Έναν χρόνο. Τόσο περιμέναμε να φτάσει πάλι η καλοκαιρινή μας άδεια, έναν χρόνο και κάτι. Και τώρα βρισκόμαστε στο ίδιο σημείο από το οποίο ξεκινήσαμε, να περιμένουμε έναν ακόμη χρόνο. Το ίδιο κενό συναίσθημα, η ίδια ερώτηση: Εγώ τώρα ξεκουράστηκα; Γιατί να γυρίσω και να μην μείνω για πάντα εδώ;
Η επιστροφή όμως δεν αρχίζει από την στεριά. Η επιστροφή ξεκινάει από την επιβίβαση στο καράβι. Εκεί που άλλοτε δεν μπορούσες να ακούσεις την παρέα σου από τις φωνές των υπόλοιπων, τώρα επικρατεί μια ύποπτη, σχεδόν άβολη σιωπή. Ο αέρας ανάμεσά σας είναι πιο βαρύς κάτι σας ενοχλεί, κάτι απροσδιόριστο ή και όχι. Σίγουρα κάτι που κανείς δεν τολμά να ονοματίσει, αλλά έχει όνομα. Δεν το λένε επιστροφή, το λένε Αθήνα. Οι άνθρωποι πηγαινοέρχονται στο πλοίο σκεπτικοί, κλειστοί, απόμακροι. Οι ίδιοι που πριν μια εβδομάδα έπλεαν σε πελάγη ευτυχίας, τώρα με τα χέρια σταυρωμένα στην κουπαστή προβλέπουν τον χειμώνα που έρχεται.
Διαβάστε περισσότερα στο travel.gr
