«Στο φως του φεγγαριού» – Μια ξεχωριστή μουσική συνάντηση Λεχαινών και Καλαβρύτων μελωδίες του ελληνικού τραγουδιού, κινηματογραφική μουσική και μια Φιλαρμονική που απέδειξε για ακόμη μία φορά τη δυναμική της
Ρεπορτάζ
Ήταν από εκείνες τις καλοκαιρινές βραδιές που δύσκολα περιγράφονται μόνο με λόγια.
Το επιβλητικό Κάστρο Χλεμούτσι, φωτισμένο κάτω από τον καλοκαιρινό ουρανό και το φως του φεγγαριού, γέμισε από κόσμο και μουσική, φιλοξενώντας τη μεγάλη θερινή συναυλία της Φιλαρμονικής Λεχαινών «ΟΡΦΕΥΣ», με τίτλο «Στο φως του φεγγαριού».
Η προσέλευση του κόσμου ξεπέρασε κάθε προσδοκία. Εκατοντάδες θεατές κατέκλυσαν κάθε διαθέσιμο σημείο του Κάστρου, ενώ η μεγάλη προσέλευση είχε ως αποτέλεσμα αρκετοί να παρακολουθήσουν τη συναυλία ακόμη και όρθιοι, καθώς οι θέσεις δεν επαρκούσαν για όλους.
Ήταν μια εικόνα που από μόνη της έδωσε το στίγμα της βραδιάς: ένα ιστορικό μνημείο γεμάτο ανθρώπους, οι οποίοι επέλεξαν να περάσουν τη βραδιά τους ακούγοντας μουσική υψηλού επιπέδου.
Και η «ΟΡΦΕΥΣ» φρόντισε να τους ανταμείψει.
Από το Κάστρο του 13ου αιώνα στις μεγάλες μελωδίες
Η επιλογή του Κάστρου Χλεμούτσι δεν θα μπορούσε να είναι περισσότερο ταιριαστή.
Ένας χώρος με τεράστιο ιστορικό και πολιτιστικό φορτίο μετατράπηκε για λίγες ώρες σε μια μεγάλη μουσική σκηνή.
Η μουσική της Φιλαρμονικής ταξίδεψε ανάμεσα στα τείχη του κάστρου και ενώθηκε με το φυσικό σκηνικό της νύχτας, δημιουργώντας μια ατμόσφαιρα μοναδική.
Η Φιλαρμονική Λεχαινών «ΟΡΦΕΥΣ», με ιστορία που ξεκινά το 1932, παρουσίασε ένα απαιτητικό και πολυσυλλεκτικό πρόγραμμα, αποδεικνύοντας ότι ένα παραδοσιακό μουσικό σύνολο μπορεί να συνδυάζει την παράδοση με τη σύγχρονη καλλιτεχνική έκφραση.
Τη Φιλαρμονική διηύθυνε ο Αρχιμουσικός Δημήτρης Αμπατζής.
Από το «Ammerland» στον «Godfather» και από τον Θεοδωράκη στον Πλέσσα
Το πρόγραμμα είχε εξαιρετική ποικιλία.
Η συναυλία ξεκίνησε με το «Ammerland» του Jacob de Haan και τη «Slavianka» του Vasili Agapkin, ενώ ακολούθησαν τα «Two Amigos» του Thiemo Kraas και «Trombo Mambo» του Kees Vlak.
Στη συνέχεια, η Φιλαρμονική παρουσίασε δύο εμβληματικές κινηματογραφικές μελωδίες:
«Godfather» του Nino Rota και «La vita è bella» του Nicola Piovani.
Η ατμόσφαιρα άλλαξε όταν το πρόγραμμα πέρασε στο ελληνικό τραγούδι.
Οι μουσικές του Μίκη Θεοδωράκη, του Μάνου Χατζιδάκι, του Μάνου και του Μίμη Πλέσσα και του Κώστα Κλάββα συνάντησαν τις φωνές των τραγουδιστών και το κοινό ανταποκρίθηκε θερμά.
Οι ελληνικές μελωδίες που ακούστηκαν
Στο ελληνικό μέρος της συναυλίας ακούστηκαν:
«Το πέλαγο είναι βαθύ» – Μάνος Χατζιδάκις
«Μαρίνα, πράσινό μου αστέρι» – Μίκης Θεοδωράκης, στίχοι Οδυσσέας Ελύτης
«Έχω μια αγάπη» – Μίκης Θεοδωράκης, στίχοι Τάσος Λειβαδίτης
«Βραδιάζει» – Μίκης Θεοδωράκης
«Ένας ουρανός με αστέρια» – Μάνος Πλέσσας
«Σου το ’πα μια και δυο και τρεις» – Κώστας Κλάββας
«Τόσα καλοκαίρια» – Μίμης Πλέσσας, στίχοι Λευτέρης Παπαδόπουλος.
Παράλληλα, η Κέλλυ Κουνάκη ερμήνευσε το «Le temps des fleurs», προσθέτοντας μια διαφορετική, νοσταλγική πινελιά στο πρόγραμμα.
