«Η αυθεντικότητα δεν είναι να πηγαίνεις πάντα κόντρα στους άλλους, αλλά να μπορείς να επιλέγεις μόνος σου τι σε εκφράζει, χωρίς να αισθάνεσαι ότι πρέπει να αντιγράψεις κάποιον»- Ο σκηνοθέτης και μαθητ-Ο Σάκης Αντύπας «μιλάει» μέσα από τη νέα του ταινία μικρού μήκους με τίτλο «6-7» και ξορκίζει τον φόβο της μοναδικότητας.
Στα 16 του μόλις χρόνια, ο μαθητής από τον Πύργο Σάκης Αντύπας έχει ήδη αρχίσει να χαράζει τη δική του διαδρομή στον χώρο του κινηματογράφου. Η πρώτη του ταινία μικρού μήκους, «Θα σε περιμένω σε κάθε διάλειμμα», έχει ταξιδέψει σε περισσότερα από 100 διεθνή κινηματογραφικά φεστιβάλ, συγκεντρώνοντας διακρίσεις σε ποσοστό άνω του 15%, με σημαντικότερες το βραβείο σκηνοθεσίας σε φεστιβάλ της Νέας Υόρκης και την ειδική μνεία σε διοργάνωση της Ταϊλάνδης. Σήμερα, επιστρέφει πίσω από την κάμερα με τη δεύτερη ταινία μικρού μήκους του, με τίτλο «6-7», έχοντας στο πλευρό του μια μεγάλη ομάδα παιδιών και εφήβων. Αφετηρία της ιστορίας είναι μια φράση και μια χαρακτηριστική κίνηση που έχουν γίνει viral στα social media και αποτελούν πλέον μέρος της καθημερινής επικοινωνίας της νέας γενιάς. Μια έκφραση που μπορεί να μοιάζει ακατανόητη στους μεγαλύτερους, αλλά για τους νεότερους είναι ένας ολόκληρος κώδικας επικοινωνίας.
Ο Σάκης, ωστόσο, δεν μένει στην επιφάνεια μιας διαδικτυακής τάσης. Τη χρησιμοποιεί ως αφορμή για να μιλήσει για τον μιμητισμό, την ανάγκη αποδοχής, την επιρροή των social media και την τάση των νέων να ακολουθούν συμπεριφορές και πρότυπα χωρίς πάντα να αναρωτιούνται αν τους εκφράζουν πραγματικά. Με την άμεση και διεισδυτική ματιά ενός εφήβου που βιώνει ο ίδιος όσα καταγράφει, επιχειρεί να φωτίσει ένα ζήτημα που αφορά όχι μόνο τη δική του γενιά, αλλά και την κοινωνία συνολικά. Για όλα όσα τον ώθησαν να δημιουργήσει το «6-7» ή αλλιώς «six-seven» ο νεαρός μαθητής και σκηνοθέτης μιλά στο ilialive.gr για το προσωπικό του όραμα, ενώ η ταινία ήδη έχει τον δρόμο συμμετοχής σε φεστιβάλ.
Έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον ότι η νέα του ταινία γυρίστηκε με κινητό τηλέφωνο, το μέσο που βρίσκεται καθημερινά στα χέρια των παιδιών και μέσα από το οποίο καταγράφουν, επικοινωνούν και συχνά διαμορφώνουν την εικόνα του κόσμου τους. Με περισσότερους από 40 μαθητές δημοτικού να συμμετέχουν στην ταινία, ο νεαρός δημιουργός αναλαμβάνει το σενάριο και τη σκηνοθεσία, και καλεί τους νέους της γενιάς του να μην φοβούνται να ξεχωρίσουν.
Ο τίτλος «6-7» παραπέμπει σε μια χαρακτηριστική έκφραση της νέας γενιάς, που έγινε ιδιαίτερα δημοφιλής μέσα από τα social media. Πώς γεννήθηκε η ιδέα να την αξιοποιήσεις ως τίτλο της ταινίας σου και τι θέλεις να επικοινωνήσεις μέσα από αυτή;
Η αφορμή ήταν πράγματι η συγκεκριμένη τάση που έγινε γνωστή μέσα από τα social media. Αυτό που με ενδιέφερε, όμως, δεν ήταν να κάνω απλώς μια ταινία για το «6-7», αλλά να χρησιμοποιήσω κάτι τόσο καθημερινό για τη δική μας γενιά, ώστε να μιλήσω για ένα πιο ουσιαστικό θέμα. Η ταινία ασχολείται με τον μιμητισμό, με το πόσο εύκολα μπορούμε να επηρεαστούμε από τους γύρω μας και να αρχίσουμε να κάνουμε πράγματα απλώς επειδή τα κάνουν όλοι. Δεν θεωρώ ότι υπάρχει κάτι κακό στο να ακολουθείς μια τάση ή να επηρεάζεσαι από τους άλλους. Το ζήτημα αρχίζει όταν σταματάς να σκέφτεσαι τι πραγματικά θέλεις εσύ. Θα ήθελα, λοιπόν, ο θεατής να προβληματιστεί για το πόσο σημαντικό είναι να διατηρεί την προσωπικότητά του και να μην φοβάται να είναι διαφορετικός.
