Η γνωστή συγγραφέας Λένα Μαντά παρουσίασε στον Πύργο στο βιβλιοπωλείο Κορκολή το νέο της βιβλίο "Μια συγνώμη για το τέλος"
Γράφει η Ελένη Παπαδοπούλου
Να βλέπουμε το ποτήρι μισογεμάτο και όχι μισοάδειο και να εκτιμούμε την θετική πλευρά της ζωής, μας είπε η δημοφιλής στο αναγνωστικό κοινό συγγραφέας Λένα Μαντά, που το απόγευμα της Πέμπτης παρουσίασε στο κατάμεστο από κόσμο βιβλιοπωλείο Κορκολή στον Πύργο, το νέο της βιβλίο «Μια συγνώμη για το τέλος» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός. Η συγγραφέας συνομίλησε με τον κόσμο, ένα κοινό περισσότερο γυναικείο γιατί θεωρείται η αγαπημένη συγγραφέας των γυναικών, ενώ υπέγραψε δεκάδες αντίτυπα του βιβλίου της.
Φωτεινή και χαμογελαστή, μίλησε για την ηρωϊδα του νέου της μυθιστορήματος, την Μυρσίνη, όπου η ιστορία της ζωής της εκτυλίσσεται μετά το ΄50, κάπου στον Πύργο, γιατί, ναι, τον Πύργο επέλεξε η συγγραφέας ως γεωγραφικό καμβά του βιβλίου της , την Μυρσίνη που τα είδε όλα, όλα τα γεύτηκε και όλα τα υπέμεινε και μόνο ένα δεν της είπαν: μια συγγνώμη για το τέλος.
Λίγο πριν ξεκινήσει η βιβλιοπαρουσίαση, η κ. Μαντά μίλησε στην ‘Πρωϊνή’ για το βιβλίο της αλλά και την δική της κοσμοθεωρία.
«Πριν δυο χρόνια ήμουνα ξανά στο Πύργο με άλλο βιβλίο και τώρα με το «Μια συγνώμη για το τέλος», ένα διαφορετικό βιβλίο από «Τα πέντε κλειδιά», με μια ηρωϊδα που δεν είναι ούτε όμορφη, ούτε ταλαντούχα, ούτε πλούσια. Το ιδιαίτερο για τον Πύργο, είναι ότι το βιβλίο μου αυτό, ξεκινάει την ιστορία του εδώ, δηλαδή στον… Πύργο! Όταν το ξεκίνησα, έψαχνα μια περιοχή για να τοποθετήσω την ηρωϊδα μου και είδα ότι ο Πύργος πληρούσε τις προδιαγραφές που ήθελα και έτσι, το βιβλίο μου ξεκινάει εδώ, στον Πύργο και την ευρύτερη περιοχή πριν το 1950 φυσικά και γι αυτόν ακριβώς το λόγο έχει μια ξεχωριστή η σημασία η εδώ παρουσίαση του βιβλίου την πρώτη εβδομάδα κυκλοφορίας του.
Την ρωτάμε αν η Μυρσίνη είναι μια γυναίκα- θύμα:
«Η ηρωϊδα του βιβλίου μου προέρχεται από μια καταπιεστική οικογένεια, και είναι θύμα με αυτήν την έννοια. Ευτυχώς για εμάς τους ανθρώπους υπάρχει η ικανότητα να αλλάζουμε όσα δεν μας αρέσουν. Την δύναμη πρέπει να βρούμε και νομίζω πως στην περίπτωση μας η Μυρσίνη την βρίσκει και αλλάζει τη ζωή της.»
Βλέποντας την θετική της ενέργεια, αναρωτιόμαστε πως μια δυναμική γυναίκα σαν την Λένα Μαντά, μπορεί να μπει στην ψυχή μιας γυναίκας άοσμης χωρίς πρωτοβουλίες που την εκμεταλλεύτηκαν όλοι οι άντρες του περίγυρού της και κανείς δεν της είπε ποτέ μια συγνώμη.
