Βαριά ήταν η ατμόσφαιρα στον Πύργο, όπου συγγενείς, φίλοι, συνάδελφοι και συμπολίτες αποχαιρέτησαν τον επισμηναγό Γιάννη Μπλέσια, τον αεροπόρο που έφυγε τόσο πρόωρα και άδικα από τη ζωή στην τελευταία πτήση του με το Phantom F-4 το περασμένο Σάββατο στην Τανάγρα.
Τα λόγια που ακούστηκαν στην εξόδιο ακολουθία ήταν λόγια βαθιάς οδύνης, αλλά και περηφάνιας για έναν άνθρωπο που έκανε το καθήκον και την αγάπη του για την πατρίδα τρόπο ζωής. Ήταν λόγια που χαρακτήριζαν έναν άνθρωπο με περίσσεια αγάπη για την πατρίδα και την οικογένειά του. Ήταν λόγια παρηγοριάς για την σύζυγο και τον μονάκριβο γιο τους και τους γονείς του που έχασαν το μοναχοπαίδι τους. Και για όλη την κοινωνία του Πύργου που αποχαιρέτισε έναν ξεχωριστό άνθρωπο…
«Ο πατριωτισμός δεν ήταν για σένα μια μεγάλη λέξη, ήταν καθημερινό βίωμα»
Μετά το τέλος της εξόδιου ακολουθίας, Αξιωματικός της Πολεμικής Αεροπορίας εκφώνησε συγκινητικό επικήδειο για τον επισμηναγό Γιάννη Μπλέσια, αποχαιρετώντας έναν αγαπημένο σύζυγο και πατέρα, έναν γιο, έναν φίλο, έναν συνάδελφο και έναν ξεχωριστό αεροπόρο.
«Αποχαιρετούμε σήμερα έναν δικό μας άνθρωπο, έναν αγαπημένο σύζυγο και πατέρα. Έναν μονάκριβο γιο. Έναν πολύτιμο φίλο και συνάδελφο, έναν αξιωματικό, έναν ξεχωριστό αεροπόρο της Πολεμικής μας Αεροπορίας, τον Γιάννη μας!
Έναν άντρα, που με τη λεβεντιά, το καθαρό του χαμόγελο και την ευγενική του ψυχή τίμησε κάθε σπιθαμή της πατρικής γης και του ελληνικού ουρανού. Ήταν εκείνος που μετέτρεπε την αγάπη για την πατρίδα σε καθημερινή αθόρυβη πράξη προσφοράς και αυταπάρνησης. Η Πολεμική Αεροπορία θρηνεί σήμερα ένα άξιο τέκνο της. Έναν άντρα που έκανε τον τόπο του περήφανο σε κάθε του απογείωση και που άφησε πίσω του ένα ανεξίτηλο αποτύπωμα ήθους, προσφοράς και καθήκοντος.
Γιάννη, το 2005 που κατατάχθηκε στην Πολεμική Αεροπορία δεν επέλεξες απλώς ένα επάγγελμα. Ακολούθησες ένα κάλεσμα. Ένα ιερό χρέος. Γαλουχημένος με τις υψηλότερες αξίες και τις αρχές της Πολεμικής Αεροπορίας, έκανες πράξη τον όρκο που δώσαμε όλοι μας: να υπηρετούμε την πατρίδα με αφοσίωση, υπερασπιζόμενοι την ελευθερία και την αξιοπρέπεια της Ελλάδας.
Θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία και εσύ, Γιάννη, είχες και την αρετή και την τόλμη. Μα πάνω απ’ όλα είχες βαθιά μέσα σου τη συναίσθηση του χρέους. Αυτές οι αρχές δεν ήταν για σένα προγεγραμμένες σε στρατιωτικούς κανονισμούς. Ήταν ο ίδιος ο χαρακτήρας, η αφοσίωση στο κοινό καλό, η πειθαρχία, η συντροφικότητα, η ευθύνη και η πίστη στην αποστολή. Ο πατριωτισμός δεν ήταν για σένα μια μεγάλη λέξη, ήταν καθημερινό βίωμα. Ήσουν πάντα προσηλωμένος στο καθήκον, εκεί ψηλά, όπου η τόλμη συναντά την ευθύνη»
«Άλκη, να είσαι περήφανος για τον πατέρα σου…»
Απευθυνόμενος στην οικογένεια του αείμνηστου επισμηναγού, ο αξιωματικός της Πολεμικής Αεροπορίας συνέχισε:
«Ο απροσδόκητος και άδικος χαμός σου μας άφησε όλους παγωμένους. Αντιμέτωπους με ένα δυσαναπλήρωτο κενό. Και το κενό αυτό γίνεται ακόμη πιο αβάσταχτο όταν η σκέψη μας στρέφεται στην οικογένειά σου.
Ρούλα, ήσουν πάντα δίπλα του, στις χαρές, τις αγωνίες και τα δύσκολα. Η αγάπη σου και η οικογένειά σας ήταν για τον Γιάννη η δύναμη και η γαλήνη του.
