Ο ίδιος δηλώνει ότι γεννήθηκε «μουσικός». Οι επαγγελματικές διαδρομές και οι επιλογές της ζωής του τον οδήγησαν στο χώρο του κινηματογράφου. Τελικά πολλές φορές, η ζωή ξέρει καλύτερα... Και στην περίπτωση του Χαράλαμπου Κοντοπανάγου, ήταν μάλλον αναπόφευκτο η 7η τέχνη να μην του χτυπήσει την πόρτα! Ο σκηνοθέτης από την Αμαλιάδα, σπάει τα στενά όρια μιας μικρής επαρχιακής πόλης και προσθέτει ακόμη ένα διεθνές βραβείο στην συλλογή του, με την ταινία μικρού μήκους «Μια μέρα μέσα από τα μάτια μου». Η ταινία απέσπασε το βραβείο “Honorable Mention for Short Fiction Film Acting Code Award” στο London Greek Film Festival. Την Πέμπτη 26 Ιουνίου, ο δικός μας σκηνοθέτης θα βρεθεί στο Λονδίνο-παλιός γνώριμος του φεστιβάλ καθώς έχουν προηγηθεί άλλα - για να παραλάβει το βραβείο του. Μέχρι τότε, μας μιλά για το νέο συγκλονιστικό κόσμο που ήρθε σε επαφή μέσα σε τέσσερις ημέρες γυρισμάτων και 13 λεπτά φιλμ: αυτό των ανθρώπων με αναπηρία και αυτισμό… Τον κόσμο που του έδειξαν οι πρωταγωνιστές του, από το Κέντρο Δημιουργικής Απασχόλησης Ατόμων με Αναπηρία «Ηλίανθος» Γαστούνης.
«Γεννήθηκα μουσικός. Ήδη 2,5 ετών έπαιζα πιάνο και πήγα στο Ωδείο πριν καν πάω νηπιαγωγείο. Και αυτή ήταν η πρόθεσή μου στη ζωή….» μας αφηγείται , σαν ταινία μικρού μήκους, ο Χαράλαμπος Κοντοπανάγος. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του στην Πάντειο (Επικοινωνία και ΜΜΕ) μαθητεύει δίπλα σε σπουδαίους δημιουργούς και ανθρώπους του πνεύματος όπως ο Γιώργος Χειμωνάς, ο Αλέκος Φασιανός, ο Γιάννης Σμαραγδής. Του ανοίγουν τον δρόμο του κινηματογράφου πάντα με πυξίδα την μουσική.
Ολοκληρώνοντας έναν σημαντικό επαγγελματικό κύκλο σε μεγάλες διαφημιστικές εταιρείες, και αρχισυνταξία σε ειδικά περιοδικά και ηλεκτρονικά portal για μια δεκαετία στην Αθήνα, επιστρέφει στα πάτρια, την Αμαλιάδα για μια καλύτερη ποιότητα ζωής. Στην Ηλεία ξεκινά ένας δεύτερος κύκλος που φέρνει τον κινηματογράφο σε πρώτο πλάνο με τον Χαράλαμπο Κοντοπανάγο να γυρίζει την ταινία «Τιμολόγιο» η οποία ταξίδεψε σε επτά διεθνή φεστιβάλ και πήρε βραβείο κοινού στο 7ο London Greek Festival. Λίγο αργότερα έρχεται και το επόμενο βραβείο-αυτή τη φορά ως παραγωγός- ενώ σε λίγες ημέρες θα κρατά τα χέρια του το τρίτο κατά σειρά διεθνές βραβείο για την ταινία «Μια μέρα μέσα από τα μάτια μου».
Η ιδέα για την δημιουργία μίας ταινίας μικρού μήκους στην οποία πρωταγωνιστούν οι ωφελούμενοι του ΚΔΑΠμεΑ «Ηλίανθος» Γαστούνης γεννήθηκε από την ομάδα εκπαιδευτών του Κέντρου οι οποίοι υπογράφουν το σενάριο. Ο Γιώργος Χαλικιάς , Β σκηνοθέτης, επιμελήθηκε τον ήχο, η Τζωρτζίνα Ρουμανιά το Script και η εκτέλεση παραγωγής έγινε από την εταιρεία του σκηνοθέτη, Realpeople.
