Ο σκύλος είναι ο καλύτερος φίλος του ανθρώπου, αλλά ας είμαστε ειλικρινείς, όχι όλων των ανθρώπων. Πολλά σκυλιά σε όλο τον κόσμο έχουν εμφανιστεί στο πλευρό διαδηλωτών, πέρα από τον «Κανέλο» ή τον «Λουκάνικο» και εναντίον των δυνάμεων καταστολής των κινημάτων.
Δεν είναι σαφές αν οι σκύλοι – διαδηλωτές αντιλαμβάνονταν την βία εναντίον των διαδηλωτών ή τους ενοχλούσε η συμπεριφορά των αστυνομικών των μονάδων (εναντίον των) ταραχών, ο θόρυβος ή κρότου λάμψης ή τα δακρυγόνα. Δεν είναι επίσης σαφές αν ήταν η αγάπη των διαδηλωτών σε αυτά τα σκυλιά η οποία τα επηρέαζε θετικά ή αν οι θόρυβοι, οι ήχοι, οι εκρήξεις των κρότου λάμψης και τα συνθήματα φέρνουν τα σκυλιά σε υπερένταση και υπερδιέγερση.
Όμως με συντριπτικά στατιστικά τα αδέσποτα σκυλιά εμφανίζονταν στο πλευρό των διαδηλωτών, γαυγίζοντας, κυνηγώντας ή ακόμα και δαγκώνοντας πάνοπλους αστυνομικούς των μονάδων αυτών.
Από το Σαντιάγκο της Χιλής, ως την Αθήνα, και από την Αντοφαγκάστα έως την ένας αδέσποτος σκύλος πάντα στάθηκε στην σωστή πλευρά της ιστορίας.
Ο Λουκάνικος είναι δικός μας, όμως ο πιο διάσημος είναι ο Negro Matapacos
Ο Negro Matapacos ήταν ένας διάσημος αδέσποτος σκύλος από τους δρόμους του Σαντιάγο, ο οποίος συμμετείχε στις φοιτητικές διαδηλώσεις – φορώντας το χαρακτηριστικό κόκκινο φουλάρι του – σε όλη την πόλη από το 2010, και ειδικότερα κατά τη διάρκεια του κινήματος του 2011 για τη δωρεάν εκπαίδευση.
Το 2009, μια γυναίκα ονόματι Μαρία Κάμπος άρχισε να παρατηρεί αυτό το αδέσποτο σκυλί κατά τις βόλτες της στην πόλη. Τον χαιρετούσε πού και πού, και τελικά το κουτάβι αναγνώρισε τη μυρωδιά της και άρχισε να την θεωρεί δικό του άνθρωπο. Με την πάροδο του χρόνου, αυτό το αδέσποτο σκυλί την ακολουθούσε μέχρι το σπίτι της και κοιμόταν έξω. Μια βροχερή μέρα, η Κάμπος έβαλε το σκυλί μέσα στο σπίτι, και από τότε ο Νέγκρο Ματαπάκος άρχισε να περνάει κάθε βράδυ στο σπίτι της. Το πρωί του άνοιγε να βγει για να αλητέψει.
Η Κάμπος ζούσε κοντά στο Πανεπιστήμιο του Σαντιάγο της Χιλής. Κατά τη διάρκεια των καθημερινών περιπάτων του σκύλου στην πόλη, άρχισε να συχνάζει κοντά στους φοιτητές που ζούσαν στην πανεπιστημιούπολη. Μετά από λίγο, ο Negro Matapacos περνούσε τα πρωινά στο πανεπιστήμιο και τα βράδια στο σπίτι της Κάμπος.
Μια από τις πιο όμορφες εικόνες που μεταφέρθηκε από τον σκηνοθέτη του ντοκιμαντέρ, είναι πως η κυρία Μαρία, τα πρωινά που του άνοιγε να βγει τον χάιδευε στο κεφάλι και του έδινε την ευχή της
{https://www.youtube.com/watch?v=wiEFhAAWCiw}
To 2011 ξεκίνησε ένα κοινωνικό κίνημα που αγωνίζονταν για δωρεάν εκπαίδευση ενάντια στις νεοφιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις στο εκπαιδευτικό σύστημα. Ακόμα και κατά την διάρκεια της Χούντας του Πινοσέτ (1973 – 1990), οι μεταρρυθμίσεις ήταν νεοφιλελεύθερες, συγκεκριμένα οικονομολόγων «της σχολής του Σικάγο», κάτι πολύ ταιριαστό σε δικτατορία, όχι όμως σε δημοκρατία.
