Το «Τρέχω και δεν φτάνω» δεν είναι μόνο ένας απλός τίτλος της νέας χοροθεατρικής παράστασης της Ζωής Ανδρίτσου. Είναι μια φράση που αποτυπώνει με ακρίβεια τον ρυθμό της σύγχρονης ζωής, την αίσθηση ότι ο χρόνος δεν αρκεί ποτέ και πως, οι άνθρωποι βρίσκονται διαρκώς σε μια ατέρμονη κούρσα υποχρεώσεων. Και μέσα σ’ αυτόν τον κυκεώνα των υποχρεώσεων έρχεται η τέχνη να μας ισορροπήσει και να μας θυμίσει ότι οι πραγματικές αξίες έχουν έναν κοινό παρονομαστή: τον άνθρωπο!
Δεν θα είναι υπερβολή να πούμε ότι κάθε φορά, οι παραστάσεις της Ζωής γίνονται σημείο καλλιτεχνικής αναφοράς στον Πύργο, αλλά και εκτός των συνόρων της πόλης μας. Πνεύμα ανήσυχο, δημιουργικό και ευφάνταστο, πάντα αναζητά και επιζητά την εξέλιξη των πραγμάτων που η ίδια λατρεύει. Και εφόσον η εξέλιξη απαιτεί κίνηση, η Ζωή «όντως τρέχει και δεν φτάνει» για να υποδεχτεί, με τις μαθήτριές της και μια πολυάριθμη καλλιτεχνική ομάδα, τους θεατές στο θέατρο Φλόκα τη Δευτέρα 29 Ιουνίου.
Με αφορμή τη λήξη της φετινής διδακτικής χρονιάς, η καθηγήτρια χορού, χορογράφος και δημιουργός της παράστασης μιλά για τον χρόνο ως πρωταγωνιστή της ζωής και της τέχνης, για τη σημασία της συνεργασίας, για τη σχέση των παιδιών με τον χορό και την καλλιτεχνική έκφραση. Δηλώνει κατηγορηματικά ότι δεν μετάνιωσε ποτέ που άφησε το 2018 την Αθήνα για να μετακομίσει μόνιμα με τον σύζυγό της, Παναγιώτη Αχτύπη, στον Πύργο. Αγαπά την πόλη, αγαπά τους ανθρώπους της και εκείνοι της το έχουν ανταποδώσει. Η Ζωή είναι ένα «κομμάτι» αυτή της πόλης που περικλείει τα πιο όμορφα και φωτεινά στοιχεία της….
Την συναντήσαμε, σε ένα σύντομο διάλλειμα, στον χώρο της, στη σχολή της, για να μας μιλήσει για το νέο της εγχείρημα. Μέσα από τα λόγια της αναδεικνύεται μια βαθιά πίστη στη δύναμη της ομάδας, στη σημασία του «θέλω» απέναντι στα αμέτρητα «πρέπει» της καθημερινότητας και στην ανάγκη να δίνουμε χώρο στην τέχνη…Να αφήσουμε τα παιδιά, τους εφήβους να αναπνεύσουν μέσα από την τέχνη που διαμορφώνει ανθρώπους με όνειρα, στόχους και αυτοπεποίθηση.
Ο τίτλος «Τρέχω και δεν φτάνω» περιγράφει σχεδόν την καθημερινότητα των περισσότερων ανθρώπων. Τι σημαίνει για εσάς προσωπικά;
Η φράση αυτή προέκυψε τόσο από τη δική μου ζωή όσο και από μια διαπίστωση που έκανα παρατηρώντας τους ανθρώπους γύρω μου. Κάθε φορά που ρωτούσα κάποιον «τι κάνεις;» ή «πώς είσαι;», η απάντηση ήταν σχεδόν πάντα η ίδια: «τρέχω», «τρέχω και δεν φτάνω», «είμαι στο τρέξιμο». Αυτό με προβλημάτιζε ιδιαίτερα ως στάση ζωής. Σιγά-σιγά συνειδητοποίησα ότι πρόκειται για μια φράση που χαρακτηρίζει σχεδόν όλους μας, είτε το αντιλαμβανόμαστε είτε όχι.
