Με το γνωστό νεοελληνικό έργο του Αλέκου Γαλανού ανεβαίνει φέτος στο σανίδι η Ομάδα Τέχνης του Πύργου "Δούρειος Ιππος"
Ρεπορτάζ Ελένη Παπαδοπούλου
«Στα δωμάτια του «σπιτιού» της Μαντάμ Παρή, η ερωτική συναλλαγή μοιάζει με απλή ρουτίνα. Όμως, για το καθένα από τα κορίτσια που προσφέρουν τις υπηρεσίες τους εκεί, υπάρχει, σιωπηρά, και ένας προσωπικός κόσμος. Σκληρός ή ουτοπικός, αναγκαίος ή κυνικός, ο κόσμος αυτός είναι η μόνη αλήθεια μέσα στην καθημερινότητά τους. Έχουν την ανάγκη να τον βιώσουν, ακόμη κι αν χρειαστεί να πληρώσουν γι’ αυτόν οποιοδήποτε κόστος. Και για τις περισσότερες, το κόστος αποδεικνύεται επώδυνο. Θα μείνουν αλώβητες μόνο όσες μπορούν να παγώσουν την ψυχή τους και να προχωρήσουν χωρίς συναισθηματισμούς και δεσμεύσεις…»
Σε αυτό το σκηνικό, Τρούμπα, οι γειτονιές του Πειραιά στη δεκαετία ’50, από το λιμάνι ως την Πειραϊκή κι από τα σοκάκια του Προφήτη Ηλία ως την οδό Νοταρά όπου τα κορίτσια του πληρωμένου έρωτα περίμεναν να ακούσουν το σφύριγμα του πρώτου πλοίου, έρωτες, πάθη και δάκρυα, θα μας μεταφέρει την φετινή σεζόν η Ομάδα Τέχνης «Δούρειος Ίππος» που ανεβάζει στο θέατρο Απόλλων τα θρυλικά «Κόκκινα φανάρια» του Αλέκου Γαλανού, σε σκηνοθεσία βεβαίως του Παρασκευά Παπαπετρόπουλου!
Μία από τις μεγαλύτερες επιτυχίες της δεκαετίας του ’60, που γράφτηκε για το θέατρο, προσαρμόστηκε στη συνέχεια σε κινηματογραφικό σενάριο και ξαναγράφτηκε ως μιούζικαλ, ζωντανεύει σε πρόζα όμως, ο «Δούρειος Ίππος» στο θέατρο. Το έργο διερευνά την ανθρώπινη αλήθεια πίσω από το ψυχρό πρόσωπο της πορνείας και ο σκηνοθέτης Παρασκευάς Παπαπετρόπουλος οργανώνει και σκηνοθετεί μια παράσταση που θα φωτίσει τη διαχρονικότητα του θέματος, έχοντας μαζί του όπως πάντα μια εξαιρετική ομάδα συντελεστών και ηθοποιών. Πρόκειται μάλιστα για ένα πολυπρόσωπο έργο με πολλούς ρόλους, με χαρακτήρες που διαθέτουν έντονη προσωπικότητα, κάποιοι εξ αυτών όπως λέει και ο σκηνοθέτης μπορεί να είναι ρόλοι μικροί, αλλά είναι εξόχως σημαντικοί, γιατί αντιπροσωπεύουν χαρακτήρες που απαιτούν ιδιαίτερες ερμηνευτικές ικανότητες. Τα «Κόκκινα φανάρια» για τον Παρασκευά Παπαπετρόπουλο, ήταν -όπως μας εκμυστηρεύτηκε ο ίδιος μιλώντας στην «Πρωϊνή» - ένα όνειρο που είχε μέσα του από τότε που ήρθε στον Πύργο, το πρώτο έργο που είχε σκεφτεί εδώ και 12 χρόνια να ανεβάσει. Ωστόσο οι συνθήκες τώρα ωρίμασαν, η θεατρική ομάδα του «Δούρειου Ίππου» δοκιμάστηκε στο πέρασμα των χρόνων ανεβάζοντας έργα κυρίως κλασικά, όπως το 2014 τον «Ματωμένο γάμο του Λόρκα που απέσπασε διθυραμβικές κριτικές, πέρυσι έκαναν μια ακόμα εξαιρετική εμφάνιση με το έργο "Καβγάδες στη Κιότζια" του Carlo Goldoni και τώρα δοκιμάζουν τις δυνάμεις τους σε κάτι τελείως διαφορετικό, η Ομάδα απέκτησε και νέα μέλη και είμαστε σίγουροι ότι θα μας εκπλήξουν!
