Το τί συμβαίνει στην Ελλάδα με τα αδέσποτα ζώα είναι λίγο πολύ γνωστό και αρκετά θλιβερό. Το αν οι Δήμοι μπορούν να ανταποκριθούν στη φροντίδα τους, μη έχοντας την τεχνογνωσία αλλά και τα κονδύλια είναι ένα θέμα που έχει απασχολήσει πολύ στο παρελθόν και δυστυχώς θα συνεχιστεί. Το σημαντικό έργο που επιτελούν με πολλές δυσκολίες οι Φιλοζωικές οργανώσεις είναι αξιέπαινο αλλά δεν αρκεί. Σήμερα, Παγκόσμια Ημέρα των ζώων, το ilialive.gr φιλοξενεί μια δραστήρια γυναίκα, γνωστή στην κοινωνία του Πύργου για την καλλιτεχνική της υπόσταση και δράση, πάντα στην πρώτη γραμμή του εθελοντισμού και ενεργή φιλόζωη.
Η καθηγήτρια κλασικού και σύγχρονου χορού Νατάσσα Ζουμή, και μέλος του Γραφείου Εθελοντισμού του Δήμου Πύργου στον τομέα του πολιτισμού, μας μιλά για τον Βαλεντίνο. Ένα τυφλό σκυλάκι που υιοθέτησε από καταφύγιο ζώων πριν επτά χρόνια περίπου. Αλλά και τα συνολικά…250 αδέσποτα που έχει περιθάλψει και φιλοξενήσει τα τελευταία χρόνια στο κτήμα της μέχρι να βρεθεί μια μόνιμη οικογένεια. Οι ιστορίες της πολλές και συγκινητικές. Και το πιο ελπιδοφόρο μήνυμά της: ότι το μέλλον προβλέπεται αισιόδοξο γιατί τα παιδιά είναι ενημερωμένα και ευαισθητοποιημένα.
«Στο σπίτι είχαμε πάντα κατοικίδιο, από κοινή επιλογή, αλλά αυτό που υιοθέτησα εγώ προσωπικά, είναι μία ξεχωριστή περίπτωση» μας λέει η Νατάσα Ζουμή και μας διηγείται πώς μπήκε ο Βαλεντίνο στη ζωή της. « Συνάντησα την ιστορία του πρώτη φορά, στην σελίδα της φιλοζωικής «Αδέσποτες πατούσες». Μία ιστορία βαθιά συγκινητική, με έναν ενήλικο σκυλάκο, να περιπλανιέται στην βροχή, στην άκρη του δρόμου, 14 Φεβρουαρίου του 2018 , ενώ ήταν εντελώς τυφλός! Δεν μπορώ να πω πως γνώριζα εκείνη την στιγμή αν είμαι ικανή να τον κρατήσω και να προσφέρω όσα χρειάζονται. Ρωτώντας κάποιες ημέρες αργότερα για την κατάστασή του, πληροφορήθηκα πως ήταν κλεισμένος σε κένελ, μιας και δεν μπορούσε να συμβιώσει με τα πολλά σκυλιά στο καταφύγιο. Εννοείται πως τρέξαμε να τον αναλάβουμε. Στην αρχή υπό μορφή φιλοξενίας, μετά όμως βλέποντας την θετική εξέλιξη και το πόσο γρήγορα προσαρμόστηκε, τον υιοθέτησα και είναι δηλωμένος στο όνομά μου. Από τότε ο Βαλεντίνος- ονομάστηκε από την ημερομηνία που βρέθηκε!- ζει πολύ χαρούμενος στο διαμέρισμά μας. Είναι άνετος και πολύ κοινωνικός, με επισκέψεις στην αγαπημένη του γειτόνισσα, ενώ υποδέχεται με πολλή χαρά όποιον χτυπήσει το κουδούνι».
Εκτός από κηδεμόνας του Βαλεντίνου, η Νατάσα με την οικογένειά της έχουν γίνει εθελοντές φιλοξενίας αδέσποτων, με αφορμή ένα δυσάρεστο και δυστυχώς πολύ συνηθισμένο φαινόμενο, όταν βρήκανε σε κάδο σκουπιδιών επτά νεογέννητα κουταβάκια.
«Είμαστε οικογενειακώς εθελοντές φιλοξενίας για τις «Αδέσποτες πατούσες», με όλη την βοήθεια και στήριξη φυσικά εκ μέρους των. Οι φιλοξενίες προέκυψαν από την στιγμή που, πριν οκτώ χρόνια βρήκα επτά κουτάβια λίγων ημερών πεταμένα στον κάδο των σκουπιδιών έξω από το σπίτι μου. Η επιλογή να ανοίξουμε τον κάδο και να σώσουμε τα κουτάβια, ήταν μονόδρομος φυσικά!