«Η ιδέα της ταινίας, ήταν των εκπαιδευτών του ΚΔΑΠμεΑ «Ηλίανθος» Γαστούνης και συγκεκριμένα του Δημήτρη Τσαουσάκη. Ήθελαν να κάνουν ένα βίντεο με τις δράσεις του Κέντρου και «έπεσε» η ιδέα για τη δημιουργία ταινίας μικρού μήκους» συνεχίζει ο σκηνοθέτης. « Με προσεγγίσανε, τους εξήγησα πώς γράφεται ένα σενάριο, γιατί εγώ δεν είχα τις γνώσεις με το αντικείμενό τους για να γράψω κάτι μόνος μου. Η ομάδα εκπαιδευτών έγραψε το σενάριο και κάναμε τα γυρίσματα μόλις σε τέσσερις μέρες, σε ένα αυστηρά χρονικό πλαίσιο, στη Γαστούνη, σε δημόσιους χώρους και στο 3ο δημοτικό σχολείο με τη συμμετοχή παιδιών. Και πραγματικά ήταν κάτι πολύ δύσκολο γιατί οι άνθρωποι του «Ηλίανθος» έπρεπε να έχουν μαζί τους, σε φυσικό χώρο, παιδιά με αναπηρία.
»Δεν είχα ποτέ στο παρελθόν προσωπική εμπειρία, ούτε στον οικογενειακό ούτε στον κοινωνικό μου περίγυρο άμεσα, με άτομα με αναπηρία. Από την επαφή και την εμπειρία των γυρισμάτων εισέπραξα δύο πράγματα: Το πρώτο και το πιο σημαντικό απ’ όλα είναι, όταν βλέπεις στο πρόσωπο ενός παιδιού αλλά και οποιουδήποτε ηλικιακά ανθρώπου, τη στιγμή που κερδίζει την αυτοεκτίμησή του. Αυτή η στιγμή είναι συγκλονιστική, για κάποιον που τη βιώνει. Γιατί, οι σχέσεις που είχαμε με τα παιδιά στο γύρισμα, ήταν όπως με όλους τους υπόλοιπους. Δεν υπήρχε καμία ειδική, μεταχείριση όπως είναι στην υπόλοιπη ζωή τους. Και η λάμψη στα μάτια τους, η λάμψη της αυτοεκτίμησης που νιώθουν γι’ αυτό που πετυχαίνουν –γιατί ήταν ένας άθλος γι’ αυτά τα παιδιά- είναι πραγματικά απερίγραπτη! Αλλά και σαν επαγγελματία με βοήθησε πάρα πολύ. Ενώ πριν έκανα μια συγκεκριμένη προετοιμασία και είχα ως δεδομένο ότι στο γύρισμα θα έχω ανθρώπους που θα κάνουν κάποια πράγματα μόνοι τους, τώρα έμαθα να πηγαίνω σε ένα γύρισμα προετοιμασμένος μέχρι και για την τελευταία λεπτομέρεια. Αυτό εκτιμώ ότι με ανέβασε πολλά επίπεδα…
» Η ταινία για κάποιο απαίδευτο μάτι φαίνεται μια «απλή, κανονική ταινία». Για κάποιον όμως που ξέρει τα ζητήματα, είναι ένας τεράστιος άθλος και για τα παιδιά, και για εμάς που τη γυρίσαμε και για το μοντάζ. Γιατί, δεν μπορούσαμε να έχουμε πολύ υλικό και να το διαχειριστούμε όπως θέλουμε. Η υπόθεση της ταινίας είναι τέσσερις μεμονωμένες ιστορίες οι οποίες συμβαίνουν στη ζωή ενός παιδιού με αυτισμό. Τις βλέπουμε με αρνητικό πρόσημο και μετά τις ξαναβλέπουμε με θετικό πρόσημο. Η ταινία συγκινεί τον θεατή αλλά κυρίως τον προβληματίζει.
»Η ταινία δεν προσπαθεί να δημιουργήσει στον θεατή εύκολη συγκίνηση. Αυτή ήταν η πρόθεσή μου ως σκηνοθέτης και νομίζω ότι το έχω πετύχει. Δεν προσπαθεί ούτε να «πουλήσει» κάποιο πρόβλημα, ούτε και να το κρύψει όμως. Συγκινεί για το περιέχομενο και την ουσία της. Θέλουμε να παρουσιάσουμε τα ζητήματα που αφορούν τα άτομα με αναπηρία και όχι το προσωπικό δράμα τους.
