Για πρώτη φορά ο Νίκος Λαϊνόπουλος αναλαμβάνει τη σκηνοθεσία μιας παράστασης. Για πρώτη φορά η Μαγδαληνή Πλεμμένου υπογράφει ένα θεατρικό έργο. Και κάπως έτσι, δύο άνθρωποι που υπηρετούν εδώ και χρόνια τη δικηγορία και το ερασιτεχνικό θέατρο, συναντιούνται δημιουργικά σε ένα κοινό πρώτο βήμα, γεμάτο εμπιστοσύνη, τόλμη και προσωπικό στοίχημα.
Η δικηγόρος και μέλος της θεατρικής ομάδας του Δικηγορικού Συλλόγου Αμαλιάδας «Θυμέλη», Μαγδαληνή Πλεμμένου, γράφει το «Φτου Ξελευτερία», μια σύγχρονη κοινωνικοπολιτική κωμωδία που «ακουμπά» τη μοναξιά, την αποξένωση και τη χαοτική πραγματικότητα εποχής μας.
Τη σκηνοθετική ματιά στο έργο δίνει ο Νίκος Λαϊνόπουλος, επίσης δικηγόρος, με μακρά πορεία 23 χρόνων στο ερασιτεχνικό θέατρο και την ομάδα «Προσκήνιο» του Πύργου, ο οποίος περνά φέτος για πρώτη φορά πίσω από τη σκηνή ως σκηνοθέτης. Με 17-επίσης δικηγόρους-επί σκηνής και ακόμη περισσότερους να στηρίζουν την παράσταση στα παρασκήνια, το «Φτου Ξελευτερία» είναι μια συλλογική προσπάθεια που γεννήθηκε μέσα από τη συνεργασία, την ελευθερία της έκφρασης και την ανάγκη να ειπωθούν αλήθειες που όλοι αναγνωρίζουμε.
Η πρεμιέρα στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία και ακολουθούν τρείς ακόμη παραστάσεις από την Πέμπτη έως την Κυριακή (28,29,30 και 31 Μαίου) στον Πολυχώρο Πολιτισμού του Δήμου Ήλιδας.
Ο Νίκος και η Μαγδαληνή μιλούν στο ilialive.gr για τη σχέση θεάτρου και δικηγορίας, το δημιουργικό ρίσκο της «πρώτης φοράς», τη δύναμη της ομάδας και όλα εκείνα από τα οποία προσπαθούμε καθημερινά νa απελευθερωθούμε λέγοντας «Φτου ξελευτερία!»
Πώς συναντιούνται η δικηγορία και το θέατρο στη δική σας ζωή;
Νίκος Λαϊνόπουλος: Πιστεύω ότι έχουν άμεση συνάρτηση. Ο Σαίξπηρ έλεγε ότι «όλος ο κόσμος είναι μια σκηνή». Η δικηγορία με το θέατρο έχουν πάρα πολλά κοινά σημεία. Είναι η έκθεση στο κοινό, ο τρόπος που θα μιλήσει ο δικηγόρος όπως και ο ηθοποιός, ο τρόπος που θα τοποθετήσεις τη φωνή σου ανάλογα με το πού απευθύνεσαι… Και ο δικηγόρος ένα ρόλο «παίζει» ειδικά στην αγόρευσή του. Προσωπικά το θέατρο με βοήθησε στα πρώτα χρόνια της δικηγορίας, γιατί μάθαινα πράγματα κυρίως στην εκφορά του λόγου, την άρθρωση, στην τοποθέτηση της φωνής ακόμη και πώς θα τοποθετήσεις το σώμα σου στην αίθουσα του ακροατηρίου.