Φιλοξενήθηκαν για λίγους μήνες στον χώρο μας και ευτυχώς βρέθηκαν παντοτινά σπίτια. Σε επόμενο στάδιο και γνωρίζοντας το δύσκολο και δυστυχώς ατελείωτο έργο του φιλοζωικού συλλόγου, δεχτήκαμε και επόμενη φουρνιά εγκαταλελειμμένων ζώων! Το ένα έφερε το άλλο και είμαστε χώρος φιλοξενίας εδώ και οχτώ συνεχόμενα χρόνια με ζωάκια που ξεπερνούν τα 250, να έχουν περάσει από εμάς. Σε αυτόν τον αριθμό φυσικά υπάρχουν ζώα που δεν θα υιοθετηθούν ποτέ και παραμένουν στον χώρο μας, μιας και γνωρίζουν μόνο εμάς ως παντοτινή τους οικογένεια. Εννοείται πως το βάρος και η υποχρέωση για την φροντίδα τους είναι 24 ώρες, 7 ημέρες, ολόκληρο τον χρόνο, με ζέστη, κρύο, βροχή, ασθένεια… Αλλά η χαρά τους, να ζουν με προστασία από τον δρόμο και τους κινδύνους είναι η μεγαλύτερη για μας ανταμοιβή… Υπάρχουν πολλές ιστορίες, άλλες χαρούμενες άλλες όχι και αυτό που προσπαθώ να ξεπεράσω, είναι η μοναξιά, η απόγνωση, η πείνα, ο τρόμος, οι αρρώστιες που νιώθουν ζώα που βρίσκονται στον δρόμο. Και φυσικά εννοείται ότι μας έχουν τύχει πάρα πολλές τέτοιες περιπτώσεις. Από την άλλη, είναι πραγματικά αξιοθαύμαστος ο τρόπος που ανταποκρίνονται, μόλις νιώσουν ασφάλεια, χάδι, φροντίδα και έχουν τροφή και νερό. Ξεχνούν αμέσως όλη την προηγούμενη δύσκολη περίοδο…».
100 χρόνια Παγκόσμια Ημέρα
«Η Παγκόσμια Ημέρα αδέσποτων ζώων, γιορτάζεται από το 1925. Εκατό χρόνια ακριβώς μετά, και ακόμη μιλάμε για ζώα σε κακές συνθήκες διαβίωσης, εγκαταλείψεις, δηλητηριάσεις, κακοποιήσεις και στην καλύτερη περίπτωση, αδιαφορία» συνεχίζει η Νατάσα. Πως βλέπει λοιπόν την γενικότερη εικόνα που επικρατεί στην περιοχή μας;
«Δεν μπορώ να πω ότι δεν έχει αλλάξει τίποτα, αλλά ο όγκος των ζώων που όλο και αυξάνεται , μαζί με τα κόστη τροφών και κτηνιατρικής περίθαλψης στα καταφύγια των τεσσάρων φιλοζωικών σωματείων στην πόλη μας, αποδεικνύει το ακατόρθωτο της κατάστασης. Νόμοι, κανονισμοί και υπηρεσίες είναι πάντα υπέρ των ζώων, παρ’ όλα αυτά η δυσκολία να πειστεί κανείς να κάνει τα σωστά, παραμένει.
Κάθε, μα κάθε αδέσποτο ζώο, είναι αποτέλεσμα ενός ασυνείδητου ιδιοκτήτη! Η δουλειά του Δήμου σε όλο αυτό δυστυχώς είναι ανεπαρκής και για τον λόγο της χαοτικής γραφειοκρατίας αλλά και για το δύσκολο σημείο της επιβολής προστίμων σε ιδιοκτήτες και κακοποιητές! Σε αντιδιαστολή, δεχόμαστε εθελοντές από χώρες της Ευρώπης, που είναι πρόθυμοι να ξοδέψουν χρήματα και χρόνο για να συμμετέχουν σε ολιγοήμερη καθημερινότητα της φιλοζωικής . Με την επιστροφή τους στην πατρίδα τους, μοιράζονται τις πληροφορίες και την εμπειρία τους σε όλο αυτό και φυσικά η πόλη μας ακούγεται για όχι και τόσο καλούς λόγους».
Η ελπίδα στα μάτια των παιδιών
Με την ιδιότητα της εθελόντριας στο Γραφείο Εθελοντισμού του Δήμου Πύργου και εθελόντρια επικοινωνίας φιλοζωικού σωματείου, η Νατάσα Ζουμή, επισκέπτεται συχνά τα σχολεία-πάντα κατόπιν πρόσκλησης-για να επικοινωνήσει με τους μαθητές το τί σημαίνει για ένα ζώο να είναι αδέσποτο. «Μιλάμε στα παιδιά για το πώς είναι για ένα ζώο να μην το αγαπά κανείς, να στερείται το χάδι, την εμπιστοσύνη στους ανθρώπους, την ασφάλεια, να πεινάει, να φοβάται …και φυσικά όλο αυτό να δημιουργεί επιθετικά ζώα σε αγέλες, με κίνδυνο για περαστικούς. Εξάγουμε πόσο απαραίτητη είναι η στείρωση του ζώου μας καθώς και η υπεύθυνη υιοθεσία. Στόχος είναι να αδειάσουν τα καταφύγια, οι κάτοικοι να υιοθετήσουν ένα αδέσποτο ζώο, αλλά να παύσουν να τα εγκαταλείπουν και να τα κακοποιούν. Ακούω πάντα όμορφες ιστορίες από τα παιδιά και γνωρίζουν ήδη περισσότερα πράγματα από τους ενήλικες. Σίγουρα το μέλλον, αν αφήσουμε να έρθει στα χέρια τους φαίνεται πιο αισιόδοξο. Μέχρι τότε όμως η προσπάθεια δεν αρκεί, χρειάζεται σωστή αντιμετώπιση από τον καθέναν μας ξεχωριστά. Για αυτό τον λόγο, σχεδιάζουμε, με το γραφείο εθελοντισμού και την στήριξη του Δήμου Πύργου, μια όμορφη γιορτή για τα αδέσποτα, που θα υπάρξει ενημέρωση, ευκαιρία για γνωριμία με το έργο των φιλοζωικών αλλά προπαντός δράσεις από τα ίδια τα παιδιά που έχουν φωνή και λόγο και πρέπει να τους δίνουμε βήμα».
