O Β. Παπακωνσταντίνου ξεσήκωσε τα πλήθη στο θέατρο Φλόκα σε μια πολιτική συναυλία που θύμιζε «Τραγούδια της φωτιάς» μαζί με το Χρήστο Θηβαίο
«Αξίζει φίλε να υπάρχεις για ένα όνειρο κι ας είναι η φωτιά του να σε κάψει….» τραγουδούσε μια λαοθάλασσα ανθρώπων ακολουθώντας το πρόσταγμα του Βασίλη Παπακωνσταντίνου που ερμήνευε με πάθος και δύναμη το τραγούδι του ‘Πόρτο Ρίκο’ μαζί με τον Χρήστο Θηβαίο στο θέατρο Φλόκα το δροσερό βραδάκι της Τρίτης, στην πρώτη μεγάλη συναυλία του καλοκαιριού για το Φεστιβάλ Αρχαίας Ολυμπίας, ξεσηκώνοντας το κοινό. Πάνω από 3.500 κόσμου, αποθέωσαν τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου που απέδειξε για μια ακόμα φορά, ότι ο γερόλυκος του ροκ μπορεί ακόμα να γεμίζει στάδια αλλά και… πλατείες, γιατί πάντα είναι παρών στα «καλέσματα» και πάντα διατηρεί την επαναστατική του διάθεση, ξεσηκώνοντας τα πλήθη. Ανατρεπτικός και ασυμβίβαστος, έδωσε λοιπόν στον κόσμο αυτό ακριβώς που είχε ανάγκη, να τραγουδήσει, να ανοίξει διάπλατα την ψυχή του και να αφεθεί. Δεν θα μπορούσε λοιπόν παρά να είναι μια συναυλία με πολλά πολιτικά μηνύματα για την τραγική κατάσταση που βιώνει η χώρα, σε κάθε ευκαιρία ο Βασίλης εκτόξευε τα… βέλη του και το κοινό ήταν φυσικό να παρασυρθεί από έναν άνεμο αντίστασης που έπνεε σε αυτήν την ροκ συναυλία με τα ταξιδιάρικα διαλείμματα σε άλλα κομμάτια αισθαντικά και αγαπημένα. Όπως; Όπως τη «Μικρή πατρίδα» για τα ταξίδια τα μακρινά που δεν κάναμε, αλλά ταξίδεψε η καρδιά κι αυτό μας φτάνει, που τραγούδησαν μαζί με τον Χρήστο Θηβαίο, αποδεικνύοντας και την χημεία, αυτού του διδύμου που φέτος γνωρίζει μεγάλη επιτυχία όπου κι αν τραγουδά.
Δίχως άλλο η συνάντηση επί σκηνής των δύο αγαπημένων τραγουδιστών και τραγουδοποιών, που έδεσαν με μια πλειάδα εξαιρετικών μουσικών, χάρισε στον κόσμο υπέροχες στιγμές. Παπακωνσταντίνου και Θηβαίος τραγούδησαν και… μαζί και μόνοι, μερικά από τα ωραιότερά τους κομμάτια, κάποια από αυτά σε νέα ενορχήστρωση με περισσότερο ροκ διάθεση, ο ένας έκανε… πάσες στον άλλο και τα τραγούδια εναλλάσσονταν, υπήρξαν ακόμα και απρόβλεπτες επιλογές, σε ένα πρόγραμμα που διήρκεσε πάνω από 2,5 ώρες!
Ωστόσο, πρέπει να ομολογήσουμε ότι ο βασιλιάς της βραδιάς ήταν ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου, που έκανε και όλο το… παιχνίδι! Το σίγουρο πάντως είναι ότι όχι μόνο δεν… βαρέθηκε κανείς, αλλά κι όταν ακόμα η συναυλία έφτανε στο τέλος, ο κόσμος ήθελε κι άλλο και τον καλούσε στην σκηνή. Δεν έχουν άδικο όσοι τον αποκαλούν αιώνιο έφηβο και δεν είναι η ηλικία, είναι ότι ο άνθρωπος είναι ( με Κ κεφαλαίο) Καλλιτέχνης μεγάλος και ανεξάντλητος! Και ίσως εκείνο που ξεσήκωσε το κοινό, ήταν ότι η συναυλία δεν ήταν… μουγκή, σε κάθε τραγούδι ο Βασίλης έλεγε και μια ιστορία. Πολιτική κατά κύριο λόγο κι ανέβαζε τα πλήθη. Είχε τον ρόλο του αφηγητή όπως πάντα συνηθίζει
«Αφού στο’ παμε! Δεν θα πεθάνουμε ποτέ κουφάλα νεκροθάφτη»!!! Το παιχνίδι το παίζει άλλος! Τσαλακωθήκαμε λίγο αλλά δεν πεθάναμε, είμαστε ζωντανοί!» φώναζε κι άρχισε όλος ο κόσμος να τραγουδά μαζί του
«Τι γυρίζεις από δω κι από κει
και ζητάς το δίκιο σου, κοράκι,
λες και είμαστε ήδη νεκροί;
Εντάξει, το ξέρω...τσαλακωθήκαμε λίγο.
Ναι, το ξέρω...φτάσαμε κοντά
στο να γίνουμε αιώνιοι πελάτες σου.
Μα δεν πεθάναμε ποτέ, κουφάλα νεκροθάφτη»!
Κι όταν μιλήσαμε προηγουμένως για απρόβλεπτες επιλογές, ο Παπακωνσταντίνου άρχισε να διηγείται ένα τραγούδι, μια εικόνα, να μας μεταφέρει σε μια πλατεία, σε μια διαδήλωση, με ματ, με φωτιές και δακρυγόνα και έφιππη αστυνομία και ότε είπε «ακούστε!» και ο ντράμερ Στέφανος Δημητρίου έκανε με τύμπανά του ένα σόλο… ποδοβολητό αλόγων που στην σιγαλιά της νύχτας σκόρπισε ανατριχίλα! Και να, που ξαφνικά με έναν μαγικό τρόπο μας μετέφερε σε μια διαδήλωση… Θεϊκή φωνή και θεϊκό βιολί, έπαιξε η Μαίρη Μπρόζη, που μαζί με όλη την ορχήστρα στήριξαν δυνατά την συναυλία. Κι όταν ήρθε η ώρα να σημάνει το τέλος, βγήκαν στην σκηνή μαζι με το Θηβαίο και μετά την «Μικρή Πατρίδα» ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου, επέλεξε να μας αποχαιρετίσει τραγουδώντας τους ποιητές μας, στέλνοντας ξανά μήνυμα πολιτικό κι ο επίλογος ανήκε στον Οδυσσέα Ελύτη και τον Μίκη Θεοδωράκη κι ένα ολόκληρο θέατρο τραγούδησε όρθιο και περήφανο «Της Δικαιοσύνης ήλιε νοητέ…»
«Χρωστάμε περισσότερα στους ποιητές μας απ’ ότι στους δανειστές μας! Δεν επαιτούμε, απαιτούμε Δικαιοσύνη» γι αυτό θα αποχαιρετιστούμε τραγουδώντας Ελύτη, τραγουδώντας ‘Της Δικαιοσύνης ήλιε νοητέ…»
