Με την Γ' τάξη του 3ου Γυμνασίου Πύργου βρέθηκε χθες το πρωί η συγγραφέας Ελένη Πριοβόλου - Η παρουσίαση του βιβλίου της "Οι φύλακες των αστεριών" από τους μαθητές ήταν η αφορμή μιας εξαιρετικής συνάντησης γνωριμίας
Ρεπορτάζ Ελένη Παπαδοπούλου
«Ανακάλυψα νωρίς τη μαγεία και τη δύναμη των λέξεων, αν και δεν είχα τόσες πολλές εικόνες, γιατί οι συνθήκες ήταν δύσκολες, μεγάλωσα και πήγα σχολείο την περίοδο της δικτατορίας, σε ένα στενάχωρο επαρχιακό περιβάλλον, με έναν δάσκαλο που έριχνε πολύ ξύλο εκείνη την εποχή. Έβλεπα την αδικία, στενοχωριόμουνα κι από τότε, έγραφα μικρές ιστορίες σε χαρτάκια και μυστικά λευκώματα για όλα όσα μου απαγόρευαν να μιλήσω, αυτή ήταν η αντίστασή μου. Μεγαλώνοντας και μέσα από τη γραφή, έπλαθα κόσμους φανταστικούς και ιδεατούς όπως θα ήθελα να τους ζήσω. Ονειρικούς, χωρίς βία, χωρίς διαχωρισμούς, μέσα σε ισότητα, ισονομία και δικαιοσύνη. Αγάπησα τη λογοτεχνία, γνώρισα το Ροϊδη, τον Παπαδιαμάντη και τον Βιζυηνό μέσα από τα λογοτεχνικά τους αριστουργήματα …»
Κάπως έτσι χθες το πρωί, η συγγραφέας Ελένη Πριοβόλου, συστήθηκε στους μαθητές της γ΄ τάξης του 3ου Γυμνασίου Πύργου, με τους οποίους είχε μια πολύ ζεστή και γεμάτη αλήθειες συνάντηση μέσα στην τάξη με αφορμή την χθεσινοβραδυνή εκδήλωση στο θέατρο Απόλλων, όπου ομάδα μαθητών προετοίμασε και παρουσίασε το βιβλίο της «Οι φύλακες των αστεριών». Ένα βιβλίο για την αγάπη, τη φιλία, την αλληλεγγύη και την άρση των προκαταλήψεων μέσα από την κατανόηση της διαφορετικότητας του άλλου. Μια λογοτεχνική εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε με τη στήριξη του διευθυντή του σχολείου Γιάννη Μπουλογεώργου, του συλλόγου των καθηγητών και την καθοδήγηση των φιλολόγων Μαρίας Παπουτσή και Γιώργου Αγγελόπουλου και που έδωσε βήμα στους μαθητές να διαβάσουν, να σκεφτούν, να ανακαλύψουν την ψυχή και το βάθος του κειμένου. Να δουν πίσω από τις λέξεις.
Η ίδια η συγγραφέας μέσα στην τάξη νωρίς το πρωί, είχε μια από κείνες τις υπέροχες συναντήσεις γνωριμίας και συζητήσεις με τους εφήβους που πολλές φορές σε εκπλήσσουν, μίλησαν για πολλά πράγματα, για τα προβλήματα που τους απασχολούν, για το πώς βιώνουν σήμερα οι νέοι την καθημερινότητά τους και εξήγησε στους μαθητές πώς προέκυψε αυτό το βιβλίο.
