Μελωδικό μήνυμα από το Μουσικό Σχολείο Βαρθολομιού σε μια θεσπέσια συναυλία από τα Μουσικά Σύνολα στο Κτήμα της οικογένειας Κανελλακόπουλου
Ρεπορτάζ Ελένη Παπαδοπούλου - φωτο Γιάννης Σπυρούνης
Όταν η γοητεία του γαλήνιου αλλά και μυστηριακού ταυτόχρονα τοπίου του Κτήματος Μερκούρη στο Κορακοχώρι, συναντά την γοητεία της μουσικής, δεν μπορεί παρά να νοιώθεις πληρότητα ψυχής, να νοιώθεις ευτυχής! Αυτήν ακριβώς την αίσθηση είχαμε την Κυριακή το μεσημέρι, όλοι όσοι είχαμε τη χαρά να βρεθούμε στο Κτήμα Μερκούρη και να απολαύσουμε εκτός από την φιλοξενία των ιδιοκτητών που πέρα από λάτρεις του κρασιού είναι και λάτρεις της τέχνης την οποία υπερασπίζονται σε κάθε ευκαιρία διοργανώνοντας στην ατμοσφαιρική αίθουσα διαλέξεων, συναντήσεις πολιτισμού, μια μοναδική, συνώνυμη της μαγείας, συναυλία του Μουσικού σχολείου Βαρθολομιού με κοινή συμμετοχή μαθητών και καθηγητών. Μπορεί ο άστατος καιρός να μην επέτρεψε να γίνει η συναυλία υπαίθρια, κάτω από τις κουκουναριές με φόντο το Ιόνιο έτσι όπως είχε προγραμματιστεί, ωστόσο η φυσική ομορφιά και η δύναμη που εκπέμπει το Κτήμα Μερκούρη, «ακούγεται» σε κάθε γωνιά του!
Το Μουσικό σχολείο Βαρθολομιού μας πρόσφερε γενναιόδωρα ένα όμορφο μουσικό πρόγραμμα από τα Μουσικά σύνολα του σχολείου, με έργα των Mikhail Matusosky, Vasily Solovyov-Sedoi, Ryuichi Sakamoto, Astor Piazzolla. Στην συναυλία συμμετείχαν η Τζίνα Καρώνη – μαθήτρια της Β΄ Λυκείου – φωνή-, ο Παναγιώτης Αρβανίτης, μαθητής της Α΄ Λυκείου – φωνή και μπάσο, Γκέρι Μουκάι μαθητής της Β΄Λυκείου – ακορντεόν, Μαρία Κορομηλά – πιανίστα Θεωρητικός καθηγήτρια πιάνου στο μουσικό σχολείο Βαρθολομιού – πιάνο- και Εύις Γκιώνη βιολίστρια – καθηγήτρια βιολιού στο Μουσικό Σχολείο Βαρθολομιού που έπαιξε βιολί. Τα Μουσικά Σύνολα με όχημα τι άλλο, τι μουσική, μας ταξίδεψαν στις μουσικές του κόσμου, ξεκινώντας από την Μόσχα, περνώντας από την Κίνα, την Ιταλία και άλλα μέρη μαγικά, ενώ κάθε κομμάτι συνοδευόταν από τη δική του μικρή ιστορία με αφηγήτρια μια μαθήτρια του Μουσικού σχολείου. Έτσι αυτομάτως η μουσική που χάιδευε τα αυτιά μας, γινόταν εικόνα! Στο κομμάτι «want a divorce» σε μουσική του Ryuichi Sakamoto, μεταφερθήκαμε στην ταινία «Ο τελευταίος Αυτοκράτορας» κι είδαμε μπροστά μας την κλασική ατμοσφαιρική σκηνή της δεύτερης γυναίκας του τελευταίου αυτοκράτορα να φωνάζει μέσα στην βροχή ότι θέλει διαζύγιο γιατί δεν άντεχε άλλο να είναι σύζυγος ενός ανθρώπου που ήταν πάντα απών!
Συναυλία- μήνυμα προς την τοπική κοινωνία
Μαθητές και καθηγητές καταχειροκροτήθηκαν από το κοινό που παρακολουθούσε μαγεμένο! Στις πρώτες θέσεις και ο Δ/ντής του Μουσικού σχολείου Βαρθολομιού π. Γεώργιος Αναγνωστόπουλος που αυτή τη φορά δεν έπαιξε με το βιολί του, ήταν απλά θεατής της συναυλίας και με την παρουσία του στήριζε τους μαθητές του και τον ίδιο το θεσμό του σχολείου.
