Με πολύ κέφι και μεγάλη συμμετοχή θεατών πραγματοποιήθηκε το απόγευμα του Σαββάτου (17/2) ο Γεννιτσαρίτσικος Χορός στα Λεχαινά. Οι γκοτσαριές των Λεχαινών και του Στρουσίου αντάμωσαν και φέτος στο κέντρο των Λεχαινών και έδειξαν πως το τοπικό έθιμο παραμένει ζωντανό στο πέρασμα του χρόνου.
Ο Γενιτσαρίστικος χορός, είναι ένας χορός που οι ρίζες του ανάγονται στην αρχαιότητα, ως κατάλοιπο των Διονυσίων, «ζυμώθηκε» στην Επανάσταση του 1821 όπου οι αγωνιστές της ελευθερίας του έθνους τον χρησιμοποιούσαν για να ανταλλάσουν μεταξύ τους μηνύματα και χορεύεται ασταμάτητα στα Λεχαινά από το 1977 που αναβίωσε το Καρναβάλι. Είναι ένα από τα παλαιότερα έθιμα της Αποκριάς, στην περιοχήτων Λεχαινών. Χορευόταν από μια ομάδα κατοίκων του χωριού, που αποτελούσαν τη Γκοτσαριά. Τις ημέρες εκείνες οι γειτονιές των χωριών και η αγορά «γέμιζαν» από τις καραμούζες και το ρυθμικό χτύπο της ταβουλόβεργας. Οι μικροί ακολουθούσαν για να μαθαίνουν και οι μεγάλοι για να απολαύσουν το χορό.
Πρόκειται για χορό που η καταγωγή του ανάγεται στους αρχαίους διθυράμβους, που τελούνταν προς τιμή του θεού Διόνυσου. Χορεύεται από μία ομάδα χορευτών, την τσετιά ή γκοτσαριά, που αποτελείται από 7 φουστανελοφόρους χορευτές, 2 μπούλες (άντρες ντυμένοι γυναίκες, έναν γέρο και μία γριά-επίσης άντρα) και κατά τη διάρκεια της τουρκοκρατίας υπήρξε σημαντικότατος τρόπος μετάδοσης και ανταλλαγής μηνυμάτων μεταξύ των αγωνιστών. Η Γκοτσαριά της Μυρσίνης ήταν πρωτοπόρος της περιοχής. Σύμφωνα με μαρτυρίες κατοίκων χορευόταν και πριν από το 1924 αλλά σταμάτησε με τον πόλεμο του 1940 και το έθιμο αναβίωσε το 1977 και πάλι στα Λεχαινά. Να σημειώσουμε ότι η ιστορία του Γενιτσαρίστικου χορού κυκλοφορεί σε ‘ένα εκπληκτικό dvd , παραγωγή του Εθιμοτοπικού Ομίλου Λεχαινών.
Φωτογραφίες Ανδρέας Μίγκος
