Καταχειροκροτήθηκαν οι Ν. Τσακίρογλου, Ι. Παππά, Σ. Ζαλμάς και όλοι οι ηθοποιοί στο Φλόκα
Γράφει η Ελένη Παπαδοπούλου - φωτο Γιάννης Σπυρούνης
Μια παράσταση υψηλών προδιαγραφών, μια σοβαρή πρόταση διαφορετικής προσέγγισης και ιδιαίτερης αισθητικής που ξέφευγε από τα συνηθισμένα αρχαιοπρεπή ανεβάσματα , σε αυτό συντέλεσε το μινιμαλιστικό σκηνικό και τα μαύρα υπηρεσιακά κουστούμια των πρωταγωνιστών και του χορού , την Αντιγόνη του Σοφοκλή από την 5η ΕΠΟΧΗ ΤΕΧΝΗΣ σε συνεργασία με το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Βέροιας σε σκηνοθεσία Θέμη Μουμουλίδη. Φιλοξένησε το βράδυ του Σαββάτου το θέατρο Φλόκα στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αρχαίας Ολυμπίας. Η Αντιγόνη, είναι ένα από τα κορυφαία κείμενα της αρχαίας ελληνικής γραμματείας, κείμενο βαθύτατα πολιτικό, η ανάγκη του ελεύθερου ανθρώπου να ζει σύμφωνα με το προσωπικό σύστημα αξιών του, συγκρούεται με την ισχύ μιας αυθαίρετης και αλαζονικής εξουσίας. Οι πρωταγωνιστές Nικήτας Τσακίρογλου, Ιωάννα Παππά, Σταύρος Ζαλμάς, Νίκος Αρβανίτης, Λουκία Μιχαλοπούλου, Μαρούσκα Παναγιωτοπούλου και όλος ο χορός καταχειροκροτήθηκαν για τις ερμηνείες τους από τους θεατές που συνέρευσαν στο θέατρο Φλόκα και παρακολούθησαν την παράσταση σε μια ατμόσφαιρα μυσταγωγίας χωρίς να ακούγεται κιχ!
Με την έναρξη της παράστασης, μεταφερόμαστε αμέσως στην ουσία του έργου χωρίς περιττούς προλόγους. Ο χορός με τα μαύρα αυστηρά του κοστούμια και τα σημειωματάριά του παίρνει θέση. Ο Κρέων, ο άρχοντας της Θήβας εκδίδει διἀταγμα που απαγορεύει την ταφή του Πολυνείκη που φέρει την μομφή της εθνικής προδοσίας. Απειθάρχητη στην εντολή θα μείνει ηΑντιγόνη που επικαλείται τόσο το αδερφικό χρέος όσο και τους άγραφους θείκούς νόμους. Θα τιμωρηθεί με θάνατο, ενώ όταν ο Κρέων συνειδητοποιήσει το σφάλμα του θα είναι αργά, καθώς η Αντιγόνη έχει ήδη αυτοκτονήσει, όπως και ο γιος του, πάνω στο νεκρό σώμα της αγαπημένης του. H παράσταση επιχειρεί μια σύγχρονη σκηνική ανάγνωση της κορυφαίας τραγωδίας, μέσα σε ένα ποιητικό εικαστικό περιβάλλον και τη σύγχρονη μουσική εκδοχή του Σταύρου Γασπαράτου
Στο σύνολο της η παράσταση της Αντιγόνης είναι μια εξαιρετική πρόταση, που καταφέρνει να υποβάλει το θεατή, και να δοκιμάσει την σκέψη και το συναίσθημα του απέναντι στους θείους και ανθρώπινους νόμους
O Nικήτας Τσακίρογλου απέδωσε με την εμπειρία του και το αστείρευτο ταλέντο του, αριστοτεχνικά τον αλαζόνα και στην συνέχεια εκπεπτωκότα Κρέοντα που περνά από την αλαζονεία στην ύβρη και την συντριβή, αποδεικνύοντας το υποκριτικό του κύρος τόσο με την φωνητική όσο και με την κινησιολογική του δυναμική,
Η Ιωάννα Παππά, αέρινη παρουσία στη σκηνή ερμήνευσε αξιοπρεπώς την Αντιγόνη, αποδίδοντας την τραγικότητα αλλά και την δυναμική που απαιτούσε ο ρόλος της, κυρίως στην αντιπαράθεσή της με τον Κρέοντα όπου συγκρούονταν δύο διαφορετικοί κόσμοι, χωρίς ίσως να απογειώσει εντελώς το ρόλο. Αξιοπρόσεχτη ήταν η ερμηνεία του Ντίνου Αρβανίτη που ξεχώρισε στον ρόλο του Τειρεσία, καθώς διαμηνύει με την δέουσα βαρύτητα τις συμφορές που έρχονται για τον Κρέοντα, ενώ εξαιρετικός ήταν και ο Σταύρος Ζαλμάς, διαφορετικός απ’ ότι τον έχουμε συνηθίσει, καθώς ο ρόλος επέβαλλε με κωμικοτραγικό τρόπο να μεταφέρει τις προσταγές της εξουσίας αλλά στο δεύτερο μέρος τα τραγικά μαντάτα ως αποτέλεσμα της αλαζονικής συμπεριφοράς του βασιλιά της Θήβας. Ο Χορός στην Αντιγόνη του Μουμουλίδη με την ενδυματολογική ματιά της Παναγιώτας Κοκκορού, αυτοματοποιημένος, διαφορετικός από συνηθισμένα, ίσως και υπέρ το δέον ολιγάριθμος, αλλά όλα τα μέλη του ήταν ενεργά με πολύ καλές ερμηνείες, εμφανίζονται ως το συμβούλιο των πολιτών της Θήβας, με τόνο συμβουλευτικό ,μια παρουσία που έδενε με το κυβιστικό μινιμαλιστικό σκηνικό και το όλο ύφος της παράστασης. Ωστόσο αισθητή ήταν η σχεδόν ανύπαρκτη παρουσία τραγουδιού που αποδυνάμωνε το ρόλο του χορού, με μοναδική εξαίρεση την παρουσία της Μαρούσκας Παναγιωτοπούλου, που αποτελεί μέρος του χορού, και τραγουδά εξαίσια ένα κομμάτι του χορικού, όπου υμνεί τον έρωτα που νικά τις μάχες ( έρως ανίκατε μάχαν).
Στο φινάλε της παράστασης ο κόσμος χειροκρότησε τους ηθοποιούς και αρκετοί ήταν εκείνοι που κατευθύνθηκαν στα παρασκήνια του θεάτρου Φλόκα για να τους συγχαρούν.