»Έχω μια ένσταση, η οποία είναι πολιτική, κοινωνική και διοικητική. Δυστυχώς πριν κάποια χρόνια το κράτος είχε καθιερώσει τη φράση «άτομα με ειδικές ανάγκες», η οποία πλέον ορθώς δεν χρησιμοποιείται, κατόπιν πολλών ενστάσεων κυρίως των κινητικά αναπήρων. Τελικά έρχεται το κράτος και τους «τσουβαλιάζει» όλους μαζί ονομάζοντάς τους «άτομα με αναπηρία». Έτσι, μπορεί να είναι άνθρωποι κινητικά ανάπηροι λόγω ενός τροχαίου, μαζί με ανθρώπους που έχουν νευρολογικά ζητήματα, με ανθρώπους που έχουν προβλήματα κάθε φύσεως ανάπτυξης... Η «ταμπέλα» όμως τους βάζει όλους μαζί. Και δυστυχώς τους βάζει όλους μαζί και στα Κέντρα. Εδώ πρέπει να υπογραμμίσω την τρομερή δουλειά που γίνεται στον «Ηλίανθο», με απόλυτο σεβασμό στην κάθε περίπτωση και με διαρκείς δραστηριότητες, όπου μέσα σ’ αυτές συμπεριλαμβάνεται και η ταινία μας.
Το… γουρλίδικο Λονδίνο
»Το Λονδίνο ήταν το γούρι μου, αν και το θεωρούσα πολύ δύσκολο να πάει η ταινία στο Φεστιβάλ. Εμείς έχουμε υποβάλει την ταινία σε πολλά φεστιβάλ τα οποία έχουν ειδική θεματολογία/κατηγορία για άτομα με αναπηρία. Αλλά λόγω του ότι είχα κερδίσει βραβείο με το «Τιμολόγιο» θεωρούσα ότι πρέπει να την στείλω στο London Greek Film Festival, ως γούρι. Τελικά αποσπάσαμε το βραβείο «Τιμητικής αναφοράς». Εκτιμώ ότι αντιλήφθηκαν το επίπεδο του κινηματογραφικού επιτεύγματος για το τελικό αποτέλεσμα, για τους λόγους που προανέφερα. Έτσι, ελπίζουμε ότι και σε άλλα φεστιβάλ γενικού ενδιαφέροντος θα έχουμε κάποια καλή πορεία. Εμείς όμως κυρίως στοχεύουμε σε φεστιβάλ που έχουν είτε ως θέμα είτε ως κατηγορία άτομα με αναπηρία. Στην Ηλεία υπολογίζουμε ότι θα προβληθεί το φθινόπωρο σε μια οργανωμένη εκδήλωση που θα συμπεριληφθούν και άλλες δράσεις.
»Δεν θεωρώ ότι υπάρχουν μικρά ή μεγάλα όρια όσον αφορά στο θέμα της πολιτιστικής παραγωγής. Μάλιστα όσο πιο προσωπικό είναι ένα θέμα, τόσο πιο διεθνές αποδεικνύεται τις περισσότερες φορές. Αυτό που είναι περιοριστικό στην Αμαλιάδα όπου ζω, τη Γαστούνη που είναι γυρισμένη η ταινία, και ειδικότερα στην Ηλεία, είναι η υποβάθμιση που έχει η περιοχή μας και οι πόλεις μας τα τελευταία 15 χρόνια τουλάχιστον. Με αποτέλεσμα να μην υπάρχει εμπορική δραστηριότητα ώστε να μπορεί να υποστηρίξει την βιωσιμότητα της εταιρείας που κάνει αυτές τις παραγωγές.
Από τη στιγμή που δεν υπάρχει καμία στήριξη και από Δημοτικές Αρχές, σε έργα και χρηματοδοτήσεις, δυστυχώς οφείλω να πω ότι είμαι με το ένα… μάτι για να φύγω. Γιατί δεν μπορώ να επιβιώσω επιχειρηματικά εδώ, να γυρίζω ταινίες με δικά μου έξοδα, να πληρώνω για να πηγαίνω σε φεστιβάλ και μετά να καθόμαστε όλοι μαζί να παίρνουμε τα συγχαρητήρια… Ο πολιτισμός θα μπορούσε να είναι μια μορφή ανάπτυξης για την περιοχή μας».
