Του Θέμη Μαντά
Υπάρχουν μερικές ημερομηνίες που δεν σβήνουν ποτέ από τη μνήμη. Περνούν από γενιά σε γενιά σαν καρδιοχτύπι ερωτικό σαν καυτό δάκρυ που κυλάει απ’ τα μάτια και δεν σβήνει ποτέ.
Η 17η Μαΐου 1970 δεν ήταν απλώς μια Κυριακή. Ήταν η μέρα που ολόκληρος ο Πύργος έντυσε κόκκινη την ψυχή του και ταξίδεψε προς το Άργος ακολουθώντας το όνειρο του Πανηλειακού.
Ήταν η «δεύτερη φάση των μπαράζ» που είχε ανοίξει τον δρόμο προς τη μεγάλη λεωφόρο της Β΄ Εθνικής. Ο Πανηλειακός έψαχνε το πεπρωμένο του με αντιπάλους τον Παναργειακό, τον Πάμισο Μεσσήνης και το Φοίνικα Λευκάδας. Εκείνη τη μέρα δεν ταξίδευε μόνο η ομάδα, ταξίδευε ολόκληρη η πόλη. Από τα χαράματα, τουλάχιστον 1.600 φίλαθλοι ξεκίνησαν με τρένα για το Άργος. Ήταν η μεγαλύτερη μετακίνηση οπαδών με τρένο που είχε γνωρίσει ποτέ το περιφερειακό ποδόσφαιρο κι ακολούθησαν στο δρόμο για το Άργος: λεωφορεία, αυτοκίνητα και μηχανάκια, 2.500 ψυχές, μπορεί και παραπάνω.
Όλοι κυλούσαν σαν ποτάμι αγάπης προς την Αργολίδα δια μέσου Τριπόλεως. Πολλές φορές αντικριστά… κόκκινα τρένα με Πυργιώτες και αυτοκίνητα με κόκκινα κασκόλ. Οι φίλαθλοι δεν πήγαιναν να δουν ένα παιχνίδι, πήγαιναν να σπρώξουν την ομάδα προς το όνειρο. Οι νοικοκυρές είχαν ετοιμάσει φαγητά από το σπίτι για να μπορέσουν οι οικογένειες να αντέξουν οικονομικά το ταξίδι. Πατεράδες κρατούσαν από το χέρι τα παιδιά τους. Νέοι τραγουδούσαν στα βαγόνια «μου ξανάρχονται ένα-ένα χρόνια δοξασμένα», εποχή 1970, εποχή γύψου, οι χουντικοί παραμόνευαν.
Ωστόσο οι απλοί, λαϊκοί και περήφανοι Πυργιώτες που ταξίδευαν εκατοντάδες χιλιόμετρα μόνο και μόνο γιατί αγαπούσαν τον Πανηλειακό, δεν καταλάβαιναν από χουνταίους ούτε μπορούσαν να εξηγήσουν με λόγια τα αισθήματά τους. Ίσως γι’ αυτό κι εκείνη η μέρα δεν ξεχνιέται ποτέ.
Γιατί δεν ήταν ποδόσφαιρο, ήταν μέρα ερωτική.
Στο ματς ο Πανηλειακός ηττήθηκε με 5-1. Τον διέλυσε ο διαιτητής με δύο κόκκινες, στο 2-1. Η πληγή ήταν βαριά, ο προπονητής Στουραΐτης έφυγε, ήρθε ο Ζαφειρόπουλος. Το όνειρο της Β΄ Εθνικής χάθηκε αργότερα στη σκόνη του γηπέδου του Αιγάλεω με αντίπαλο τον Άρη Αγίου Κωνσταντίνου.
17 Μαΐου 2025: πενήντα πέντε χρόνια μετά, η ιστορία γυρίζει ξανά στην ίδια ημερομηνία. Σαν να μην πέρασε μια μέρα, λες και περίμενε υπομονετικά να εμφανίσει τον εφιάλτη ή τα οφειλόμενα.
Η πόλη με την ψυχή του Πανηλειακού, αλλά ως «Πύργος» αντιμετωπίζει τον Άρη Πετρούπολης και η μοίρα παίζει το πιο παράξενο παιχνίδι της: η ίδια ημερομηνία που κάποτε πόνεσε τον Πύργο, μπορεί τώρα να τον λυτρώσει.
Μόνο που αυτή τη φορά, οι δρόμοι δεν θα γεμίσουν τραγούδια. Τα τρένα δεν θα κουβαλήσουν όνειρα. Οι εξέδρες στα νταμάρια δεν θα πλημμυρίσουν από εκείνη τη λαοθάλασσα αγάπης, γιατί απαγορεύεται η μετακίνηση των φιλάθλων. Κι είναι ίσως αυτό που πονά περισσότερο και από τη διακοπή του παιχνιδιού με τη Ζάκυνθο.
Γιατί ο Πύργος ποτέ δεν ήταν μόνο οι έντεκα ποδοσφαιριστές του. Ήταν πάντα οι άνθρωποί του. Οι φωνές του. Οι μανάδες που ετοίμαζαν ζυμωτό ψωμί για το ταξίδι. Τα παιδιά που κρεμιόντουσαν στα κάγκελα. Οι παλιοί που δάκρυζαν σιωπηλά ακούγοντας ραδιόφωνο. Δυστυχώς αυτή την Κυριακή, ο Πύργος δεν θα μπορέσει να ταξιδέψει.
Αλλά η καρδιά του θα χτυπάει στα νταμάρια της Πετρούπολης, γιατί το πιστεύει. Και ίσως κάπου, βαθιά μέσα στον χρόνο, εκείνοι οι χιλιάδες φίλαθλοι και οι ζώντες του 1970 να περιμένουν ακόμα μια δικαίωση. Ίσως να περιμένουν αυτή τη νίκη. Περιμένουν να δουν τον «Πύργο» να κάνει το «μπαμ» εκεί όπου ονειρεύτηκαν να τον οδηγήσουν με εκείνα τα γεμάτα τρένα της αγάπης. Αυτοί οι 4.000 που είδαν πριν από λίγες μέρες το κακόγουστο θέατρο που παίχτηκε με τη Ζάκυνθο.
Μερικές ημερομηνίες δεν επιστρέφουν τυχαία. Ίσως επιστρέφουν για να κλείσουν λογαριασμούς με την ιστορία και περισσότερο με την αδικία.
Παίξτε για όλους εκείνους και για εκείνους που σας στήριξαν όλη τη χρονιά και μεθύστε με το «διπλό» της ανόδου. Τραβήξτε το δάκρυ από τα παιδικά μας μάτια του 1970 και προσθέστε ένα χαμόγελο δικαιοσύνης, ένα γέλιο χαράς, ελπίδας για το ποδόσφαιρο του Πύργου του 2025.
