Με μια τολμηρή επιλογή ξεκινά τη διαδρομή της η νεοϊδρυθείσα θεατρική ομάδα της Αμαλιάδας, «Το Συνδικάτο της Τέχνης», παρουσιάζοντας το διαχρονικό έργο «Κεκλεισμένων των θυρών» του Ζαν Πωλ Σαρτρ, σε σκηνοθεσία Χαράλαμπου Κοντοπανάγου. Το έργο, βαθιά φιλοσοφικό και ταυτόχρονα άμεσα κατανοητό, φωτίζει την ανθρώπινη φύση, με την θεατρική ομάδα να δηλώνει εξαρχής τις καλλιτεχνικές της προθέσεις.
Η παράσταση, που θα παρουσιαστεί από την 1η έως τις 5 Απριλίου 2026 στον Πολυχώρο Πολιτισμού του Δήμου Ήλιδας, δεν αποτελεί απλώς μια πρώτη εμφάνιση, αλλά μια συνειδητή καλλιτεχνική δήλωση: μια επιλογή που εμπεριέχει ρίσκο, αναζήτηση και διάθεση υπέρβασης των ορίων.
Άλλωστε, όπως επισημαίνει και ο ίδιος ο σκηνοθέτης, η δημιουργία της ομάδας προέκυψε από την ανάγκη ανθρώπω, διαφορετικών καλλιτεχνικών διαδρομών, να «δοκιμάσουν νέα πράγματα» και να κινηθούν πέρα από τη βολή και την ασφάλεια των προηγούμενων συνεργασιών τους.
Για τον Χαράλαμπο Κοντοπανάγο, που προέρχεται από τον χώρο του κινηματογράφου, το θέατρο συνιστά μια πρόκληση με ιδιαίτερο ενδιαφέρον: έναν ζωντανό οργανισμό που δεν ελέγχεται πλήρως, που μεταβάλλεται και επαναπροσδιορίζεται σε κάθε παράσταση. Σε αντίθεση με την κινηματογραφική εικόνα που «παγιώνεται», το θέατρο, όπως τονίζει, «δεν σταματά ποτέ να εξελίσσεται».
Μέσα λοιπόν στο πλαίσιο του ρίσκου και της διαρκούς αναζήτησης που έχει θέσει η ομάδα, ο υπαρξιστικός κόσμος του Σαρτρ έρχεται να «κουμπώσει» στα μονοπάτια της τέχνης στα οποία βαδίζει ο σκηνοθέτης, διατηρώντας λεπτές ισορροπίες: να παραμείνει πιστός στο κείμενο και παράλληλα να μετατρέψει το χώρο του θεάτρου σε έναν «ζωντανό» διάλογο με τον θεατή.
Και όσο για το αν τελικά «η κόλαση είναι οι άλλοι», θα απαντηθεί σύμφωνα με το πώς ερμηνεύει ο κάθε θεατής τη σχέση του με τους άλλους…
Ο Χαράλαμπος Κοντοπανάγος μιλά στο ilialive.gr, και μας συστήνει «Το Συνδικάτο της Τέχνης» μέσα από μια συζήτηση για τον υπαρξισμό, τον μηδενισμό και άλλα φιλοσοφικά ζητήματα…
Η ομάδα «Το Συνδικάτο της Τέχνης» είναι μια νεοσύστατη θεατρική ομάδα. Από ποια ανάγκη δημιουργήθηκε;
Αυτή η ομάδα δημιουργήθηκε μετά την συνάντηση και την ανάγκη ανθρώπων από διάφορους χώρους της τέχνης, όπως τον κινηματογράφο, τη μουσική το θέατρο… να κάνουμε ένα βήμα παραπέρα σε δρόμους που θα ρισκάρουμε. Που θα δοκιμάσουμε καινούργια πράγματα πέρα από αυτά τα οποία είχαμε κάνει σε ομάδες και σε συνεργασίες που είχαμε ήδη βρεθεί. Θέλαμε να δοκιμάσουμε νέα πράγματα πέρα από την πολικότητά μας. Αυτή ήταν η γενεσιουργός αιτία η οποία μας κινητοποίησε στο να δημιουργήσουμε το «Συνδικάτο της Τέχνης». Η ομάδα, θα έχει δράσεις και στη μουσική και στον κινηματογράφο και στο θέατρο, ελπίζουμε και στο χορό. Επιδίωξή μας είναι να κινητοποιηθούμε σε διάφορους τομείς της τέχνης.