Μαγδαληνή Πλεμμένου: «Πέρα από τα όσα είπε ο Νίκος, νομίζω ότι βοηθά πολύ να το είσαι δικηγόρος, στο πώς θα προσεγγίσεις τον ρόλο. Είναι ένα ανθρωποκεντρικό επάγγελμα, ερχόμαστε σε επαφή με πάρα πολύ κόσμο κάθε ημέρα και τους βλέπουμε σε ιδιαίτερες συνθήκες. Οι περισσότεροι έχουν βγάλει τα «προσωπεία» τους όταν έρχονται στον δικηγόρο. Όταν παρατηρείς τους ανθρώπους, είναι πολύ πιο εύκολο να αποδώσεις τους ρόλους, γιατί έχεις μια εμπειρία στο πώς συμπεριφέρονται οι άνθρωποι σε δεδομένες συνθήκες. Όπως συμβαίνει και στα θεατρικά έργα. Είναι λοιπόν μια αμφίδρομη σχέση. Το να είσαι δικηγόρος σε κάνει να αποδίδεις πιο εύκολα έναν ρόλο.
Μαγδαληνή, πότε γεννήθηκε η ιδέα του έργου και τι ήθελες να πεις μέσα από αυτό;
Μ.Π. «Η ιδέα ήρθε το περσινό καλοκαίρι και σημαντική συμβολή στην ολοκλήρωσή του είχε η καλή μου φίλη και συνάδελφος Ειρήνη Θεοδωροπούλου. Αυτό που θέλει να πει το έργο-βέβαια ο καθένας το εκλαμβάνει όπως θέλει και αυτή είναι η μαγεία του θεάτρου-είναι «τί μας φταίει και υπάρχει μια συλλογική, κοινωνική, κατάθλιψη». Βλέπουμε ότι οι άνθρωποι έχουν απομακρυνθεί, έχουν πολλά ζητήματα… Και πιστεύω ότι ο λόγος της συλλογικής κατάθλιψης και του τραύματος-πέρα από την παγκόσμια πολιτική κατάσταση που καθρεφτίζει την παραίτηση του κόσμου να είναι πολιτικό όν- είναι η απομόνωση. Έχει κλειστεί ο καθένας στο «καβούκι» του, φοράμε προσωπεία, φοβόμαστε να εκτεθούμε και έχουμε απομακρυνθεί από τον διπλανό μας.
Ν.Λ. Το έργο είναι ένα ψυχογράφημα της σύγχρονης κοινωνίας, και αυτό αποτυπώνεται στους χαρακτήρες που έχει δημιουργήσει η Μαγδαληνή. Από τα κοινωνικά και προσωπικά τους βιώματα, τις πολιτικές τους πεποιθήσεις… όλα συνθέτουν μια μικρογραφία της σύγχρονης κοινωνίας.
Νίκο, πώς είναι να κάνεις το σκηνοθετικό σου ντεμπούτο μετά από 23 χρόνια πορείας στο θέατρο και μάλιστα με έργο που έχει γράψει συνάδελφός σου;
Ν.Λ. Το είδα σαν μια φυσική εξέλιξη της πορείας. Και παλαιότερα είχε τεθεί το θέμα να σκηνοθετήσω την ομάδα «Προσκήνιο». Επειδή όμως έχω αναλάβει όλα τα οργανωτικά βάρη της ομάδας, και είναι μεγάλη ευθύνη ο συντονισμός τόσων ανθρώπων, δεν έγινε. Θα γινόταν όμως κάποια στιγμή. Πιστεύω ότι όλα είναι θέμα συγκυρίας και όλα έρχονται στην κατάλληλη στιγμή. Και πολλές φορές χωρίς να το επιδιώκεις καν. Έτσι ήρθε η πρόταση από την Μαγδαληνή, σε μια στιγμή που πραγματικά ένιωθα έτοιμος να το κάνω. Μου δημιούργησε και η Μαγδαληνή μια ασφάλεια, όπως και ο χαρακτήρας της. Είναι μια μάχιμη δικηγόρος, μητέρα δύο παιδιών, έχει οργανώσει τη θεατρική ομάδα-με τη συμβολή όλων των μελών φυσικά. Έτσι, όλα ήρθαν ομαλά και απλά ξεκινήσαμε πρόβες.