Ο Negro Matapacos αντιμετώπισε άνδρες των αντίστοιχων δυνάμεων ΥΑΤ-ΜΑΤ της Χιλής, χτυπήθηκε με κλωτσιές, κανόνια νερού, γαύγισε, δάγκωσε και δεν… μάσησε ποτέ έχοντας γίνει σύμβολο όχι μόνο ενάντια στην αστυνομική βία, αλλά σύμβολο αντίστασης και αντι-βίας ενάντια στο «κρατικό μονοπώλιο» μιας ασύδοτης βίας στη Χιλή της μετά Πινοσέτ εποχής.
{https://www.youtube.com/watch?v=emxxqhny7wQ}
Ο μαύρος σκύλος, πέθανε στις 26 Αυγούστου 2017 περιτριγυρισμένος από ανθρώπους που τον αγαπούσαν και κτηνίατρο που πλήρωσαν οι φοιτητές του Σαντιάγκο. Μέχρι το τέλος του σύχναζε στις πανεπιστημιουπόλεις, έγινε ντοκιμαντέρ και με διαφορά ήταν ο πιο διάσημος σκύλος της Χιλής.
Ήταν ένα καλό σκυλάκι.
O Λουκάνικος – Θοδωρής είναι ίσως το πρώτο δημοσιογραφικά καταγεγραμμένο «μπαχαλόσκυλο»
Ο Λουκάνικος ήταν με διαφορά ο πιο διάσημος σκύλος της χώρας και ο «εθνικός σκύλος» και διάδοχος του πιο underground Κανέλλου, σε πείσμα των Ελλήνων πολιτικών που άρχιζαν δειλά – δειλά στα πρότυπα των ΗΠΑ να υιοθετούν σκυλιά για λίγες φωτογραφίες και να γίνουν πιο συμπαθείς στην κοινή γνώμη. Καλή τύχη σε αυτό.
Σε μια εποχή που τα αδέσποτα σκυλιά τριγυρνούσαν στην Αθήνα και τις γειτονιές της με μεγαλύτερη πυκνότητα, ο Λουκάνικος έγινε παγκόσμιο φαινόμενο στις διαδηλώσεις εναντίον της λιτότητας, παρότι έγινε το παρόν σε πορείες ήδη από το 2008. Σταθερά στο πλευρό των διαδηλωτών, γαβγίζοντας στην αστυνομία και την υπέρμετρη βία που μεταχειρίζονταν τα ΜΑΤ στις διαδηλώσεις ενάντια στην λιτότητα, ο Λουκάνικος έγινε φαινόμενο.
Τον χτύπησαν πολλές φορές με δακρυγόνα, κλωτσιές, γκλομπιές και όπως μπορούσαν, παρότι ο ίδιος δεν δάγκωνε αλλά γαύγιζε στις δυνάμεις των ΜΑΤ. Ο Γιάννης Μπεχράκης έχει απαθανατίσει τον Λουκάνικο για το Reuters (κάτω με την επίσημη λεζάντα), σε μια από αυτές τις πορείες και δεν υπήρχε φωτογράφος που να μην έφευγε από τα γραφεία με την προτροπή (δεν την χρειάζονταν, όλοι αγαπούν τα σκυλιά), «ε, βγάλε και καμία τον Λουκάνικο», ακριβώς επειδή ο κόσμος τον λάτρευε.
Την ώρα που ο ελληνικός λαός αγωνίζονταν ενάντια στα ΜΑΤ τα οποία μεταχειρίζονταν ακραία βία, ο Λουκάνικος ήταν στην πρώτη γραμμή δίπλα στους ανθρώπους – φίλους του. Δεν υπάρχει λόγος να προσπαθήσει κανείς να βρει ή να γράψει περισσότερα, καθώς ο Θοδωρής – Λουκάνικος έφτασε το όριο του θρύλου, οπότε οτιδήποτε έχει ειπωθεί σε ξένα ΜΜΕ, μπορεί να έχει αναιρεθεί στα ελληνικά και το αντίστροφο. Πολλές φορές η αλήθεια, διαφέρει από «μια καλή δημοσιογραφική ιστορία».
Σύμφωνα με κτηνίατρο που είχε μιλήσει σε ρεπορτάζ της εποχής, μάλλον τον πρόδωσε η καρδιά του στις 9 Οκτωβρίου του 2014 σε ηλικία περίπου 10 ετών. Πάντα είχε οικογένεια να τον φροντίζει (παρότι το κείμενο είναι μικρό, είναι αξιόπιστο, εκεί μάθαμε και το πραγματικό όνομα) και αντιμετώπισε προβλήματα υγείας από τα χημικά.
