Αρνητική ήταν η απόφαση του Υπουργείου Πολιτισμού για τη μελέτη που αφορούσε τη νομιμοποίηση, αποκατάσταση και αξιοποίηση της ιστορικής οικίας Σταυρόπουλου στη Ζαχάρω ως Πολιτιστικού Κέντρου.
Σύμφωνα με την απόφαση της Υπηρεσίας Νεωτέρων Μνημείων και Τεχνικών Έργων Δυτικής Ελλάδας, Πελοποννήσου και Νοτίου Ιονίου, η υποβληθείσα μελέτη για το διατηρητέο κτήριο που βρίσκεται επί της οδού Αγίου Σπυρίδωνος, δεν εγκρίθηκε, παρά τη διαπιστωμένη ανάγκη αποκατάστασης του διατηρητέου μνημείου.
Το σκεπτικό της απόφασης, τόνισε ότι η μελέτη δεν ακολουθεί τις σύγχρονες αρχές αποκατάστασης. Για τον λόγο αυτό, ζητείται από τον Δήμο Ζαχάρως να επανέλθει με νέα στατική και αρχιτεκτονική μελέτη, η οποία λαμβάνει υπόψη της τις εν λόγω αρχές, καθώς και τις υποδείξεις των αρμόδιων υπηρεσιών του Υπουργείου.
Αξίζει να σημειωθεί ότι το διατγηρητέο κτίριο αγοράστηκε από τον Δήμο Ζαχάρως το 2015 με το σκεπτικό να χρησιμοποιηθεί ως χώρος πολιτιστικών εκδηλώσεων, εκθέσεων ημερίδων συνεδρίων, ανάδειξης του φυσικού και πολιτισμικού πλούτου της περιοχής αλλά και των τοπικών προϊόντων της ή και για την στέγαση μέρος των υπηρεσιών του δήμου.
Η Δημοτική Αρχή προχώρησε στις διαδικασίες διάσωσής και ανάδειξης του ιστορικού κτιρίου, καταθέτοντας πρόταση χρηματοδότησης ύψους 2,7 εκ. ευρώ.
Ένα σημαντικό μνημείο για τη Ζαχάρω
Η οικία Σταυρόπουλου χτίστηκε στις αρχές του 20ού αιώνα. Σύμφωνα με μαρτυρίες, από το 1919 έως το 1939 και από το 1942 έως το 1947, μέρος του κτιρίου χρησιμοποιήθηκε ως χώρος στέγασης του δημοτικού σχολείου της περιοχής.
Κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου, το κατέλαβαν οι αντάρτες και το χρησιμοποίησαν ως ορμητήριο σε μάχη με τα τάγματα ασφαλείας, που κατείχαν τον απέναντι ευρισκόμενο Ιερό Ναό Άγιου Σπυρίδωνα.
Κυρίαρχο αρχιτεκτονικό στοιχείο του κτιρίου, είναι ο χώρος του ηλιακού στο β΄ όροφο, που ήταν κύριος χώρος διημέρευσης της οικογένειας και γενικότερα το κτίριο αυτό μπορεί να θεωρηθεί ως έκφραση του «πλατυμέτωπου τύπου κατοικίας με προστώο», που κατά τον Μουτσόπουλο, έχει τις ρίζες του - ως βασικός πυρήνας κατοικίας - στην αρχαία Ελλάδα και στη συνέχεια με παραλλαγές κυριαρχεί στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα.
Το κτίριο αποτελείται από ένα συμπαγή όγκο διαστάσεων 12,70 Χ 14,90 τ.μ., κατασκευασμένο από φέρουσα τοιχοποιία από πέτρα και στεγάζεται από τετραριχτη ξύλινη στέγη με επικάλυψη κεραμιδιών βυζαντινού τύπου. Το εσωτερικό του, διαχωρίζεται σε δύο ζώνες, η μία της εισόδου του ηλιακού και η άλλη για τις υπόλοιπες χρήσεις.