Τρεις τραγουδιστές – τρεις διαφορετικές φωνές, ένα αποτέλεσμα
Ιδιαίτερο βάρος στη συναυλία είχε το τραγουδιστικό μέρος.
Ο Στυλιανός Ξάνθος, ο Δημήτρης Δημόπουλος και η Κέλλυ Κουνάκη στάθηκαν με ιδιαίτερη άνεση δίπλα στη Φιλαρμονική και απέδωσαν το ρεπερτόριο με εκφραστικότητα και συναίσθημα.
Ο Στυλιανός Ξάνθος ξεχώρισε για τη δυναμική ερμηνεία του, ο Δημήτρης Δημόπουλος για την εκφραστικότητα και τη συναισθηματική προσέγγιση των τραγουδιών, ενώ η Κέλλυ Κουνάκη έδωσε έναν πιο λυρικό και μελωδικό χαρακτήρα στις δικές της ερμηνείες.
Ιδιαίτερη στιγμή αποτέλεσε το «Το πέλαγο είναι βαθύ», το οποίο ερμήνευσαν μαζί ο Δημήτρης Δημόπουλος και η Κέλλυ Κουνάκη.,όπως και το «Σου το πα μια και δυο και τρεις» που ερμήνευσαν μαζί ο Στυλιανος Ξανθός,ο Δημήτρης Δημοπουλος και η Κέλλυ Κουνακη
Η στιγμή που οι δύο Αρχιμουσικοί συναντήθηκαν επί σκηνής
Μία από τις πιο ξεχωριστές στιγμές της βραδιάς ήταν η συνεργασία της Φιλαρμονικής Λεχαινών με τη Φιλαρμονική Καλαβρύτων.
Στο πλαίσιο της συνεργασίας που έχει αναπτυχθεί μεταξύ των δύο μουσικών συνόλων, μουσικοί από τα Καλάβρυτα συμμετείχαν στη συναυλία, με επικεφαλής τον Αρχιμουσικό Γιώργο Μπαμπαράκο.
Η παρουσία των Καλαβρυτινών μουσικών δεν ήταν απλώς συμβολική. Ήταν μια ουσιαστική μουσική συμμετοχή, η οποία ενίσχυσε το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα και ανέδειξε τη σημασία της συνεργασίας μεταξύ των δύο Φιλαρμονικών.
Κορυφαία στιγμή αποτέλεσε η εκτέλεση του τραγουδιού «Έχω μια αγάπη» του Μίκη Θεοδωράκη.
Τη διεύθυνση ανέλαβε ο Γιώργος Μπαμπαράκος, ενώ ερμηνευτής ήταν ο Αρχιμουσικός της Φιλαρμονικής Λεχαινών Δημήτρης Αμπατζής.
Μαζί με τον Στυλιανο Ξάνθο και την Κέλλυ Κουνακη
Μια πραγματικά όμορφη αντιστροφή ρόλων και μια ιδιαίτερα συμβολική μουσική στιγμή: ο ένας Αρχιμουσικός στο πόντιουμ και ο άλλος στο μικρόφωνο.
Μια εικόνα που αποτύπωσε με τον καλύτερο τρόπο το μήνυμα της συνεργασίας:
Η μουσική ενώνει. Οι Φιλαρμονικές συνεργάζονται. Οι άνθρωποι δημιουργούν.
Πιάνο και μπουζούκι
Ξεχωριστή ήταν η συμβολή του Γιώργου Μοσχονά στο πιάνο, ο οποίος στήριξε με μουσικότητα, ακρίβεια και ευαισθησία το τραγουδιστικό μέρος της συναυλίας.
Στο μπουζούκι, ο Γιάννης Κριδεράς πρόσθεσε το αυθεντικό ελληνικό ηχόχρωμα, δημιουργώντας έναν ιδιαίτερο διάλογο με τη Φιλαρμονική.
Οι δύο μουσικοί συνέβαλαν καθοριστικά στη διαμόρφωση του ήχου του ελληνικού μέρους της συναυλίας.
Ο Δημήτρης Αμπατζής και ο «ΟΡΦΕΥΣ»
Πίσω από το συνολικό καλλιτεχνικό αποτέλεσμα βρισκόταν ο Αρχιμουσικός Δημήτρης Αμπατζής.
Η μουσική διεύθυνση μιας συναυλίας με τόσο διαφορετικά έργα και εναλλαγές ύφους αποτελεί απαιτητική διαδικασία. Ο Αρχιμουσικός της «ΟΡΦΕΥΣ» κατάφερε να κρατήσει το σύνολο συμπαγές, να αναδείξει τις διαφορετικές μουσικές αποχρώσεις και να δημιουργήσει τις απαραίτητες ισορροπίες ανάμεσα στη Φιλαρμονική, τις φωνές και τους σολίστ.
Σημαντική ήταν επίσης η συμβολή του στις ενορχηστρώσεις των ελληνικών τραγουδιών, που μεταφέρθηκαν με επιτυχία στο ηχόχρωμα της Φιλαρμονικής.
Και όταν χρειάστηκε, άφησε το πόντιουμ και πήρε το μικρόφωνο, ερμηνεύοντας το «Έχω μια αγάπη».