Η ταινία σου αναδεικνύει την τάση των νέων να μιμούνται ο ένας τον άλλον και να ακολουθούν όσα επιβάλλει κάθε φορά η μόδα. Πόσο δύσκολο είναι τελικά για έναν έφηβο σήμερα να διατηρήσει την αυθεντικότητά του και να τολμήσει να ξεχωρίσει;
Νομίζω ότι είναι αρκετά δύσκολο, ειδικά στην ηλικία μας. Βρισκόμαστε καθημερινά σε ένα περιβάλλον όπου βλέπουμε τι κάνουν οι άλλοι, τι θεωρείται δημοφιλές και τι έχει αποδοχή. Τα social media έχουν κάνει αυτή την επιρροή ακόμη πιο έντονη, γιατί πολλές φορές νιώθεις ότι πρέπει να ακολουθείς όσα βλέπεις γύρω σου για να μη μείνεις έξω από μια παρέα ή μια συζήτηση. Από την άλλη, πιστεύω ότι κανείς δεν χρειάζεται να αποδεικνύει συνεχώς ότι είναι διαφορετικός. Η αυθεντικότητα δεν είναι να πηγαίνεις πάντα κόντρα στους άλλους, αλλά να μπορείς να επιλέγεις μόνος σου τι σε εκφράζει, χωρίς να αισθάνεσαι ότι πρέπει να αντιγράψεις κάποιον.
Εσύ, ως ένας νέος άνθρωπος που έχει επιλέξει να εκφράζεται μέσα από τον κινηματογράφο, έχεις νιώσει ποτέ την πίεση να προσαρμοστείς σε ένα συγκεκριμένο «καλούπι» ή στις προσδοκίες των άλλων;
Φυσικά. Θα ήταν αστείο να πω ότι δεν έχω νιώσει ποτέ αυτή την πίεση. Είμαι στην ίδια ηλικία με τα παιδιά για τα οποία μιλάει η ταινία και βιώνω κι εγώ αρκετές από τις καταστάσεις που παρουσιάζονται σε αυτή. Υπάρχουν στιγμές που αναρωτιέσαι αν αυτό που κάνεις είναι αρκετά καλό ή αν θα έπρεπε να ακολουθήσεις κάτι διαφορετικό επειδή αυτό περιμένουν οι άλλοι από εσένα. Νομίζω ότι και η ίδια η απόφασή μου να ασχοληθώ με τον κινηματογράφο από τόσο μικρή ηλικία έχει να κάνει με την ανάγκη μου να εκφράζω τις δικές μου σκέψεις. Δεν σημαίνει ότι έχω βρει όλες τις απαντήσεις. Απλώς προσπαθώ να μη σταματήσω να αναζητώ αυτό που πραγματικά με ενδιαφέρει.
Ποιο είναι το μεγαλύτερο πλεονέκτημα, αλλά και η μεγαλύτερη πρόκληση, όταν επιλέγεις να σκηνοθετήσεις ιστορίες που αφορούν τη δική σου ηλικιακή ομάδα;
Το μεγαλύτερο πλεονέκτημα είναι ότι γνωρίζω αρκετά καλά τον κόσμο για τον οποίο προσπαθώ να μιλήσω. Δεν χρειάζεται να παρατηρήσω τα πάντα από απόσταση, γιατί πολλά από αυτά τα έχω ζήσει ή τα βλέπω καθημερινά γύρω μου. Αυτό με βοηθά να προσεγγίζω τις ιστορίες πιο άμεσα. Η μεγαλύτερη δυσκολία, όμως, είναι να καταφέρεις να μη μείνεις μόνο στην επιφάνεια ενός θέματος. Επειδή κάτι είναι γνωστό ή δημοφιλές στους νέους, δεν σημαίνει απαραίτητα ότι αποτελεί και μια ολοκληρωμένη κινηματογραφική ιστορία. Χρειάζεται αρκετή σκέψη για να βρεις τι θέλεις πραγματικά να πεις και πώς θα το μεταφέρεις στον θεατή χωρίς να του επιβάλλεις ένα συγκεκριμένο συμπέρασμα.