Ποιες ήταν οι μεγαλύτερες προκλήσεις που αντιμετωπίσατε σκηνοθετώντας μια ερασιτεχνική, νεοσύστατη ομάδα;
Προέρχομαι από τον κινηματογράφο και η σχέση μου με το θέατρο είναι σχετικά πρόσφατη. Η πρώτη μου εμπειρία ήταν πέρυσι, με τη θεατρική ομάδα του Δικηγορικού Συλλόγου Αμαλιάδας, όπου ανεβάσαμε το «Βίβα Ασπασία». Η αλήθεια είναι πως, στην αρχή ήμουνα διστακτικός για το «πέρασμα» από τον κινηματογράφο στο θέατρο, γιατί είναι δύο τελείως διαφορετικές τέχνες. Αν και στην πραγματικότητα και οι δύο τέχνες αφηγούνται ιστορίες. Ο κινηματογράφος είναι μία τέχνη της εικόνας, ενώ το θέατρο είναι κυρίως του λόγου. Μπήκα στη διαδικασία του να ρισκάρω, και να βγω από τις συνήθειές μου, γιατί είναι ένας τελείως διαφορετικός τρόπος δουλειάς.
Στον κινηματογράφο προετοιμάζεται πολλούς μήνες για να δημιουργήσεις μία στιγμή. Να την παγιώσεις και να είναι για πάντα, όπως ακριβώς την θέλει ο σκηνοθέτης. Ενώ το θέατρο είναι κάτι «ζωντανό». Εξελίσσεται διαρκώς, γιατί οι συνθήκες δεν είναι ποτέ οι ίδιες. Δεν έχει το 100% του ελέγχου όπως έχεις στον κινηματογράφο. Για παράδειγμα, αρχική μας επιλογή ήταν το Τατάνειο γιατί ένα υπαρξιακό δράμα δεν ταιριάζει πολύ σε μια μεγάλη σκηνή και ο θεατής πρέπει να είναι πιο κοντά στους ηθοποιούς. Προχωράμε όμως με τις δυνατότητες της περιοχής μας.
Η έναρξή σας, γίνεται με ένα ιδιαίτερο και δύσκολο και βαθιά φιλοσοφημένο έργο. Τι σας οδήγησε στην επιλογή του συγκεκριμένου κειμένου;
Το έργο είναι δύσκολο και εύκολο μαζί. Θεωρώ ότι δεν είναι καθόλου δύσκολο για τον θεατή. Είναι κατανοητό, δεν έχει «περίεργες» φράσεις ή αφηγήσεις που μπορεί να μπερδέψουνε το κοινό. Δεν είναι ελιτίστικο. Το περιεχόμενο είναι σοβαρό, και το επιλέξαμε για τα θέματα στα οποία αναφέρεται.
Είναι όμως ένα έργο δύσκολο από πολλές τεχνικές πλευρές. Έχουμε τρία άτομα επί σκηνής, όπου όλη η παράσταση είναι «πάνω» τους. Είναι ουσιαστικό να αποτυπώσεις με τα σώματα, τον λόγο, την κίνηση, τη μουσική, το φως… το περιεχόμενο αυτών που λένε. Είναι ένα δύσκολο έργο για εμάς που το κάνουμε, όχι για τον θεατή.
Ποια τα στοιχεία λοιπόν , που σας έκαναν να το επιλέξετε ανάμεσα σε χιλιάδες της παγκόσμιας δραματουργίας;
Η αλήθεια είναι ότι, το πολιτιστικό ρεύμα το οποίο με εκφράζει είναι το «κίνημα του παραλογισμού» το οποίο κινείται ανάμεσα στον υπαρξισμό και τον μηδενισμό. Ο Ζαν Πολ Σαρτρ, είναι από τους κύριους εκφραστές του υπαρξισμού, και αυτό είναι στα όρια των συνεχών ενδιαφερόντων μου.
Με απασχολεί πάντα ο χρόνος, η έννοια της ζωής, οι σχέσεις, τί είναι η κόλαση… οι έννοιες αυτών των πραγμάτων. Ο μηδενισμός από την άλλη υποστηρίζει ότι όλα αυτά δεν έχουν κανένα νόημα.
Τα θέματα τα οποία θίγει ο Ζαν Πολ Σαρτρ είναι πάντα κοντά στο μυαλό και τη σκέψη μου και με απασχολούν σε όλες τις καλλιτεχνικές μου δραστηριότητες. Είναι εντός του πολιτιστικού ρεύματος, που εγώ έχω εντάξει τον εαυτό μου.
Επίσης, το έργο άρεσε πάρα πολύ και στους υπόλοιπους συντελεστές της ομάδας και έτσι είπαμε να το ρισκάρουμε.
Πόσο επίκαιρο παραμένει το «Κεκλεισμένων των θυρών» σήμερα;
Τα έργα, τα οποία ανάγονται σε κλασικά, είναι έργα τα οποία μιλάνε, αφηγούνται και περιγράφουνε το βαθιά ανθρώπινο στοιχείο. Το οποίο δεν έχει αλλάξει μέσα στις χιλιετίες. Οι άνθρωποι είναι ίδιοι, έχουν τις ίδιες ανάγκες, τους ίδιους φόβους , επιθυμίες …ζήλιες.
Οπότε, όταν ένα έργο αγγίζει αυτά τα ζητήματα της ύπαρξης-και επειδή ο άνθρωπος δεν έχει αλλάξει βιολογικά και ψυχολογικά- είναι πάντα επίκαιρο.
