Επιμέλεια Βίκυ Γκουγκουστάμου
Όση λάμψη και να χαρίζουν τα σύγχρονα στολίδια, στις βιτρίνες, τους δρόμους και τα σπίτια μας, πάντα η θέα ενός παλιού στολιδιού θα μας ταξιδεύει σε νοσταλγικές μνήμες άλλων δεκαετιών. Εκεί που ήταν όλα πιο απλοϊκά και πιο αυθεντικά. Που το παιχνίδι είχε αξία, συναισθηματική πρωτίστως και μετά διακοσμητική. Σε μια εποχή, που η αθωότητα των παιδικών μας χρόνων, έκανε τα στολίδια γύρω μας να μοιάζουν μαγικά!
Τότε που κρατούσαμε με ευλάβεια και προσοχή τις γυάλινες μπάλες να μην πέσουν από τα χέρια μας και σπάσουν. Καθρεφτίζαμε τα παιδικά μας πρόσωπα και γελούσαμε με τις αστείες παραμορφωμένες φάτσες που αντανακλούσαν. Οι μεγάλες μπάλες έμπαιναν στο κάτω μέρος του δέντρου, ενδιάμεσα τα αγγελάκια και οι Αγιοβασίληδες, και ένα λαμπερό αστέρι στην κορυφή του δέντρου, τοποθετημένο από το πιο μικρό μέλος της οικογένειας. Γυάλινες μπάλες λεπτεπίλεπτες, χάρτινα αγγελάκια, λαμπερές γιρλάντες «βροχή», ξύλινα στολίδια βαμμένα στο χέρι… όλα έχουν μια ξεχωριστή ιστορία να διηγηθούν.
Τα χριστουγεννιάτικα δέντρα στο σαλόνι, αν δεν ήταν φυσικά, ήταν μόνο σε πράσινο χρώμα. Κανείς δεν μπορούσε τότε να διανοηθεί ότι λίγες δεκαετίες αργότερα θα είχαμε και… μωβ δέντρα! Στα κλαριά απλώναμε λεπτές στρώσεις από βαμβάκι κάνοντας το δέντρο θα φαίνεται χιονισμένο. Τα λαμπάκια ήταν πολύχρωμα σε σχήμα λουλουδιών και η πιο ξεχωριστή πινελιά ήταν οι ευχετήριες κάρτες. Ήταν η εποχή που τα ταχυδρομεία έπαιρναν «φωτιά». Κάθε οικογένεια έστελνε και λάμβανε κάρτες με ευχές για «Καλά Χριστούγεννα και Ευτυχισμένο το νέο Έτος» από συγγενείς και φίλους. Οι πιο όμορφες και με την μεγαλύτερη συναισθηματική αξία έμπαιναν κάτω από το δέντρο, γύρω από τη φάτνη.
Επιστροφή στις μνήμες
Μια βόλτα στον εκθεσιακό χώρο του «δικού» μας Χάρη Κανελλακόπουλου μας βάζει σε μια χρονοκάψουλα και μας γυρίζει πίσω στο χρόνο. Στην προσωπική του συλλογή θα δούμε παλιά γυάλινα περίτεχνα στολίδια, γιορτινές φιγούρες, μπάλες και διακοσμητικά από τη δεκαετία του 60.
«Τα περισσότερα από αυτά ανήκουν στην οικογένειά μου και τα θυμάμαι στο σπίτι μας από τη δεκαετία του 60. Παράλληλα, ψάχνοντας, έχω βρει αρκετά παλιά στολίδια. Υπάρχουν και στο ίντερνετ, όπως και πολλά που είναι πιστή αντιγραφή, γιατί παρατηρούμε μια επιστροφή στον παλιό, κλασικό στολισμό με vintage στολίδια. Τότε, το δέντρο ήταν πιο απλό, πιο κλασικό και για χιόνι βάζαμε βαμβάκι στα κλαριά και τα φωτάκια ήταν σε σχέδια μαργαρίτας.
Παλιά, το δέντρο ήταν αποκλειστικά σε πράσινο χρώμα. Ένα ξενόφερτο έθιμο, που δεν υπήρχε αρχικά στα ελληνικά σπίτια, πλην των αστικών. Θυμάμαι κάθε χρόνο είχαμε ένα μικρό κυπαρίσσι στο σπίτι, το κόβαμε με τον πατέρα μου και το στολίζαμε… Μετά τα δέντρα έγιναν χρυσά, ασημί, μωβ… Παρατηρούμε όμως τα τελευταία χρόνια μια επιστροφή στο παλιό, το αυθεντικό».
Η μόδα κύκλους κάνει…
Ανάγκη για συναισθηματική σύνδεση; Για αυθεντικότητα; Οικολογική συνείδηση ή απλή μόδα; Τι είναι αυτό που μας κάνει να επιστρέφουμε στα παλιά στολίδια;
«Όλα τα παραπάνω και φυσικά μην ξεχνάμε ότι η μόδα πάντα κάνει κύκλους» απαντά ο διακοσμητής. «Υπάρχει μια τάση επιστροφής στο κλασικό. Για μένα τα χρώματα των Χριστουγέννων είναι τρία: το κόκκινο, το πράσινο και το χρυσό, χωρίς να αποκλείουμε και το λευκό. Και ο πρωταγωνιστής ήταν και παραμένει το κόκκινο. Όσες «στροφές» και να κάνει η μόδα αυτά δεν πρόκειται να αλλάξουν ποτέ. Είναι τα κλασικά, διαχρονικά χρώματα των εορτών».
Τελικά, τα παλιά χριστουγεννιάτικα στολίδια είναι κάτι παραπάνω από μια απλή διακοσμητική τάση. Είναι οι παιδικές μας αναμνήσεις, τα αγαπημένα οικογενειακά μας πρόσωπα που ίσως να μην είναι πλέον στη ζωή, οι φίλοι που χάσαμε στο πέρασμα των χρόνων, τα γέλια και η ανεμελιά, οι μυρωδιές των γλυκών στο σπίτι, ακόμη και το γιορτινό πρόγραμμα στην ασπρόμαυρη τηλεόραση. Είναι όλα όσα μας υπενθυμίζουν ότι η πραγματική χαρά κρύβεται στα πιο απλά πράγματα!