Η πρώτη σου ταινία, «Θα σε περιμένω σε κάθε διάλειμμα», ταξίδεψε σε περισσότερα από 100 διεθνή φεστιβάλ και απέσπασε σημαντικές διακρίσεις. Πόσο σε επηρέασε αυτή η θετική πορεία και αν δημιούργησε μέσα σου την πίεση να ξεπεράσεις τον εαυτό σου με την επόμενη κινηματογραφική σου δουλειά;
Η πρώτη μου ταινία ήταν μια πολύ ξεχωριστή εμπειρία, κυρίως επειδή ήταν η πρώτη φορά που κατάφερα να ολοκληρώσω μια κινηματογραφική ιστορία. Το γεγονός ότι στη συνέχεια επιλέχθηκε σε φεστιβάλ στην Ελλάδα και στο εξωτερικό και απέσπασε διακρίσεις ήταν κάτι που με χαροποίησε ιδιαίτερα, αλλά δεν το περίμενα. Είναι μια ταινία που δημιουργήθηκε με πολύ περιορισμένα μέσα, χωρίς καν μικρόφωνο,φώτα, φακούς και ακριβές κάμερες αλλά με μεγάλη προσωπική προσπάθεια και με στόχο να προσεγγίσει με ευαισθησία το θέμα του παιδικού καρκίνου. Σίγουρα, όταν μια πρώτη προσπάθεια έχει μια θετική πορεία, δημιουργείται και μια σκέψη για το τι θα ακολουθήσει. Ειλικρινά μιλώντας πάντα αισθάνομαι την ανάγκη να δημιουργήσω μία ταινία « καλύτερη» από την προηγούμενη και έχω άγχος για την πορεία της καινούργιας μου προσπάθειας αλλά γενικά προσπαθώ να μη συγκρίνω τις ταινίες μου μεταξύ τους, γιατί καθεμία έχει τη δική της ιστορία και τις δικές της δυσκολίες.
Μια ταινία, ακόμη κι όταν ξεκινά από το προσωπικό όραμα ενός δημιουργού, είναι πάντα αποτέλεσμα συλλογικής προσπάθειας. Ποιοι άνθρωποι συνέβαλαν στη δημιουργία του «6-7» και τι θα ήθελες να κρατήσεις από αυτή τη συνεργασία;
Η νέα μου ταινία «6-7» έχει ήδη ξεκινήσει τη δική της διαδρομή σε διεθνείς διοργανώσεις. Μέχρι στιγμής έχει διακριθεί έχει επιλεγεί σε 2 διοργανώσεις του Λονδίνου και στον τρίτο διαγωνισμό ταινιών μικρού μήκους Δυτικής Ελλάδας στην Πάτρα. Η ταινία γυρίστηκε με κινητό συμβολικά γιατί αυτό είναι το μέσο που χρησιμοποιούμε στην καθημερινότητα για να καταγράψουμε τη ζωή μας! Στην ταινία συμμετέχουν πάνω από 40 παιδιά δημοτικού και ακόμα και στα γυρίσματα προέκυπταν συνέχεια θέματα και δυσκολίες που δε μας εμπόδισαν σε βαθμό που να μην ολοκληρώσουμε την ταινία! Τέλος το αποτέλεσμα που θα δείτε είναι το ατόφιο όραμά μου αφού ανέλαβα σκηνοθεσία και σενάριο!
Στη δημιουργία των ταινιών έχω αναλάβει τη σκηνοθεσία, τη διεύθυνση φωτογραφίας και το μοντάζ, ενώ ιδιαίτερα σημαντική ήταν η συμβολή των ανθρώπων που συμμετείχαν μπροστά και πίσω από την κάμερα. Θεωρώ ότι μια ταινία δεν είναι ποτέ αποκλειστικά αποτέλεσμα ενός ανθρώπου. Ακόμη κι όταν η αρχική ιδέα και η σκηνοθετική κατεύθυνση είναι προσωπικές, χρειάζεται η συνεργασία και η εμπιστοσύνη μιας ομάδας για να πάρει η ιστορία την τελική της μορφή. Να προσθέσω, ότι ο μουσικός παραγωγός της ταινίας, ο Ruhan Joshi είναι Ινδός. Είναι η πρώτη μου συνεργασία με καλλιτέχνη του εξωτερικού, ο οποίος με εντόπισε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και πρότεινε τη συνεργασία. Οπότε η μουσική του «6-7» έχει δημιουργηθεί αποκλειστικά και μόνο για την ταινία.
Θέλω να ευχαριστήσω προσωπικά τους γονείς και την οικογένειά μου για τη στήριξη τους τόσο σ’ εμένα όσο και στις επιλογές μου και εννοείται στους αγαπημένους μου ηθοποιούς Δανάη Πετροπούλου, Γιάννη Ψυχομάνη, Θανάση Γκατζόπουλο και Νατάσα Αλεξανδροπούλου! Τέλος θέλω να ευχαριστήσω τον παιδικό σταθμό «Ρήγα» που μου παραχώρησε το σχολείο, τις δασκάλες και τα παιδιά που έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στη δημιουργία της ταινίας! Στόχος μου για το μέλλον είναι να ξεκινήσω τις πρώτες μου συνεργασίες με παραγωγούς και εταιρείες ώστε να ολοκληρώσω ακόμα μεγαλύτερες κινηματογραφικές παραγωγές.