«Εγώ σαφώς, είμαι λίγο πιο δυναμική από την Μυρσίνη, εκείνη είχε μια χρονοκαθυστέρηση σε σχέση με τις αντιδράσεις της , σημασία έχει ότι ένα βιβλίο που έχει σαν τίτλο «Μια συγνώμη για το τέλος» ισως πρέπει να μας κάνει να αναρωτηθούμε πόσο υπερτιμημένη είναι αυτή η λέξη, η συγνώμη δηλαδή ή πόσο αργούμε να την ακούσουμε και να την πούμε. Την θέλουμε μεν, αλλά νομίζω ότι η λέξη συγνώμη δεν μπορεί να σβήσει όλα αυτά που έχουμε περάσει εξαιτίας αυτού που μα ς έβλαψε. Δεν θεωρώ ότι ζητάμε την συγνώμη από ματαιοδοξία, γιατί για να ζητήσεις συγνώμη πρέπει να κάνεις κάτι πολύ βασικό, να σταθείς με ειλικρίνεια απέναντι στον εαυτό σου και στα λάθη του και αυτό είναι δύσκολο να γίνει. Γι αυτό και ίσως αργούμε να δώσουμε την συγνώμη, εμείς όμως που την δεχόμαστε τι κάνουμε; Κάπου διάβασα τελευταία ότι «οι έξυπνοι συγχωρούν αλλά δεν… ξεχνούν!» για να προφυλάξουν τον εαυτό τους από μελλοντικές βολές. Αν θέλουμε λοιπόν να βρούμε κάτι που να χαρακτηρίζει αυτό το βιβλίο, είναι η λέξη «συγνώμη».
Φυσικά την ρωτάμε για ποιο λόγο πιστεύει ότι τα βιβλία της διαβάζονται πολύ, γιατί είναι γεγονός ότι θεωρείται η συγγραφέας των μπεστ σέλερ , έχει πουλήσει, πάνω από 1,5 εκ αντίτυπα και έχει ένα φανατικό γυναικείο κοινό.
«Ο κόσμος έχει ένστικτο, διακρίνει την αλήθεια»
« Δεν είναι μόνο γυναικείο το αναγνωστικό μου κοινό, είναι και ανδρικό, αλλά είναι κρυπτορομαντικοί όπως λέω εγώ. Όσο για το τι βρίσκει ο κόσμος στα βιβλία μου, τι είναι αυτό που ακουμπάει την ψυχή τους , αυτό μάλλον θα πρέπει να σας το απαντήσουν εκείνοι, φαντάζομαι όμως πως κάτι ιδιαίτερο θα βρίσκουν, δεν μπορώ να το ξέρω. Ξέρω όμως ότι εγώ ακουμπώ τη δική μου ψυχή όταν γράφω αυτές τις ιστορίες και νομίζω πως ο κόσμος έχει ένα φοβερό ένστικτο και ακολουθεί αυτούς που του λένε την αλήθεια χωρίς να προσποιείται κάτι που δεν είναι. Ίσως να τους αρέσει και ο τρόπος που αποδίδω και διηγούμαι τα θέματά μου, η δική αλήθεια, γιατί στην λογοτεχνία πια τα θέματα είναι λίγο πολύ ίδια. Μπορεί λοιπόν να αρέσουν τα σημεία που φωτίζω και ο τρόπος που το κάνω.
Καταλήγοντας την κουβέντα μας, μπαίνουμε στον πειρασμό να την ρωτήσουμε αν έχει βγει πιο δυνατή μέσα από την μεγάλη περιπέτεια της υγείας της και πως γίνεται ένας άνθρωπος που έχει φτάσει στα όρια του, να βλέπει τη ζωή με αισιοδοξία.
«Θα έλεγα ότι κάθε άνθρωπος είναι αυτό που του έχει τύχει. Η προσωπικότητά του διαμορφώνεται και σφυρηλατείται μέσα από τα δύσκολα. Το πρόβλημα που πέρασα δεν άλλαξε την κοσμοθεωρεία μου, αλλά κατά ένα τρόπο με έκανε πιο δυνατή, με γέμισε όμως κάποιες φορές με φόβους, με φοβίες κάποιες άλλες στιγμές, νομίζω ότι το να νικάς όλα αυτά δείχνεις και την δύναμή σου και την καταλαβαίνεις και εσύ. Έγινα λοιπόν λίγο πιο δυνατή απ’ ότι φανταζόμουνα. Το βασικότερο είναι να μπορείς να βλέπεις το ποτήρι μισογεμάτο και όχι… μισοάδειο. Αυτό είναι το μυστικό για όλα μας τα προβλήματα, για θέματα υγείας, για θέματα σχέσεων κ.ο.κ. Η θετική πλευρά της ζωής που την έχουμε χάσει τον τελευταίο καιρό με όσα συμβαίνουν στη χώρα μας και αυτό είναι ίσως το ιο οδυνηρή για τον λαό μας που είχε μάθει να τα βλέπει αλλιώς και ξαφνικά νοιώθουμε όλοι ότι μας έκλεψαν τη ζωή και το γέλιο μας…»