Μια συναυλία – μήνυμα προς την τοπική κοινωνία, που οφείλει να στηρίξει ένα μουσικό σχολείο, το μοναδικό στο νομό, που παλεύει σαν γκρεμοτσακισμένο καράβι να επιβιώσει, χωρίς… άρμενα και κουπιά και καμιά βοήθεια από την Πολιτεία! Χωρίς κτίριο, με απαρχαιωμένα μουσικά όργανα, αλλά με καθηγητές και μαθητές που λατρεύουν τη μουσική και επιμένουν!
Άλλωστε αυτό ήταν το μήνυμα που έστειλε μέσα από την ομιλία του με θέμα «Μουσική Παιδεία και μουσικά σχολεία στην Ελλάδα» που προηγήθηκε της συναυλίας και ο κ. Νίκος Ξένος, Δρ. Φιλολογίας που διδάσκει σήμερα στο Μουσικό σχολείο Αλίμου.
Ο κ. Ξένος αναφέρθηκε στην μεγάλη σημασία των Μουσικών σχολείων για την ανάδειξη ατόμων από τη νέα γενιά με ιδιαίτερη κλίση στη μουσική, ενός θεσμού που δυστυχώς σήμερα πάσχει στη χώρα μας γιατί δεν στηρίζεται από την Πολιτεία παρά μόνο από τις τοπικές κοινότητες και τους τοπικούς φορείς. Με πολύ απλό και περιγραφικό τρόπο, ανέλυσε το περιεχόμενο της ειδικής αυτής παιδείας στο ευρύτερο κοινό της περιοχής μας και στους μαθητές και καθηγητές των άλλων σχολείων Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, καλώντας την τοπική κοινωνία να ενεργοποιηθεί για την στήριξη του θεσμού, ενώ αναφέρθηκε και στην φιλία του με τον Χρήστο Κανελλακόπουλο.
«Mε συνδέει μακρά φιλία με τον Χρήστο Κανελλακόπουλο και είμαι καθηγητής σε μουσικό σχολείο Αλίμου, οπότε οι δύο αυτές συνθήκες ήρθαν μαζί και ταίριαζε να έρθω να μιλήσω για αυτό το θέμα που δίνει την ευκαιρία στο κτήμα Μερκούρη να προαγάγει τον πολιτισμό και να τη συνοδευσει με μια τοποθέτηση σχετικά με το status των Μουσικών σχολείων. Το μουσικό σχολείο είναι ένας πολύ σημαντικός θεσμός και πανευρωπαϊκά διαδεδομένος. Δεν ξέρω κατά πόσον η Ελλάδα μπορεί να αντεπεξέλθει σε αυτόν τον θεσμό. Είναι παγιωμένος και όχι καινοφανής, ασχέτως αν ο κόσμος το γνωρίζει ή όχι. Θα είναι πολύ σημαντικό πλήγμα η μη λειτουργία του Μουσικού σχολείου, θα σημάνει πισωγύρισμα τουλάχιστον δύο δεκαετίες. Δεν είναι η μουσική αφ’εαυτής, αλλά ζήτημα πολιτισμού, στον οποίο δεν κάνεις σκόντο, όσο κι αν τα πράγματα ζορίζουν.»
«Απ’ ‘ότι ακούω- σχολίασε- το Μουσικό σχολείο Βαρθολομιού δυστυχώς δε βρίσκεται και στην καλύτερη κατάσταση, γι αυτό μην περιμένετε από κανέναν άλλο να βοηθήσει, παρά από την τοπική κοινότητα. Τα Μουσικά σχολεία στηρίζουν σήμερα την μουσική, στηρίζουν την τέχνη και δείχνουν άλλους φωτεινούς δρόμους στα παιδιά μας, ακόμα κι αν οι μαθητές του δεν ασχοληθούν ποτέ επαγγελματικά με την μουσική, στη ζωή τους μόνο όφελος θα έχουν που φοίτησαν σε ένα Μουσικό σχολείο.»
Μετά το τέλος της συναυλίας, ο κ. Χρήστος Κανελλακόπουλος εκ των ιδιοκτητών του Κτήματος Μερκούρη, συνεχάρη τους μαθητές και τους καθηγητές τους για αυτήν την εξαιρετική μουσική εκδήλωση και κάλεσε όλον τον κόσμο να στηρίξει το Μουσικό σχολείο. Με ένα ποτήρι κρασί από τις εξαιρετικές ετικέτες – λευκό και μαύρο- κέρασμα για όλους τους παρευρισκόμενους που προσέφεραν οι οικοδεσπότες του Κτήματος Μερκούρη, έδωσαν ένα ακόμα δείγμα της φιλοξενία τους. Γιατί μουσική και οίνος, ο τέλειος συνδυασμός, ευφραίνουν τη καρδία…
