Τα πλαστικά απορρίμματα αποτελούν εδώ και δεκαετίες έναν από τους μεγαλύτερους περιβαλλοντικούς εφιάλτες του πλανήτη. Τι θα γινόταν όμως αν μπορούσαν να μετατραπούν σε… φάρμακα;
Αυτό ακριβώς κατάφεραν επιστήμονες. Ανέπτυξαν μία μέθοδο που μετατρέπει τα πλαστικά μπουκάλια σε ένα από τα πιο σημαντικά φάρμακα για τη νόσο Πάρκινσον.
Στο επίκεντρο της έρευνας βρίσκεται ένα κοινό πλαστικό: το PET, το οποίο χρησιμοποιείται ευρέως σε μπουκάλια και συσκευασίες. Οι επιστήμονες κατάφεραν να το διασπάσουν στα βασικά του χημικά στοιχεία και, στη συνέχεια, με τη βοήθεια γενετικά τροποποιημένων βακτηρίων, να το μετατρέψουν σε λεβοντόπα (L-DOPA), το βασικότερο φάρμακο για την αντιμετώπιση των κινητικών συμπτωμάτων της νόσου Πάρκινσον.
Η λεβοντόπα θεωρείται εδώ και δεκαετίες η «χρυσή θεραπεία» για τη νόσο, καθώς βοηθά στην αναπλήρωση της ντοπαμίνης στον εγκέφαλο, βελτιώνοντας την κίνηση και τον έλεγχο του σώματος.
Πώς λειτουργεί η διαδικασία
Η διαδικασία δεν είναι απλή, αλλά εντυπωσιακή:
- Το πλαστικό διασπάται σε μικρότερα μόρια
- Τα μόρια αυτά «τρέφουν» ειδικά σχεδιασμένα βακτήρια
- Τα βακτήρια, μέσω βιοχημικών αντιδράσεων, τα μετατρέπουν σε φαρμακευτική ουσία
Με αυτόν τον τρόπο, κάτι που μέχρι σήμερα θεωρούνταν άχρηστο απόβλητο μετατρέπεται σε προϊόν υψηλής αξίας για την ανθρώπινη υγεία.
Διπλό όφελος: Υγεία και περιβάλλον
Η συγκεκριμένη ανακάλυψη δεν αφορά μόνο την ιατρική. Η παραγωγή φαρμάκων σήμερα βασίζεται σε μεγάλο βαθμό σε ορυκτά καύσιμα και ενεργοβόρες διαδικασίες. Αντίθετα, η νέα μέθοδος αξιοποιεί απόβλητα, μειώνοντας τόσο το περιβαλλοντικό αποτύπωμα όσο και την εξάρτηση από μη ανανεώσιμους πόρους.
Με άλλα λόγια, ανοίγει τον δρόμο για μια νέα εποχή, όπου τα σκουπίδια γίνονται πρώτη ύλη για θεραπείες.
Η σημασία για τη νόσο Πάρκινσον
Η νόσος Πάρκινσον είναι μια νευροεκφυλιστική πάθηση που επηρεάζει την κίνηση, προκαλώντας τρόμο, δυσκαμψία και βραδυκινησία. Η λεβοντόπα, που παράγεται πλέον και από πλαστικά, παραμένει η πιο αποτελεσματική θεραπευτική επιλογή για τα συμπτώματα της νόσου.
Όπως επισημαίνουν στο The Conversation ο Godfrey Kyazze, καθηγητής Βιώσιμης Βιοδιεργασιακής Μηχανικής στο Πανεπιστήμιο του Westminster και η Merin T Pereira, υποψήφια διδάκτωρ στην Εφαρμοσμένη Βιοτεχνολογία στο ίδιο πανεπιστήμιο, η συγκεκριμένη προσέγγιση δείχνει πώς η «μηχανική της βιολογίας» μπορεί να μετατρέψει υλικά χωρίς αξία σε κρίσιμα φάρμακα.
Η ιδέα ότι ένα απλό πλαστικό μπουκάλι μπορεί να αποτελέσει τη βάση για μια θεραπεία νευρολογικής νόσου δεν είναι απλώς εντυπωσιακή, είναι ενδεικτική του πού μπορεί να φτάσει η επιστήμη τα επόμενα χρόνια.
Το μέλλον της ιατρικής παραγωγής
Αν και η μέθοδος βρίσκεται ακόμη σε πειραματικό στάδιο, οι επιστήμονες θεωρούν ότι θα μπορούσε στο μέλλον να εφαρμοστεί σε μεγαλύτερη κλίμακα.
Δεν αφορά μόνο τη νόσο Πάρκινσον. Η ίδια τεχνολογία θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για:
- την παραγωγή άλλων φαρμάκων
- τη δημιουργία καλλυντικών ή χημικών προϊόντων
- τη μείωση της πλαστικής ρύπανσης
Η έρευνα αυτή αλλάζει τον τρόπο που βλέπουμε τα πλαστικά. Από πρόβλημα… σε λύση. Από απόβλητο… σε φάρμακο.
Και ίσως, στο μέλλον, το επόμενο χάπι που θα σώσει ζωές να ξεκινήσει από κάτι που σήμερα πετάμε στον κάδο.
Πηγή: ygeiamou.gr
