Αυτό το καλοκαίρι μπορεί να μείνει στην ιστορία στατιστικά, ως ένα από τα πιο “ήσυχα” των τελευταίων ετών, από δασικές πυρκαγιές στην Ηλεία.
Γεγονός παρήγορο, όταν από το 2007, κάθε φορά τρέμουμε μήπως και βιώσουμε ξανά τα ίδια τραγικά γεγονότα…
Τα χρόνια πέρασαν, οι πυρκαγιές στη χώρα δεν σταμάτησαν, όμως περιορίστηκαν οι περιπτώσεις που συμπολίτες μας έχασαν τη ζωή τους..
Όμως φέτος, είδαμε να χάνονται ακόμα και οικογένειες σε πολύ μικρότερες πυρκαγιές.
Είδαμε να χάνονται άνθρωποι, που κάθε φορά μάχονταν για να σώσουν ζωές και περιουσίες…
Είδαμε το βάρος να μετατοπίζεται σε άλλα σημεία της χώρας μας, δάση και περιουσίες, να εξαφανίζονται…
Κοντεύουμε στα είκοσι χρόνια από το μαύρο εκείνο καλοκαίρι και κάνουμε μια ευχή, το πράσινο που θέριεψε ξανά, να παραμείνει και να μην χαθεί…
Το 2007, μαζί με συναδέλφους "περπατούσαμε" για μήνες μέσα στο μαύρο της καταστροφής.
Σήμερα, στα ίδια μέρα η φύση έχει πάρει το δρόμο της, το μαύρο έχει σβήσει και εμείς κάνουμε μια μόνο ευχή.
Να μείνει ο τόπος μας ζωντανός και μαζί και εμείς…
Την ίδια στιγμή οι εικόνες που μας στοίχειωσαν, να ζωντανεύουν σε άλλες χώρες της “γηραιάς ηπείρου”…
Και μας τρομάζουν…
Τα χρόνια περνάνε… Οι μνήμες δεν σβήνουν και μαζί ζωντανός μένει και ο φόβος…
Να μη συμβεί ξανά…
Οι εικόνες της καταστροφής... με το φακό μας
Η πρώτη εικόνα το πρώτο "καρέ" ανεβαίνοντας απο τη Βρύνα για τη Σμέρνα...
Το δάσος ανάμεσα σε Αρτέμιδα και Σμέρνα καίγεται εν ριπή οφθαλμού...
Οι φλόγες έφτασαν γρήγορα στον Καϊάφα...
Ασθενοφόρο μεταφέρει τραυματίες από την Αρτέμιδα και τη Μάκιστο...
Η φλόγες στα πρώτα σπίτια της Ζαχάρως.
Κόσμος φεύγει άρον άρον με μια βαλίτσα και λιγοστά υπάρχοντα...
Η πρώτη νύχτα, οι πολίτες αναζητούν ασφάλεια στην παραλία, στο βάθος καίγεται το δάσος του Καϊάφα.
Η Μάκιστος στο πρώτο φως της επόμενης ημέρας...
Η στροφή του ολέθρου έξω από την Αρτέμιδα...
Συγγενείς αναζητούν μάταια τους ανθρώπους τους, αναγνωρίζοντας τα αυτοκίνητα που κάηκαν...
Στο λόφο πάνω από τη στροφή, τα ασθενοφόρα σε παράταξη, για την μεταφορά των σορών.