To 2011 απέκτησε δικό του ρεπορτάζ στα πρόσωπα της χρονιάς στο ΤΙΜΕ, την ώρα που η Αραβική Άνοιξη και η Αθήνα τράβηξαν τα μάτια όλου του προοδευτικού κόσμου ενάντια στις αραβικές δικτατορίες και τον ευρωπαϊκό δολοφονικό νεοφιλελευθερισμό (σ.σ. όλες οι δικτατορίες του 2011 αντικαταστάθηκαν με άλλες δικτατορίες, πλην της Υεμένης και της Λιβύης που ο εμφύλιος μαίνεται και του Μπαχρέιν που η εξέγερση καταπνίγηκε στο αίμα από την Σαουδική Αραβία και τα ΗΑΕ).
Πρόσωπο της χρονιάς αναδείχθηκε «ο διαδηλωτής».
Κόσμησε τα Εξάρχεια και με γκράφιτι, για το οποίο μπορείτε να δείτε σχετικά με τους καλλιτέχνες και τον φωτογράφο, εδώ.
Ήταν ένα καλό σκυλάκι.
Ελ Βακίτα – Η αγελαδίτσα
Τα αδέσποτα στην Χιλή δεν αποτελούσαν ένα παράξενο θέαμα, με αποτέλεσμα να είναι πολλά διάσημα σκυλάκια διαδηλωτές στις σχετικές λίστες. Τον Οκτώβριο του 2019, μαθητές σε ολόκληρη τη Χιλή άρχισαν να διοργανώνουν μαζικές διαμαρτυρίες κατά της αύξησης των ναύλων των Μέσων Μαζικής Μεταφοράς. Χιλιάδες νέοι Χιλιανοί διαδήλωναν για να διαμαρτυρηθούν ενάντια στις έντονες αυξήσεις των τιμών των εισιτηρίων του μετρό και των λεωφορείων.
Κατά τη διάρκεια αυτών των διαδηλώσεων, εκατοντάδες αδέσποτα σκυλιά παρατηρήθηκαν να συμμετέχουν μαζί με τους διαδηλωτές εναντίον της αστυνομίας. Στην Αντοφαγκάστα, μια πόλη με πάνω από 400.000 κατοίκους, ένας αδέσποτος σκύλος εντοπιζόταν συνεχώς μέσα στη φασαρία. Το όνομά του είναι El Vaquita, που σημαίνει «Αγελαδίτσα» στα ισπανικά, όνομα που πήρε για την υπέροχη πιτσιλωτή του ασπρόμαυρη γούνα.
Δεν δάγκωνε κανέναν αλλά γαύγιζε στους αστυνομικούς οι οποίοι τον είχαν χτυπήσει με κάθε πιθανό τρόπο. Ο σκύλος – διαδηλωτής δεν έκανε πίσω ποτέ και μάλιστα υπάρχουν φωτογραφίες από συλλήψεις διαδηλωτών που μπαίνει στη μέση (τύπου «ενοχλώ – δεν ενοχλώ», «άσε την γυναίκα ήσυχη» κτλ).
Ένας καλοταϊσμένος, ασπρόμαυρος σκύλος (ημίαιμο Πόιντερ Μπράκ ή κάτι πανέμορφο παραπλήσιο) που φαινόταν πάντα να κουνάει την ουρά του καθώς περνούσε ανάμεσα από τις σειρές των διαδηλωτών, ο Vaquita γρήγορα έγινε γνωστός μεταξύ των φοιτητών.
Στα τέλη Οκτωβρίου του 2019, το αγελαδάκι μας συνόδευσε τους διαδηλωτές φοιτητές κατά τη διάρκεια των μεγαλύτερων μέχρι σήμερα πορειών. Όταν οι αστυνομικές δυνάμεις αντιμετώπισαν τους φοιτητές με βία, ο El Vaquita αποπροσανατολίστηκε μέσα στη σύγκρουση. Αφού ηρεμήσαν τα πνεύματα, οι διαδηλωτές συνειδητοποίησαν ότι ο σκύλος δεν μπορούσε να βρει το δρόμο της επιστροφής. Τότε οργανώθηκε μια επιχείρηση διάσωσης ώστε ο σκυλάκος να πάει πίσω στην περιοχή που γνώριζε καλά.
Στις αρχές Ιανουαρίου του 2020, τοπικές αναφορές αναφέρουν ότι η αστυνομία πυροβόλησε τον El Vaquita με πλαστική σφαίρα. Οι διαδηλωτές που τον φρόντιζαν τον πήγαν στον κτηνίατρο για θεραπεία, και ο σκύλος ανάρρωσε πλήρως.
Όπως μπορεί να δει κανείς παρακάτω απολαμβάνει να γαυγίζει σε περίεργα και τρομακτικά ζώα.
{https://www.youtube.com/watch?v=RJx_zR9u5x4}
Το αγελαδάκι της ιστορίας έχει αποσυρθεί από το αστικό τοπίο και απολαμβάνει την μέση ηλικία του με την νέα του στοργική οικογένεια.
Είναι ακόμα, ένα πολύ καλό σκυλάκι.
Πηγή: in.gr