Πώς προσεγγίσατε σκηνοθετικά ένα τόσο φιλοσοφικό και υπαρξιακό έργο;
Έχω την εξής σκηνοθετική αρχή: Δεν είμαι αδιάφορος προς τους «κανόνες». Από την άλλη όμως, αυτό το οποίο θεωρώ πάντα ως κορυφαίο και πάω με καθαρό μυαλό χωρίς να με ενδιαφέρει τι έχουνε κάνει οι άλλοι πριν, είναι το κείμενο.
Και όπως στον κινηματογράφο όπου το σενάριο είναι η αρχή και το τέλος για μία ταινία- και αυτό προσπαθούμε όλοι να υπηρετήσουμε- με το ίδιο σκεπτικό προσεγγίζω το οποιοδήποτε κείμενο αποφασίσουμε να ανεβάσουμε σε μια θεατρική παράσταση.
Διαβάζω και αναλύω το κείμενο, τις λέξεις, τα νοήματα και προσπαθώ να είμαι πιστός. Και αυτό που θα δει ο θεατής, να ανταποκρίνεται σε αυτά που έχει να πει ο συγγραφέας. Σε όλο αυτό «μπαίνουν» οι άνθρωποι, η σκηνοθεσία, η μουσική, για να βγάλουν από μέσα τα νοήματα και τα συναισθήματα και να «πετύχουν» το θεατή.
Ποια είναι τα βασικά νοήματα που αναδύονται από την παράσταση;
Η ομορφιά της τέχνης είναι ακριβώς σε αυτό το σημείο. Είναι αυτό το σημείο, όπως και στη μουσική, όπως είναι και στη λογοτεχνία και παντού. Τόσο ο δημιουργός όσο και ο καλλιτέχνης ορίζει τα σημεία τα οποία θέλει να πετύχει, αλλά στην πραγματικότητα ο θεατής είναι αυτός ο οποίος λαμβάνει αυτά που ο ίδιος θέλει. Η στόχευση που έχουμε είναι να τον προβληματίσουμε για κάποια θέματα, ο ίδιος όμως μπορεί να προβληματιστεί για περισσότερα ή λιγότερα, σύμφωνα με τις δικές του προσλαμβάνουσες και τη δική του αισθητική.
Τελικά «Η κόλαση είναι οι άλλοι», όπως μας λέει ο συγγραφέας;
Για μένα, και παρατηρώντας πάντα το κείμενο του συγγραφέα, η φράση «η κόλαση είναι οι άλλοι», συμβαίνει γιατί αυτός που το λέει προβάλει στους άλλους την κόλασή του. Σε μια άλλη σκηνή του έργου, η μια εκ των πρωταγωνιστών λέει: «εγώ θέλω να αποφασίσω ποια θα είναι η κόλασή μου».
Οπότε, «η κόλαση είναι οι άλλοι», γιατί ο άνθρωπος προβάλλει, μέσα από τους άλλους, καταστάσεις, για τις δικές του ανασφάλειες και ελλείψεις.
Πληροφορίες για την παράσταση:
Από 1 έως 5 Απριλίου 2026 καθημερινά στις 21.00 στον Πολυχώρο Πολιτισμού του Δήμου Ηλιδας.
Γενική Είσοδος 6€
Συντελεστές της παράστασης
Σκηνοθεσία: Χαράλαμπος Κοντοπανάγος
Παίζουν με σειρά εμφάνισης
Γκαρσέν: Σταύρος Πολλάτος
Γκαρσόνι: Βασίλης Κωστόπουλος
Ινές: Ουρανία Γεωργακοπούλου
Εστέλλα: Ράνια Τσακοπιάκου
Βοηθός Σκηνοθέτη - Μουσική Επιμέλεια: Τζωρτζίνα Ρουμανιά
Φωτισμός - Ήχος: ΤHEO, Θόδωρος Τριγωνίδης
Κατασκευές Σκηνικού: Βασιλική Καλύβα
Κοστούμια: Ρένα Πολλάτου Παπαδοπούλου
Μακιγιάζ: Ιωάννα Καλαβέσιου
Κομμώσεις: Δώρα Ζαχαροπούλου
Εκτυπώσεις: Τυποτεχνική - Δημήτρης Καραπάνος
Έπιπλα: Έπιπλα Ζαχαρόπουλος
Φωτογραφίες: Λάμπρος Τσακριλής, Γιώργος Χαλικιάς
Ραδιοφωνικό Σποτ - Αφίσα - Επιμέλεια Προγράμματος realpeople
*Το «Συνδικάτο της Τέχνης» ευχαριστεί θερμά τον Δήμο Ήλιδας για την ευγενική παραχώρηση του θεάτρου, τον Αντιδήμαρχο Κωνσταντίνο Τρικόγια την Υπεύθυνη Πολιτισμού Μάγδα Χριστοδουλοπούλου, την Μαρία Αργυροπούλου, Τασία Κερπινιώτη, για την πολύτιμη βοήθειά τους και το Γιώργο Ψιούρη.