Πώς έχετε λειτουργήσει ως δίδυμο συγγραφέα - σκηνοθέτη;
Μ.Π. Κάθε χρόνο ένιωθα μια ανάγκη να πω τη γνώμη μου, να επέμβω, να παρέμβω… Που ίσως να μην ήταν και σωστό αυτό που έκανα. Φέτος με τον Νίκο, παρ’ όλο που το έργο είναι δικό μου, δεν ένιωσα στιγμή την ανάγκη να παρέμβω πουθενά. Ήμουν απόλυτα σίγουρη σε ό,τι έλεγε και μάλιστα ενθουσιαζόμουν. Δεν γεννήθηκε καμία αμφιβολία. Σαν, όταν το έγραφα, να ήταν ο Νίκος στο μυαλό μου. Αποτύπωσε καλύτερα το έργο, απ’ ότι θα μπορούσα η ίδια.
Ν.Λ. Η χημεία μας λειτούργησε πάρα πολύ καλά. Ένιωθα ότι όλη η πορεία κυλούσε πολύ ομαλά, έβλεπα και την Μαγδαληνή πολύ ικανοποιημένη από τη δουλειά που γινόταν και απλά άφησα τον εαυτό μου να δημιουργήσει σκηνοθετικά και να βγάλω αυτό που είχα εμπνευστεί για το έργο από την πρώτη στιγμή που το διάβασα. Ήταν ένα μεγάλο στοίχημα, γιατί είναι ένα δύσκολο έργο να παρασταθεί και πολύ απαιτητικό.
Μ.Π. Να πω ότι ο Νίκος έχει την ικανότητα-που δεν την έχουν όλοι-να ακούει. Είμαστε μια μεγάλη ομάδα, ο καθένας εξέφραζε την γνώμη του και ο Νίκος τους άκουγε όλους. Έδωσε την ελευθερία και τη χαρά της έκφρασης σε όλους μας. Και οφείλω να πω ότι είχα πολύ άγχος γιατί το έργο δεν είναι δοκιμασμένο, δεν έχει ξαναπαιχτεί. Δεν έχει τη σφραγίδα και την υπογραφή ενός μεγάλου συγγραφέα που σου δίνει μια σιγουριά. Και ο Νίκος δεν πήγε με αυτή την ασφάλεια να σκηνοθετήσει. Τόλμησε με ένα έργο παρθένο, και γι’ αυτό τον ευχαριστώ πολύ.
Ν.Λ. Το ότι το έργο είναι εντελώς καινούργιο, μου έδωσε και μια ελευθερία. Δεν έχεις τα «δεσμά» του γνωστού έργου και το άγχος του πώς θα διαφοροποιηθείς. Και πιστεύω ότι έτσι δημιουργείς πιο όμορφα.
Που έχετε περισσότερο άγχος; Σε μια θεατρική σκηνή ή σε μια δικαστική αίθουσα;
Ν.Λ. Επί σκηνής(γέλια). Τα δικαστήρια είναι ο φυσικός μας χώρος. Και εκεί μπορεί να υπάρχει άγχος για κάτι πολύ σοβαρό, για την έκβαση μιας υπόθεσης… Αλλά και στο θέατρο είναι ένα δημιουργικό άγχος που επιβάλλεται να έχει ο ηθοποιός.
Μ.Π. Φέτος, δεν είχα άγχος για το πώς θα παίξω γιατί με είχε καταβάλει το άγχος για το πώς θα φανεί το έργο στο κοινό.
Μέσα απ’ όλη αυτή τη διαδικασία, τί ανακαλύψατε για τους εαυτούς σας;
Μ.Π. Είμαι πολύ χαρούμενη γιατί η θεατρική ομάδα εξελίσσεται. Νιώθω ότι όσο περνάει ο καιρός, δενόμαστε περισσότερο. Ο τρόπος που λειτουργούμε, είναι άκρως δημοκρατικός και όλοι έχουν το χώρο και το χρόνο τους. Νομίζω ότι αυτό είναι το μεγαλύτερο κέρδος, η ομάδα. Να είμαστε αγαπημένοι, να έχουμε γίνει σχεδόν οικογένεια. Γιατί, πάνω στη σκηνή όταν όλοι μοιράζονται το ίδιο «βάρος» και λειτουργούν όλοι ομαδικά και όχι ατομικά, σε κάνει να νιώθεις μεγαλύτερη ασφάλεια. Αν πέσουμε, θα πέσουμε μαζί και θα σηκωθούμε πάλι όλοι μαζί.