«Δύσκολο και απαιτητικό όντως το έργο που επιλέξαμε να ανεβάσουμε φέτος, αλλά από τα κορυφαία νεοελληνικά έργα, αφιερωμένο στους άγνωστους πρωταγωνιστές της ζωής– αναφέρει ο σκηνοθέτης Π. Παπαπετρόπουλος- που τριγυρνούσαν στις γειτονιές και στο λιμάνι του Πειραιά, πορνεία αναγκαστική λόγω φτώχειας σε συνθήκες που εύχομαι να μην ζήσουμε ποτέ ξανά. Θέλουμε μέσα από τα «Κόκκινα φανάρια» να περάσουμε και ένα κοινωνικό θα έλεγα μήνυμα, γιατί ως χώρα ζούμε σε συνθήκες ακραίας φτώχειας και εξαθλίωσης, όπως και τα γυναικεία πρόσωπα του έργου που οδηγήθηκαν αναγκαστικά στην πορνεία για να επιβιώσουν. Ελπίζω να μην οδηγήσουν με τις πολιτικές τους οι κυβερνώντες την κοινωνία ξανά σε αυτήν την τραγική κατάσταση. Το έργο είναι δραματικό, πατάει πιστά στο κείμενο του Αλέκου Γαλανού, δεν έχω κάνει καμία διασκευή, δεν μου αρέσει γενικότερα να κάνω διασκευές σε έργα σαν αυτό, είναι πρόζα και όχι μιούζικαλ και βεβαίως δεν έχει… happy end όπως στην ταινία.»
Η θεατρική ομάδα είναι στις αναγνώσεις του έργου, οι ρόλοι έχουν ήδη μοιραστεί και από την Κυριακή θα αρχίσουν οι κανονικές πρόβες που θα κρατήσουν 4 μήνες περίπου, γιατί το έργο θα ανέβει την άνοιξη του 2016, Απρίλη μήνα το πιθανότερο.
Ο Αλέκος Γαλανός και η ταινία που έχασε το Όσκαρ για 50 μόλις ψήφους!
Σύμφωνα με τα όσα αναφέρει ο συγγραφέας Γιώργος Καμβυσέλλης , ο Αλέκος Γαλανός, ένας πολύ ιδιαίτερος και «ψαγμένος» άνθρωπος που τερμάτισε τη ζωή του πένης σε ένα άθλιο υπόγειο στον Κορυδαλλό, άρχισε να δουλεύει τα «Κόκκινα φανάρια» σε μια χρονική στιγμή που η θεωρία του για τις πόρνες του λιμανιού του Πειραιά άλλαζε. «Ο Γαλανός θεωρούσε τις πόρνες βρωμερά πλάσματα που όμως είχαν τη δυνατότητα να "φωτίσουν" και το πιο σκοτεινό δωμάτιο. Οταν όμως είδε μπροστά στα μάτια του μια πόρνη να ξυλοφορτώνεται από τον νταβατζή της καταμεσής του δρόμου, εντελώς αβοήθητη, η άποψή του γι' αυτές μετασχηματίστηκε και άρχισε να τις βλέπει ως θύματα της κοινωνίας» εξηγεί . Κλεισμένος σε ένα διαμέρισμα της Εμμανουήλ Μπενάκη, σχεδόν σε μυσταγωγική αυτοσυγκέντρωση, ο Αλέκος Γαλανός θα γράψει τα «Κόκκινα φανάρια», τα οποία και ανέβασε για πρώτη φορά τον Φεβρουάριο του 1962 ο Αλέξης Δαμιανός στο θέατρο Πορεία. Η ομώνυμη ταινία γυρίστηκε το 1963 από τον Βασίλη Γεωργιάδη. Ο σκηνοθέτης τροποποίησε το σενάριο, με αποκορύφωμα ένα happy end, το οποίο ο Γαλανός διόλου δεν ενέκρινε. Η ταινία ωστόσο πήρε τον δρόμο για τις Κάννες και το Χόλιγουντ: το 1964 έχασε το Οσκαρ από το «Οκτώμισι» του Φελίνι για μόλις 50 ψήφους.