«.Όταν πήγα σε ένα από τα υπέροχα μικτά σχολεία της Ξάνθης όπου συγκατοικούν στην ίδια σχολική κοινότητα οι μουσουλμάνοι, οι χριστιανοί και οι ρομά και δυο φωτισμένοι δάσκαλοι- αυτοί είναι που κάνουν και την διαφορά μέσα σε ένα στείρο εκπαιδευτικο σύστημα- επινόησαν να κάνουν μια λέσχη ανάγνωσης για να νιώσουν τα ετερόκλητα πολιτιστικά στοιχεία μέσα από την ελληνική λογοτεχνία.Τα πρόσωπα είναι υπαρκτά, είναι έφηβοι που έχουν τα ίδια όνειρα και τις ίδιες ελπίδες, αλλά οι κοινωνίες όπου μεγαλώνουν στέκονται εμπόδιο στο να γίνουν μια δεμένη συντροφιά. Πρόκειται για μια ιστορία αληθινή, βρήκα λοιπόν τα κοινά πολιτιστικά στοιχεία αυτών των πληθυσμών και τα ένωσα γύρω από την δολοφονία ενός αλόγου από έναν τσοπάνη, όπου όλο το βάρος μεταφέρεται σε έναν μουσουλμάνο επειδή έτυχε να είναι κοντά την ώρα της δολοφονίας τους αλόγου. Τα παιδιά αθώα και άμοιρα αυτών των διαδικασιών, κάνουν μια δεμένη ομάδα και μέσα από την δική τους συμμετοχή βρίσκουν τον πραγματικό ένοχο. Αυτό όμως είναι το πρόσχημα, για να πεις όλα τα άλλα στοιχεία που θες να περιγράψεις στο βιβλίο»
«Πέρασαν 25 χρόνια για να πω ότι μπορώ να ζω και από τα βιβλία μου»
Η Ελένη Πριοβόλου μιλάει, μιλάει μέσα στην τάξη και οι μαθητές ρουφούν σαν σφουγγάρια κάθε της λέξη, βεβαίως της κάνουν κι ερωτήσεις όχι μόνο για το συγκεκριμένο βιβλίο, αλλά για το πώς έγινε συγγραφέας, από πού προκύπτει η έμπνευσή της, πως βρίσκει τίτλους, αν γράφει κάτι καινούργιο αυτήν την περίοδο και αν υπήρξε κάποιος τόπος που για κάποιον λόγο την έχει εμπνεύσει να γράψει ένα μυθιστόρημα και βεβαίως απαντά σε όλα.
«Γρήγορα ανακάλυψα ότι η συγγραφή είναι πάθος, είναι έμπνευση, δεν είναι επάγγελμα και αφού πέρασαν 25 χρόνια, έγραψα πολλά βιβλία κι έκανα πολλές δουλειές, σήμερα μπορώ να πω ότι να, μπορώ να ζω και από τα βιβλία μου. Η γραφή είναι για μένα ένα ταξιδι ψυχής και αυτογνωσίας. Μπαίνω κάθε πρωί στις 5.30 σε ένα τρένο και ξεκινάω ένα ταξίδι με άγνωστο προορισμό. Η συγγραφή όμως χωρίς την έρευνα, δεν είναι τίποτα. Πρέπει να ερευνάς το κοινωνικοπολιτικό σύστημα ολόκληρο και την ιστορική πραγματικότητα της χώρας για να μπορείς να γράψεις».
Ωστόσο η συγγραφέας που γνωρίζει πολύ καλά από τις επαφές της με τα παιδιά πως επικοινωνούν σήμερα μεταξύ τους οι νέοι, ή καλύτερα θα λέγαμε πως… δεν επικοινωνούν πλέον καθόλου μεταξύ τους και ο καθένας ταμπουρώνεται στον κόσμο του με τα ακουστικά στα αυτιά και το τάμπλετ στο χέρι συνδεδεμένος στο ίντερνετ, προσπάθησε να ταρακουνήσει τους μαθητές γι αυτό το θέμα και να τους προβληματίσει. « Διαπιστώνω δυστυχώς ότι χάνοντας την επικοινωνία, χάνουμε πλέον τις λέξεις και τι θα γίνει ο άνθρωπος, ποιο θα είναι το μέλλον μας αν τα κουμπιά καταργήσουν σιγά – σιγά τις λέξεις;».
