Δύο χρόνια μετά το τραγικό δυστύχημα των Τεμπών, η θλίψη παραμένει ζωντανή και το αίσθημα της αδικίας πιο έντονο από ποτέ. Η φωνή των νέων ανθρώπων, με ευαισθησία αλλά και δύναμη, καλεί για δικαιοσύνη.
Οι μαθητές του 2ου ΓΕΛ Πύργου, μέσα από τα τραγούδια τους, εκφράζουν με συγκλονιστικό τρόπο, τον πόνο και την οργή, τραγουδώντας για το «τρένο του θανάτου» και για την «Άνοιξη που πέταξε πριν καν να έρθει». Στους στίχους τους, περνά το βάρος μιας γενιάς που δεν μπορεί να ξεχάσει, που δεν αποδέχεται την αδικία, και που ζητά να αποδοθεί δικαιοσύνη για τις αθώες ψυχές που χάθηκαν.
«Παιδί μου αθάνατο στο τρένο του θανάτου, από εκεί ψηλά την οργή μας άκου», τραγουδούν και το τραγούδι τους γίνεται κραυγή απόγνωσης και αντίστασης.
Οι στίχοι τους, λιτοί και ουσιαστικοί, ενσαρκώνουν τον πόνο και την απελπισία:
"Είναι αρκετή μια στιγμή για να αλλάξει η εποχή
Η Άνοιξη πέταξε πριν καν να έρθει
δεν έχει χρόνο για επιστροφή
Ίσως να έρθει μια μέρα ξανά,
μα δύο χρόνια -χρόνια μετά,
τριγύρω πάγος σκοτάδι μόνο
Αφού της κλέψανε το οξυγόνο"
Μια εποχή που δεν ήρθε ποτέ και μία αδικία που συνεχίζει να πληγώνει. Οι μαθητές τραγουδούν για την αναπνοή που χάθηκε, για την ελπίδα που «μπαζώθηκε» και για την αλλαγή που παραμένει αβέβαιη.
Αυτό το τραγικό γεγονός, που συγκλόνισε τη χώρα και άφησε πίσω του αμέτρητες οικογένειες να θρηνούν, ενώνει και τη νέα γενιά, η οποία διατρανώνει το μήνυμα της δικαιοσύνης. Τα τραγούδια των μαθητών του 2ου ΓΕΛ Πύργου δεν είναι απλώς μια καλλιτεχνική έκφραση. Είναι ένα αιτούμενο, μια κραυγή για να μην ξεχαστεί, για να μη μείνει ατιμώρητο το έγκλημα που συγκλόνισε την Ελλάδα.
Η ευαισθησία αυτών των νέων ανθρώπων, αναδεικνύει κάτι πολύ σημαντικό. Ότι η κοινωνία μας δεν πρέπει να συνηθίσει την αδικία.
Το γεγονός ότι η νέα γενιά με τέτοια θέρμη και πάθος επιμένει να ζητά δικαιοσύνη, να αναδεικνύει τη μνήμη και να απαιτεί αλλαγές, είναι μια ελπίδα ότι η χώρα δεν θα σιωπήσει ...