Ν.Λ. «Μεγαλώνοντας» όλα αυτά τα χρόνια μέσα από το θέατρο, χαίρομαι πάρα πολύ που συναντάω τέτοιους ανθρώπους μέσα στο θέατρο και όχι διαφορετικούς. Γιατί το ερασιτεχνικό θέατρο τελικά, είναι πολύ περίεργο. Δεν είναι εύκολο να βρεις ανθρώπους που θα ταιριάξεις μαζί τους αλλά κυρίως ανθρώπους που είναι διατεθειμένοι να δουλέψουν και να μοχθήσουν πραγματικά. Υπάρχει δυστυχώς πολλή… θεωρία, ύφος… πολλή αυτοαναφορική διανόηση από ανθρώπους που δεν έχουν ιδρώσει πάνω στη σκηνή.
Σε τί λέτε «φτου ξελευτερία;»
Νίκος-Μάδαληνή: «Στην απομόνωση, τη μοναξιά, τα μυστικά, το φόβο… στο δέος που μπορεί να μας προκαλεί το εκάστοτε σύστημα».
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ του έργου
Συγγραφέας: Μαγδαληνή Πλεμμένου
Σκηνοθεσία: Νίκος Λαϊνόπουλος
Κοστούμια: Θεατρική Ομάδα Δ.Σ. Αμαλιάδας «ΘΥΜΕΛΗ»
Σκηνικά: Γιάννης Δαρδαγιάννης
Φωτισμοί, επιμέλεια προβολών και ήχος: Χρήστος Χρυσανθακόπουλος
Δημιουργία βίντεο και ψηφιακά εφέ: Realpeople Studio
Φωτογραφίες: Αντώνης Χατζηνικολάου
Επιμέλεια αφίσας και προγράμματος: ΚΑΠΑ ΕΚΔΟΤΙΚΗ
Το πρωτότυπο τραγούδι της παράστασης με τίτλο “ΣΠΑΣΜΕΝΗ ΜΝΗΜΗ” είναι σε στίχους Χρήστου Χρυσανθακόπουλου και μουσική Χρήστου Πυλαρινού.
ΔΙΑΝΟΜΗ (με σειρά εμφάνισης)
ΣΑΣΑ: ΜΑΓΔΑΛΗΝΗ ΠΛΕΜΜΕΝΟΥ
ΚΑΤΕΡΙΝΑ: ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ ΘΕΟΔΟΣΗ
ΣΟΦΗ: ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΓΑΣΠΑΡΗ
ΜΙΜΗΣ: ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ΣΜΕΡΟΣ
ΘΟΔΩΡΟΣ: ΧΡΗΣΤΟΣ ΞΟΥΡΗΣ
ΜΑΡΙΚΑ: ΕΙΡΗΝΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ
ΓΚΕΛΛΥ: ΡΟΥΛΑ ΓΙΟΒΑ
ΕΛΕΝΗ: ΜΑΙΡΗ ΤΟΥΡΗ
ΤΑΚΗΣ: ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΖΗΣΙΜΟΠΟΥΛΟΣ
ΚΟΥΚΟΥΛΟΦΟΡΟΣ -ΠΕΤΡΟΣ: ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
ΜΙΧΑΛΗΣ: ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΓΕΩΡΓΟΥΛΗΣ
ΝΕΛΛΗ ΚΟΥΝΕΛΗ: ΜΑΡΙΑ ΜΠΙΛΙΑ
ΝΟΠΗ ΓΙΑΛΟΥΡΟΥ: ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΨΑΡΡΗ
ΜΑΚΗΣ ΔΗΜΑΔΗΣ - ΣΤΑΜΑΤΑΚΗΣ: ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΚΑΛΥΒΑΣ
ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ: ΜΑΚΗΣ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΙ: ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΚΑΛΥΒΑΣ
ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΜΠΙΡΜΠΙΛΗΣ
ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ
ΚΑΜΕΡΑΜΑΝ: ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΑΛΕΣΚΟΣ
