Από τις Κινηματογραφικές βραδιές μια μαγική ταινία του Γκιουζέπε Τορνατόρε
Στον δικό μας θερινό παράδεισο, στην όμορφη αυλή του θεάτρου Απόλλων, θα προβληθεί η πολυαγαπημένη ταινία "Σινεμά ο Παράδεισος" (Nuovo Cinema Paradiso) του Giuseppe Tornatore. Οι Κινηματογραφικές βραδιές σας περιμένουνε, με θερινή νοσταλγική διάθεση, σήμερα Τρίτη 21 Ιουλίου, στις 9.30 το βράδυ, σε μια ακόμη "Κινηματογραφική Βραδιά", στο θέατρο Απόλλων στον Πύργο!
ΤΟ «Σινεμά ο Παράδεισος» είναι μια από τις πιο αγαπημένες ταινίες των απανταχού κινηματογραφόφιλων. Αν και ο τίτλος είναι ευνόητο ότι αναφέρεται στη μαγεία της σκοτεινής αίθουσας, η ταινία του Giuseppe Tornatore αποτελεί ένα έργο που διαθέτει πολλά προτερήματα.
Ο Salvatore επιστρέφει στην πόλη όπου γεννήθηκε μετά από πολλά χρόνια και θυμάται σιγά σιγά τη φιλία που ανέπτυξε όταν ήταν μικρός με τον Alfredo (Philippe Noiret) , ένα μηχανικό προβολής. Έτσι, θα κάνει μια αναδρομή στο παρελθόν, τότε που ο κινηματογράφος ήταν μέσο για να ξεφύγει από τη μίζερη καθημερινότητα.
Η ταινία κατά πρώτο λόγο αποτελεί έναν ύμνο στον κινηματογράφο. Ο μικρός Salvatore μπορεί να μην έχει αρκετά χρήματα για να φάει, όμως ξοδεύει το χαρτζιλίκι του πηγαίνοντας στον τοπικό κινηματογράφο. Εκεί θα γνωρίσει τον ηλικιωμένο μηχανικό προβολής, ο οποίος σιγά σιγά θα του μάθει να χειρίζεται τη μηχανή. Σταδιακά θα γίνουν πολύ στενοί φίλοι, μετά από μια σειρά γεγονότων όπως μια φωτιά που θα ξεσπάσει στο σινεμά, οπότε ο μικρός Salvatore με κίνδυνο της ζωής του θα σώσει τον Alfredo.
Πέρα, όμως, από τη μαγεία της σκοτεινής αίθουσας, η ταινία αποτελεί και ένα πορτραίτο μιας παλαιότερης εποχής, όπου η κινηματογραφική αίθουσα ήταν στο επίκεντρο της μικρής πόλης. Το σινεμά ήταν γεμάτο και παρατηρούμε τις αντιδράσεις του κοινού σε διάφορες περιπτώσεις, όπως στις κωμωδίες, οπότε ξεσπούν όλοι στα γέλια και γίνεται μεγάλος χαμός στην αίθουσα.
Σιγά σιγά, καθώς περνούν τα χρόνια και ο Salvatore γίνεται πλέον έφηβος, έρχονται τα πρώτα ερωτικά σκιρτήματα. Η έλξη που νιώθει για μια κοπέλα τον κάνει αρχικά ντροπαλό, αλλά σιγά σιγά βρίσκει το κουράγιο να τη συναντήσει.
Η μουσική του Ennio Morricone αποτελεί ένα, ακόμη, βασικό συστατικό της ταινίας. Οι νότες του πλημμυρίζουν με συναίσθημα κάθε σκηνή του έργου, με αποτέλεσμα να νιώθουμε άμεσα τα όσα συμβαίνουν επί της οθόνης.
Ωστόσο το φινάλε της ταινίας είναι μαγικό. Ταυτόχρονα αποτελεί και ένα λόγο που αγαπάμε το σινεμά: η αγάπη είναι πολύ πιο εύκολο να βρει ανταπόκριση μέσα από τη μεγάλη οθόνη, σε αντίθεση με την πραγματικότητα.