Κι εσύ, μικρέ Άλκη, να είσαι πάντα περήφανος για τον πατέρα σου. Ήταν σπουδαίος άνθρωπος και σε λάτρευε. Μεγαλώνοντας θα βλέπεις τις φωτογραφίες του με τη στολή και θα ακούς για τα αεροπλάνα που πέταξε, για τις αποστολές και τον αξιωματικό που υπήρξε. Εμείς όμως θα σου πούμε και τα υπόλοιπα, τις μικρές ιστορίες, πώς γελούσε, πώς μιλούσε, πώς στεκόταν δίπλα στους ανθρώπους του. Τι φίλος ήταν, τι άνθρωπος ήταν…
Και θέλω να ξέρετε, Ρούλα και Άλκη, πως δεν είστε μόνοι. Η οικογένεια της Πολεμικής Αεροπορίας και όλοι εμείς που ζήσαμε και υπηρετήσαμε δίπλα στον Γιάννη, θα στεκόμαστε κοντά σας. Με όποιον τρόπο μπορούμε, σε κάθε βήμα του Γολγοθά που ανοίγεται μπροστά σας.
Και ύστερα, η σκέψη μας πηγαίνει σε εσάς, τους γονείς του. Μπροστά στον πόνο της μάνας και του πατέρα που αποχαιρετά το παιδί του, τα λόγια περιττεύουν. Να είστε περήφανοι για τον άνθρωπο που μεγαλώσατε, για το ήθος, τις αρχές και την αξιοπρέπεια που τον συνόδευσαν σε όλη του τη ζωή. Στεκόμαστε δίπλα σας με βαθύ σεβασμό.
Το Σάββατο 5 Σεπτεμβρίου 2026, πέρασες φίλε στην αιωνιότητα. Και τώρα, Γιάννη, έφτασε η πιο δύσκολη ώρα, η ώρα του αποχαιρετισμού. Δεν θα σου πω αντίο, γιατί το αντίο είναι για εκείνους που φεύγουν και χάνονται. Εσύ δεν θα χαθείς. Θα είσαι στις αναμνήσεις μας, στις ιστορίες μας, στους ουρανούς που πετάξαμε μαζί και σε κάθε βλέμμα που θα στρέφεται ψηλά.
Καλές πτήσεις εκεί ψηλά… Υπηρέτησες με τιμή, πέταξες με τόλμη, έμεινες πιστός μέχρι τέλους στο λακωνικό «ἢ τὰν ἢ ἐπὶ τᾶς».
Αθάνατος!
«Θρηνώ και οδύρομαι, όταν εννοήσω τον θάνατον».
Νωρίτερα, ο Μητροπολίτης Ηλείας κ.κ. Αθανάσιος, στη σύντομη ομιλία του, με βαθιά συγκίνηση είπε: ««Θρηνώ και οδύρομαι, όταν εννοήσω τον θάνατον… Σήμερα θλίβεται η κοινωνία του Πύργου, η κοινωνία της Πολεμικής μας Αεροπορίας. Η Εκκλησία μας δίνει θάρρος, δίνει υπομονή και κουράγιο… Ο αείμνηστος Ιωάννης αγάπησε τον αέρα, τους αιθέρες. Δεν ήθελε να πατάει πάνω στη γη και γι’ αυτό διάλεξε να συνεχίσει τη ζωή του στον ουρανό για να βρίσκεται μαζί με τους Αγίους Αγγέλους. Έτσι όπως εν ζωή φύλαγε τους αιθέρες μας από τους επιτήδειους εχθρούς μας, έτσι και από εκεί ψηλά θα προσεύχεται ώστε να μας φυλάει ο Θεός, όλη την Ελλάδα και ιδιαίτερα την οικογένειά του… Εθυσιάστηκε πάνω στο καθήκον, για τα ιδανικά της πατρίδος μας»
«Πίσω από τον «ήρωα» υπάρχει ένας άνθρωπος»
Οι επικήδειοι ολοκληρώθηκαν με την εκφώνηση κείμενο του παλιού καθηγητή και φίλου του Γιάννη Μπλέσια, Νίκου Μπέλτσου, ο οποίος μίλησε όχι τόσο για τον αξιωματικό και τον πιλότο, αλλά για τον άνθρωπο που γνώρισε από τα 16 του χρόνια.
«…Πίσω από κάθε «ήρωα» υπάρχει ένας άνθρωπος. Και πίσω από κάθε άνθρωπο που χάνεται υπάρχει μια οικογένεια που πληρώνει το τίμημα για πάντα… Ο γιος του θα ήθελε μόνο ένα πράγμα. Να είναι ο πατέρας του ζωντανός. Να γυρίσει σπίτι. Να ανοίξει η πόρτα. Να τον αγκαλιάσει. Να τον δει να μεγαλώνει. Αυτός είναι ο πραγματικός πόνος…»
