Στην Ηλεία που κάθε καλοκαίρι βιώνει τουλάχιστον μια μεγάλη πυρκαγιά, που κάθε καλοκαίρι χάνονται περιουσίες στις φλόγες, το θετικό είναι πως δεν χάνονται άνθρωποι…
Όπως τότε το μεσημέρι της Παρασκευής 24ης Αυγούστου 2007 που μέσα σε λίγα λεπτά χάθηκαν μόνο στη μαρτυρική στροφή της Αρτέμιδας 27 συνάνθρωποί μας, και συνολικά στις πυρκαγιές ή και υποκύπτοντας από τα τραύματα, 63 πολίτες…
Ο τόπος μας, οι άνθρωποι του, παραμένουν πληγωμένοι από την μεγάλη καταστροφή και αποδεικνύονται ευάλωτοι στις επόμενες που ακολούθησαν.
Συμπληρώνουμε 18 χρόνια από τότε και ο κίνδυνος είναι πάντα ορατός για τον τόπο. Εκείνο που τότε σχολιάζαμε ήραν “τι άλλο μένει να καεί και πέρα από αυτά που γλίτωσαν”. Όμως η φύση δείχνει το δρόμο της αναγέννησης και εμείς βλέπουμε να ξανακαίγονται περιοχές που και τότε είχαν γνωρίσει η πύρινη λαίλαπα.
Βλέπουμε να καίγονται περιοχές που έγιναν στάχτη το 2007, ξανά και ξανά…
Όπως το Γεράκι, η Κρέστενα, το Χελιδόνι, το Λαντζόι, η Ηράκλεια…
Μα κάηκαν και τότε, κάηκαν και μετά, μια και δύο και τρεις φορές… Και ξανακαίγονται…
Τότε ήταν οι φλόγες που κατέκαψαν 63 ψυχές, ολόκληρα χωριά, δάση, καλλιέργειες, ζώα… Σήμερα είναι οι φλόγες που με ευκολία ξεπηδούν ακόμα και μέσα σε μεγάλες πόλεις, όπως έχουμε δει, με ποιο πρόσφατο παράδειγμα αυτό της Πάτρας και της Κάτω Αχαγιάς.
Το πάθημα δεν έδωσε τα μαθήματα που χρειαζόμαστε και τα βήματα που έγιναν κυρίως στην πρόληψη, μα και στην καταστολή αποδεικνύονται μικρά.
Έχουμε πει πολλές φορές στο παρελθόν και θα το επαναλάβουμε. Οι άνθρωποι είναι αυτοί που θα κρατήσουν τον κόσμο ζωντανό, που θα μπορέσουν να ξαναχτίσουν ότι αφανίσει η φωτιά.
Όσα χρόνια και αν περάσουν οι μνήμες δεν σβήνουν…
Ούτε για αυτούς που έχασαν τους ανθρώπους τους, παιδιά, συζύγους, γονείς, αδέρφια, πατεράδες, μανάδες… Ούτε για αυτούς που έχασαν τις περιουσίες τους και μέσα σε ένα μαύρο τοπίο ξεκίνησαν από το μηδέν, Ούτε για εμάς που βρεθήκαμε στην πρώτη γραμμή να καταγράψουμε τον πύρινο όλεθρο.
Εικόνες μαύρες και συναισθήματα που κουβαλάμε τόσα χρόνια και θα κουβαλάμε για πάντα μέσα μας…
Οι εικόνες της καταστροφής... με το φακό μας
Η πρώτη εικόνα το πρώτο "καρέ" ανεβαίνοντας απο τη Βρύνα για τη Σμέρνα...
Το δάσος ανάμεσα σε Αρτέμιδα και Σμέρνα καίγεται εν ριπή οφθαλμού...
Οι φλόγες έφτασαν γρήγορα στον Καϊάφα...
Ασθενοφόρο μεταφέρει τραυματίες από την Αρτέμιδα και τη Μάκιστο...
Η φλόγες στα πρώτα σπίτια της Ζαχάρως.
Κόσμος φεύγει άρον άρον με μια βαλίτσα και λιγοστά υπάρχοντα...
Η πρώτη νύχτα, οι πολίτες αναζητούν ασφάλεια στην παραλία, στο βάθος καίγεται το δάσος του Καϊάφα.
Η Μάκιστος στο πρώτο φως της επόμενηες ημέρας...
Η στροφή του ολέθρου έξω από την Αρτέμιδα...
Συγγενείς αναζητούν μάταια τους ανθρώπους τους, αναγνωρίζοντας τα αυτοκίνητα που κάηκαν...
Η μάχη συνεχίζεται στην Ολυμπία την τρίτη ημέρα...
Κανείς δεν περισσεύει σε αυτό τον πόλεμο...
Οι φλόγες κυκλώνουν τη Βαρβάσαινα.
Ο κόσμος σε απόγνωση...
Η Πύργου - Ολυμπίας κομμένη στα δύο από τις φλόγες...
Η φωτιά φτάνει στην Αρχ. Ολυμπία
Οι φλόγες μπαίνουν στην παγκόσμια πόλη...
Κινητοποίηση με ασθενοφόρα, υπό το φόβο νέων νεκρών...
Το αρχαιολογικό μουσείο πολιορκείται από την πύρινη λαίλαπα...
Ο Κρόνιος Λόφος γίνεται στάχτη...
Η εικόνα μιας χώρας διαχρονικά ανέτοιμης...
