Του Γιάννη Σπυρούνη
Μπορεί ένας δημιουργός να μπει σε καλούπια; Μπορείς να βάλεις φρένο σε έναν καλλιτέχνη που συνεχώς φτιάχνει εικόνες στο μυαλό του; Σίγουρα όχι… Η τέχνη είναι έκφραση και σε δύσκολους καιρούς, σε εποχές κρίσης, είναι σημαντικό να μπορείς να εκφράζεσαι… ελεύθερα. Ο Χρήστος Φερλές που σήμερα παρουσιάζομε μέσα από τις σελίδες μας, είναι ένας αντισυμβατικός καλλιτέχνης, και πέρα από τους κανόνες και τα πρέπει… Ότι ακριβώς νοιώθει και ζητά η εποχή μας…
Ο Χρήστος γεννήθηκε την 1η του Οκτώβρη στο 1978 στον Πύργο. Μπορεί να είχε όπως πολλοί από εμάς παιδικές εικόνες και εμπειρίες στην παραλία του Κατακόλου, όμορφα καλοκαίρια στη θάλασσα και γλυκούς χειμώνες στην καρδιά μας επαρχιακής πόλης όπου έζησε και μεγάλωσε. Τελείωσε το σχολείο και έφυγε για τη Σχολή Καλών Τεχνών, γιατί ως πνεύμα ανήσυχο έψαχνε τρόπο έκφρασης… Τα σχέδιά του, στο χαρτί είχαν χαρακτήρα, μοναδικότητα και μέσα από τη σχολή άρχισε να ξεδιπλώνει ακόμα περισσότερο το ταλέντο που έκρυβε μέσα του. «Ποτέ δεν πήρα το πτυχίο μου, διότι μου άρεσε να ζωγραφίζω και όχι να διαβάζω…» μας εξομολογήθηκε. Βλέποντας κάποιος τις δημιουργίες του Χρήστου Φερλέ θα πει εύκολα… «τι να το κάνεις το πτυχίο, πτυχίο είναι τα έργα σου…». Ο Χρήστος στις αρχές του 2000 αφήνει πίσω τη Σχολή Καλών Τεχνών και την Ελλάδα και φεύγει για τη Γερμανία, κυνηγώντας το όνειρό του. Ζωγραφίζει στην αρχή σε ελληνικά εστιατόρια και έπειτα παρουσιάζεται σε ομαδικές εκθέσεις ζωγραφικής στην Φρανκφούρτη και τη Στουτγάρδη. Μένει τέσσερα χρόνια στην ξενιτιά και επιστρέφει το 2004 στο αγαπημένο του Κατάκολο. Η δουλειά του όμως βρίσκεται στην Αθήνα με εκθέσεις και συνεργασίες που είχε με διάφορες γκαλερί της πόλης. Το 2012 αποφασίζει να μετακομίσει και πάλι στην Αθήνα. Συνεχίζει τις εκθέσεις του, τέσσερις εκ των οποίων ήταν ατομικές, και παραδίδει μαθήματα ζωγραφικής σε τμήματα με παιδιά ηλικίας έως 15 ετών. Στα έργα του είναι εμφανής ο επηρεασμός του από τον κορυφαίο Salvator Dali τον οποίο θεωρεί ως τον κορυφαίο των ζωγράφων. Το προσωπικό στιλ του Χρήστου Φερλέ, είναι πλέον αναγνωρίσιμο από όποιους έχουν δει και γνωρίζουν έργα του…
Σε μια εξομολόγησή του μας μιλά για όλα όσα υπάρχουν στο μυαλό του, την οπτική του στην κοινωνία, για εκείνα που τον εμπνέουν. «Είχα ανέκαθεν ένα πρόβλημα με τους κανόνες. Δεν αναφέρομαι σε αυτό με αλαζονεία απέναντι σε αυτούς που τους αποδέχονται, τους αντιλαμβάνονται. Το σέβομαι και το σεβόμουν πάντα. Πλην όμως προσωπικά μάλλον κοιτούσα πίσω από την εικόνα των ανθρώπων, της κοινωνίας, των θεσμών, των κανόνων. Για μένα η σιωπή έχει εξαιρετική σημασία. Η παρατήρηση επίσης. Η ματιά μέσα, πίσω και πέρα από την εικόνα, στην φυσικά αντιληπτή της διάσταση. Έψαξα να βρω τον τρόπο να εξηγήσω πρώτα σε μένα την υποκρισία που έβλεπα γύρω μου. Δεν ξέρω αν διάλεξα ή με διάλεξε η έκφραση μέσω της ζωγραφικής. Ξέρω όμως ότι κάθε φορά που τελειώνω ένα πίνακα, ένα σκίτσο, ακόμα και ένα σχέδιο, διακρίνω στον εαυτό μου ένα μειδίαμα, σα να λέει, «πάλι κάποιος σκελετός φυλαγμένος σε μια ντουλάπα βγήκε έξω». Κίνητρό μου είναι το ξεγύμνωμα της υποκρισίας σε μια εποχή που το οξύμωρο, του να την αντιλαμβανόμαστε όλοι παντού γύρω μας, αλλά πειθήνια να την αποδεχόμαστε, σε κάθε περίπτωση, θα πρέπει να ανησυχεί κάθε έναν που θα θεωρούσε φυσιολογικό το βράδυ να κοιμάται με τον σύντροφό του και όχι με το βιβλιάριο καταθέσεών του, ή τα σχέδια της πισίνας του. Πηγή έμπνευσης ο άνθρωπος μέσα στο χρόνο και η φθορά του στο πέρασμά του, με όποιο πρόσημο, θετικό ή αρνητικό…» μας λέει ο Χρήστος Φερλές.
