...το οποίο πιθανώς προέρχεται από τον τελευταίο κοινό τους πρόγονο.
Δοκιμάστε να γαργαλήσετε ένα γοριλάκι, και θα το ακούσετε να χαχανίζει σαν ανθρώπινο παιδί: το γέλιο είναι κοινό χαρακτηριστικό του ανθρώπου και των πλησιέστερων σύγχρονων συγγενών του –του χιμπατζή, του γορίλα και του ουραγκοτάγκου.
Νέα μελέτη αποκαλύπτει τώρα ότι ο άνθρωπος και οι ανθρωποειδείς πίθηκοι γελούν με ένα παρόμοιο μοτίβο ήχων.
Και η διαπίστωση ότι το γέλιο είναι κοινό χαρακτηριστικό των τεσσάρων ειδών υποδεικνύει ότι πρόκειται για ικανότητα που υπήρχε ήδη πριν από 15 εκατομμύρια χρόνια, όταν έζησε ο τελευταίος κοινός πρόγονος των ανθρώπων και των ανθρωποειδών πιθήκων, υποδεικνύει η ανάλυση.
Σύμφωνα με τους βρετανούς ερευνητές που υπογράφουν τη δημοσίευση στο Comminications Biology, τα ευρήματα προσφέρουν νέα στοιχεία για την εξέλιξη όχι μόνο του γέλιου αλλά και των προηγμένων φωνητικών ικανοτήτων του Homo sapiens.
«Πώς εξελίχθηκε η αξιοσημείωτη ικανότητα ομιλίας του ανθρώπου; Η ομιλία δεν αφήνει απολιθώματα και η σύνθετη γλώσσα υπάρχει μόνο στο δικό μας είδος. Εντοπίσαμε όμως ένα στοιχείο ηλικίας 15 εκατομμυρίων ετών σε ένα απρόσμενο μέρος: το γέλιο» σχολίασε η Κιάρα ντε Γκρεγκόριο του Πανεπιστημίου του Γουόργουικ, επικεφαλής της μελέτης.
Η ομάδα της Ντε Γκρεγκόριο ανέλυσε 140 ηχογραφήσεις γέλιου από τέσσερα νήπια, τέσσερις ουρακοτάγκους, δύο γορίλες, τέσσερις χιμπατζήδες και τρεις μπονόμπο, γνωστούς και ως πυγμαίους χιμπατζήδες.
Η ανάλυση έδειξε ότι τα νεαρά άτομα όλων αυτών των ειδών γελούν με χαχανίσματα που χωρίζονται από ισόχρονα διαστήματα –ένας εντυπωσιακά όμοιος ρυθμός.
«Σε αντίθεση με την ομιλία, το γέλιο είναι κοινό σε όλους τους σημερινούς ανθρωποειδείς πιθήκους. Συγκρίνοντας τον τρόπο με τον οποίο γελούν τα διαφορετικά είδη, διαπιστώσαμε ότι μια βασική ρυθμική δομή έχει παραμείνει αναλλοίωτη από την εποχή του τελευταίου κοινού προγόνου μας. Αυτό είναι πραγματικά εντυπωσιακό» είπε η Ντε Γκρεγκόριο.
Παρόλο όμως που αυτός ο βασικός ρυθμός παραμένει κοινός, το ανθρώπινο γέλιο διαφοροποιείται επειδή είναι ταχύτερο και αλλάζει ανάλογα με το κοινωνικό περιβάλλον, επισήμαναν οι ερευνητές: το ανεξέλεγκτο χαχάνισμα ως αντίδραση στο γαργάλημα, το νευρικό γέλιο όταν κάνουμε κάποιο λάθος, το ευγενικό χαμόγελο σε μια επαγγελματική συνάντηση, ή το ασυγκράτητο γέλιο που εξαπλώνεται ξαφνικά σε μια παρέα.
Είναι ο ίδιος βασικός ρυθμός, τον οποίο τροποποιούμε συνειδητά ή ασυνείδητα για να εκφράσουμε διαφορετικά συναισθήματα και προθέσεις, λένε οι ερευνητές.
«Σε αντίθεση με την παραδοσιακή άποψη ότι οι πρώτοι άνθρωποι απέκτησαν ξαφνικά ικανότητες φωνητικού ελέγχου που τους ξεχώριζαν ριζικά από τους προγόνους τους, η εξέλιξη του γέλιου υποδηλώνει ότι ο άνθρωπος αποτελεί μέρος ενός εξελικτικού συνεχούς, δήλωσε ο Αντριάνο Λαμέρια του Πανεπιστημίου του Γουόργουικ.
«Οι ικανότητες ελέγχου της φωνής εξελίσσονται σταδιακά και σωρευτικά εδώ και περίπου 15 εκατομμύρια χρόνια», είπε.
Πηγή: in.gr
