«Εδώ είναι το σπίτι της Παναγίας. Το φυλάμε με πόνο, με χαρά, με αγάπη. Αφιερωθήκαμε και δώσαμε τη ζωή μας. Μας κάλεσε η Παναγία… Μας άνοιξε την πόρτα και ήρθαμε μέσα…» Είναι τα λόγια της Ηγουμένης Νυμφοδώρας στην Ι.Μ. Παναγίας Κρεμαστής που ζει εκεί από το 1958. Λίγο χιλιόμετρα πιο πέρα, στην ιστορική Ι.Μ. Σκαφιδιάς η Ηγουμένη Μακαρία μοιράζεται μαζί μας το «κάλεσμα» που της έγινε από την Παναγία, πριν 30 χρόνια. Ένα μικρό θαύμα που βίωσαν και οι δύο και τη μετέτρεψαν σε αγάπη και προσευχή για όλους τους πιστούς.
Σε μια από τις λαμπρότερες εορτές της Ορθοδοξίας, της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, το ilialive.gr φιλοξενεί τις ηγουμένες δύο μοναστηριών της Ηλείας, αφιερωμένα στη χάρη Της, που μοιράζονται μαζί μας το πότε και το πώς ένιωσαν το «κάλεσμα» της Παναγίας και λειτουργούν όλα αυτά τα χρόνια ως μια τεράστια αγκαλιά αγάπης και ανακούφισης για χιλιάδες πιστούς.
Η Ηγουμένη Νυμφοδώρα μπήκε στην Ιερά Μονή Κρεμαστής το 1958, νεαρό κορίτσι, όταν ένιωσε το πρώτο της κάλεσμα. «Ήθελα να γίνω δασκάλα. Όταν τελείωσα το Γυμνάσιο, μου ήρθε ο πόθος να γίνω μοναχή. Δεν ξέρω τι έγινε… Δεν κατάλαβα τίποτα. Με κάλεσε η Παναγία, μου άνοιξε την πόρτα και ήρθα μέσα. Όταν ήρθα στο Μοναστήρι, παρακάλεσα την Παναγία και Της είπα: «Παναγία μου, εάν θέλεις, και πράγματι μ’ έχεις καλέσει να γίνω μοναχή, βοήθησέ με. Εδώ η ζωή μου εδώ και τάφος μου… Η κλίση του ανθρώπου για τη ζωή που θα ακολουθήσει έρχεται από τον Θεό. Πάντα έρχεται η κατάλληλη στιγμή που θα μας την παρουσιάσει και θα μας πει «τώρα, ακολούθησε αυτόν τον δρόμο». Εγώ δεν είχα σκεφτεί ποτέ να γίνω μοναχή όταν ήμουν κορίτσι. Είχα και εγώ τα όνειρά μου, ευγενή όνειρα… Δια μέσου της προσευχής και της αφοσίωσης όλα αντιμετωπίζονται. Ποτέ δεν σκέφτηκα ότι βασανίζομαι ή κουράζομαι. Είπα «Σ ευχαριστώ Παναγία μου που μου έκανες την τιμή και μ’ έφερες εδώ. Να είσαι πάντα κοντά μου, να ενισχύεις τον δρόμο μου και να βοηθάς στον αγώνα μου».
Η Ηγουμένη Μακαρία πάντα θυμάται τον εαυτό της, από μικρό παιδάκι, να βρίσκεται δίπλα στο Θεό και την εκκλησία. Στα χρόνια της φοιτητικής της ζωής, έχοντας μια έντονη πνευματική ζωή επισκέφθηκε με δύο συμφοιτήτριές της την Ι.Μ. Σκαφιδιάς, σε μια αγρυπνία.
«Όταν μπήκαμε στο Ναό, κάτι συνέβη… Είδα την εικόνα της Παναγίας και άρχισα να κλαίω ασταμάτητα. Δεν ήξερα γιατί. Εκείνη τη στιγμή άλλαξαν τα πάντα. Δεν ήθελα να φύγω από το Μοναστήρι. Ξημέρωσε, έφυγα για το Πανεπιστήμιο και σκεφτόμουνα πότε θα επιστρέψω. Αργότερα, όπως μου είπε κάποιος πνευματικός, αυτό ήταν το κάλεσμα από την Παναγία… Μπήκαμε στο Μοναστήρι και αυτό που κάνουμε είναι να καθαρίσουμε, πρώτη την καρδιά μας για να έχουμε επαφή με το Θεό και να μπορέσουμε να βοηθήσουμε τους ανθρώπους. Γιατί το έργο του μοναχού, κατά κύριο λόγο είναι η προσευχή για τον συνάνθρωπο»
Μια συμβουλή, μια βοήθεια, έναν καλό λόγο, μια αγκαλιά… δύναμη. Κάτι για να απαλύνει το μυαλό και η ψυχή από το βάρος που κουβαλάει. Αυτό ζητάνε οι περισσότεροι πιστοί που θα καταφύγουν στην βοήθεια και τη χάρη της Παναγίας δια μέσω των μοναχών Της. Μια δύναμη που δίνεται απλόχερα μέσω της προσευχής.