Οι πραγματικοί πρωταγωνιστές: οι μουσικοί της Φιλαρμονικής
Πέρα όμως από τους επαγγελματίες και τους καταξιωμένους συνεργάτες, αξίζει ένα μεγάλο «μπράβο» στους μουσικούς της Φιλαρμονικής Λεχαινών «ΟΡΦΕΥΣ».
Για τη συγκεκριμένη συναυλία εργάστηκαν με ιδιαίτερη επιμονή, πολλές πρόβες και προσήλωση στη λεπτομέρεια.
Υπερέβαλαν τους εαυτούς τους για το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα.
Η συνοχή του συνόλου, η πειθαρχία, οι δυναμικές και η μουσική ακρίβεια έδειξαν ότι πίσω από τη βραδιά υπήρξε σοβαρή και συστηματική προετοιμασία.
Και αυτό είναι ίσως το σημαντικότερο: η «ΟΡΦΕΥΣ» δεν είναι μόνο ο Αρχιμουσικός της, οι σολίστ ή οι τραγουδιστές.
Είναι οι ίδιοι οι μουσικοί της.
Άνθρωποι που αφιερώνουν χρόνο, κόπο και προσωπική προσπάθεια για να υπηρετήσουν τη μουσική και να κρατήσουν ζωντανό έναν θεσμό που υπάρχει από το 1932.
Η κομψή παρουσία της Αγγελικής Μιχαλοπούλου
Ξεχωριστή νότα στη βραδιά έδωσε και η Αγγελική Μιχαλοπούλου, η οποία ανέλαβε την παρουσίαση των έργων.
Με κομψότητα, άνεση και καθαρό λόγο, παρουσίασε τα κομμάτια και τους συντελεστές, δημιουργώντας έναν όμορφο συνδετικό κρίκο ανάμεσα στη σκηνή και το κοινό.
Η παρουσία της ήταν διακριτική αλλά ουσιαστική και πρόσθεσε στη συναυλία έναν ακόμη τόνο αισθητικής και επαγγελματισμού.
Όταν το κοινό γίνεται μέρος της συναυλίας
Το πιο χαρακτηριστικό στοιχείο της βραδιάς, ωστόσο, ήταν ο ίδιος ο κόσμος.
Εκατοντάδες άνθρωποι βρέθηκαν στο Κάστρο Χλεμούτσι και παρακολούθησαν τη συναυλία με ιδιαίτερη προσήλωση.
Οι θέσεις γέμισαν και αρκετοί θεατές, μη έχοντας άλλη δυνατότητα, παρακολούθησαν όρθιοι.
Ήταν μια εικόνα που έδειξε ότι το κοινό διψά για πολιτισμό και ότι όταν παρουσιάζονται ποιοτικές καλλιτεχνικές προτάσεις, ο κόσμος ανταποκρίνεται.
Το Κάστρο, για μία βραδιά, έγινε ένα τεράστιο υπαίθριο μουσικό θέατρο.
Από το 1932 στο σήμερα και από το σήμερα στο αύριο
Η συναυλία «Στο φως του φεγγαριού» αποτέλεσε ακόμη έναν σημαντικό σταθμό στην πορεία της Φιλαρμονικής Λεχαινών «ΟΡΦΕΥΣ».
Μιας Φιλαρμονικής που ιδρύθηκε το 1932 και συνεχίζει, σχεδόν έναν αιώνα αργότερα, να υπηρετεί τη μουσική, τον πολιτισμό και την τοπική κοινωνία.
Η συνεργασία με τη Φιλαρμονική Καλαβρύτων δείχνει τον δρόμο της εξωστρέφειας.
Η συμμετοχή νέων μουσικών δείχνει τον δρόμο της συνέχειας.
Η μεγάλη προσέλευση του κοινού δείχνει ότι υπάρχει ενδιαφέρον.
Και η ποιότητα της συναυλίας δείχνει ότι η «ΟΡΦΕΥΣ» μπορεί να σταθεί με αξιώσεις σε μεγάλες πολιτιστικές διοργανώσεις.
Το βράδυ στο Κάστρο Χλεμούτσι δεν ακούστηκε απλώς μουσική.
Ακούστηκε η ιστορία ενός θεσμού που συνεχίζει να ζει.
Ακούστηκε η προσπάθεια των μουσικών.
Ακούστηκε η συνεργασία των Φιλαρμονικών.
Ακούστηκαν οι μεγάλες φωνές του ελληνικού τραγουδιού.
Και, πάνω απ’ όλα, ακούστηκε η ανάγκη ενός τόπου να κρατήσει ζωντανό τον πολιτισμό του.
Κάτω από το φως του φεγγαριού, η Φιλαρμονική Λεχαινών έγραψε ακόμη μία όμορφη σελίδα στην ιστορία της.
Μια ιστορία που ξεκίνησε το 1932 και συνεχίζεται.
Με μουσική. Με συνεργασίες. Με νέους ανθρώπους. Με κόσμο. Με όνειρα.
Με την Φιλαρμονικη «ΟΡΦΕΥΣ» να συνεχίζει να παίζει.
(Δελτίο Τύπου)
