτυχίο. Για να ολοκληρωθούν οι γνώσεις μου, μου πρότειναν να ακολουθήσω και ένα κλασικό όργανο. Έτσι αρχικά ξεκίνησα φλάουτο που δεν μου κέντρισε το ενδιαφέρον. Τον επόμενο χρόνο ακολούθησα σαξόφωνο με το οποίο μαγεύτηκα αμέσως. Το σαξόφωνο είναι ένα όργανο που κεντρίζει πολύ το ενδιαφέρον και ως εμφάνιση και σαν ήχος και σαν ρεπερτόριο… Ακόμη και σήμερα συνεχίζω τις σπουδές μου στο Ωδείο «Ολύμπιον» με τις καθηγήτριές μου Γιώτα Κονταρίνη και Αλεξάνδρα Πέττα αλλά και μαθήματα κλαρίνου με τον καθηγητή μου στην Αθήνα Αλέξανδρο Αρκαδόπουλο. Οδεύω προς το πτυχίο ώστε να μπορώ να διδάξω και σαξόφωνο.
»Η μετάβασή μου από την παραδοσιακή στην κλασική μουσική ήταν λίγο…περίεργη. Από εκεί που η παραδοσιακή μουσική σου αφήνει πολλά περιθώρια να αυτοσχεδιάσεις, στην κλασική μουσική τα πράγματα είναι πιο περιορισμένα και πρέπει να ακολουθήσεις ό,τι σου «λέει» ένα πεντάγραμμο. Βέβαια στην πορεία, όσο αποκτάς την οικειότητα του οργάνου και μαθαίνεις περισσότερα μπορείς να εξελίσσεσαι πάνω σ’ αυτό και να βάλεις το προσωπικό σου ηχόχρωμα. Και αυτό μπορεί να συμβεί περισσότερο στη τζαζ μουσική. Βέβαια ακόμη δεν έχω ασχοληθεί με το συγκεκριμένο είδος μουσικής γιατί πρέπει να ολοκληρώσω τις σπουδές μου στην κλασική μουσική και να προχωρήσω μετέπειτα στην ενασχόλησή μου με την τζαζ.
» Κάθε φορά που ανεβαίνω στη σκηνή, πάντα σκέφτομαι τραγούδια που θα κεντρίσουν το ενδιαφέρον του κόσμου και θα τους φτιάξουν τη διάθεση. Στην αρχή, έβλεπα την μουσική σα χόμπι αλλά μετά αντιλαμβάνομαι πόση αξία είχε αυτό που μου είχαν πει κάποτε: «αν καταφέρεις να κάνεις το χόμπι σου επάγγελμα δεν θα το βαρεθείς ποτέ».
» Αφού τελειώσω τις σπουδές μου στο Χημικό, γιατί αυτός είναι ο κύριος στόχος μου, ταυτόχρονα θα ήθελα να εργάζομαι ως μουσικός, να διδάξω σε παιδιά ή και μεγαλύτερους αλλά και να ενταχθώ σε κάποια μεγάλη μπάντα με γνωστούς τραγουδιστές ή να ακολουθήσω σόλο καριέρα. Να κάνω το όνειρό μου πραγματικότητα και να παίζω σε μεγάλες σκηνές.
»Επειδή οι εποχές είναι δύσκολες, όλοι οι φοιτητές λίγο πολύ δουλεύουμε κάπου για ένα έξτρα εισόδημα. Όταν λοιπόν είμαστε σε παρέα και ξεκινά αυτή η συζήτηση, και τους λέω πως «παίζω σαξόφωνο», ξαφνιάζονται. Νομίζουν ότι τους κοροϊδεύω, μέχρι να τους δείξω κάποιο βίντεο. Αλλά και πάλι εκπλήσσονται. Ίσως το νεαρό της ηλικίας να τους κάνει να παραξενεύονται. Ακόμη και σε δημόσιους χώρους που έχω εμφανιστεί ή σε κοινωνικές εκδηλώσεις νιώθω να με κοιτάνε με έκπληξη (γέλια)
»Οι γονείς ήταν και παραμένουν πάντα αρωγοί σε όλη μου την προσπάθεια. Βέβαια έχουμε ξεκαθαρίσει ότι αρχικός στόχος είναι η ολοκλήρωση των σπουδών. Και παρά το γεγονός ότι η μουσική και η εκμάθηση ενός μουσικού οργάνου είναι ένα ακριβό χόμπι, ποτέ δεν μου στέρησαν τις φιλοδοξίες και τα όνειρά μου.
»Δεν σας κρύβω ότι όταν ήμουν μικρό παιδάκι, έβλεπα την μουσική σαν καταναγκαστικό έργο. Όσο περνούσαν όμως τα χρόνια διαπίστωνα ότι μέσα από τη μουσική γνωρίζεις έναν διαφορετικό κόσμο. Χαλαρώνεις όταν παίζεις μουσική. Ξεχνάς ό,τι μπορεί να σε προβληματίζει και είσαι αφοσιωμένος στο κομμάτι σου. Δεν υπάρχουν περιθώρια να σου αποσπάσει κάτι την προσοχή. Εκείνη την ώρα μπαίνω στον κόσμο της μουσικής όπου ανακαλύπτω κάθε φορά και κάτι καινούργιο. Και κάθε είδος μουσικής προσφέρει κάτι διαφορετικό. Μέσα από την παραδοσιακή μαθαίνεις την ιστορία των προγόνων μας, τον πόνο τους… Στην τζαζ ανακαλύπτεις μια άλλη κουλτούρα. Είναι πιο χαλαρωτική. Θα σε κάνει να ταξιδέψεις. Και όταν «αγγίζω» τα πιο γνωστά κομμάτια του σαξοφώνου νιώθω υπηρηφάνεια που έχω καταφέρει να ερμηνεύσω μελωδίες που άκουγα χρόνια πριν…
Και όσο για το πώς αντιδρούν τα κορίτσια όταν τον βλέπουν με το σαξόφωνο; Ο Ηρακλής κλείνει πονηρά το μάτι και μας λέει «Είναι μαγνήτης…».