Πώς συνδέσατε αυτή την ιδέα με τη νέα χοροθεατρική παράσταση που σηματοδοτεί και τη λήξη της φετινής διδακτικής χρονιάς;
Η φετινή παράσταση αποτελεί τη συνέχεια μιας προηγούμενης δουλειάς μας. Οι τέσσερις φίλες από το «Νησί των Μυστικών» ξανασυναντιούνται και, επειδή ακριβώς «τρέχουν και δεν φτάνουν», η καθεμία για διαφορετικούς λόγους, συνειδητοποιούν ότι χάνουν σημαντικές στιγμές της ζωής τους. Έτσι αποφασίζουν να πραγματοποιήσουν ένα ταξίδι με αφορμή τα γενέθλια της μίας φίλης, της Ζωής, την οποία υποδύομαι.
Πρόκειται ουσιαστικά για ένα σίκουελ της προηγούμενης παράστασης. Πόσο δύσκολο είναι να δημιουργείς μια συνέχεια χωρίς να πέσεις στην παγίδα της επανάληψης;
Δεν χρειάζεται να έχει δει κάποιος την πρώτη παράσταση για να παρακολουθήσει τη φετινή. Το μοναδικό κοινό στοιχείο είναι οι χαρακτήρες. Βλέπουμε ξανά τις τέσσερις φίλες, όμως η ιστορία είναι εντελώς διαφορετική. Τις συναντάμε χρόνια αργότερα και εστιάζουμε στο παρόν τους. Στο «Νησί των Μυστικών» είχαμε εμβαθύνει στο παρελθόν και στους λόγους που διαμόρφωσαν τον χαρακτήρα της καθεμίας. Τώρα αυτό θεωρείται δεδομένο και το ενδιαφέρον στρέφεται σε όσα βιώνουν σήμερα.
Ο χρόνος είναι ο μεγάλος πρωταγωνιστής της παράστασης. Πώς προσεγγίζετε αυτή την έννοια;
Πράγματι, ο χρόνος είναι ο πρωταγωνιστής της παράστασης. Αυτό αποτυπώνεται μέσα από την προσθήκη ενός φανταστικού στοιχείου. Υπάρχει μια παράλληλη διάσταση στην οποία εμφανίζεται ένας ρόλος-έκπληξη: ένα μαγικό δέντρο. Μέσα από αυτό το στοιχείο φαντασίας βλέπουμε αφενός τη ζωή όπως τη ζούμε σήμερα, με όλα τα χαρακτηριστικά της σύγχρονης κοινωνίας, και αφετέρου μια άλλη διάσταση που μας δείχνει πώς θα μπορούσαν ή ίσως θα έπρεπε να είναι τα πράγματα.
Για εσάς προσωπικά τι είναι ο χρόνος; Εξέλιξη, θεραπεία, αναδρομή…;
Ο χρόνος έχει πολλές όψεις. Το σημαντικό είναι, πώς τον χρησιμοποιούμε εμείς. Τον κυνηγάμε και μας κυνηγά. Μπορεί να μας θεραπεύσει, αλλά και να μας φθείρει. Όλα εξαρτώνται από το πόσο του επιτρέπουμε να μας επηρεάζει και από το πώς αξιοποιούμε τη δύναμή του προς όφελός μας.
Η δύναμη της συνεργασίας
Σε κάθε σας παράσταση καταφέρνετε να ενώνετε πολλές καλλιτεχνικές δυνάμεις. Φέτος συμμετέχουν ακόμη και καλλιτέχνες όπως και συγκροτήματα εκτός Ηλείας. Πώς το πετυχαίνετε;
Ίσως ακουστεί κοινότοπο, αλλά πιστεύω πραγματικά ότι η τέχνη ενώνει τους ανθρώπους. Συχνά, όταν δημιουργείται κάτι, υπάρχει η ανάγκη κάποιος να ηγείται ή να επιβάλλει τη δική του κατεύθυνση. Εγώ δεν λειτουργώ έτσι. Φυσικά χρειάζεται ένας συντονιστής, ένας άνθρωπος που θα καθοδηγήσει τη διαδικασία, αλλά στις παραστάσεις μας δεν υπάρχουν πρωταγωνιστές. Είμαστε όλοι μια ομάδα.
Από το παιδί τριών ετών που θα ανέβει για πρώτη φορά στη σκηνή μέχρι τον καλλιτέχνη που συνήθως αναλαμβάνει πρωταγωνιστικούς ρόλους, όλοι έχουν την ίδια αξία. Γιατί λοιπόν να μη συνεργαστούμε και να δημιουργήσουμε κάτι όμορφο μαζί;
Φέτος αισθανόμαστε ιδιαίτερα τυχεροί που συνεργαζόμαστε με τους Passepartout Band και τους Otra Rota. Μάλιστα, είναι η πρώτη φορά που τα δύο συγκροτήματα συνεργάζονται μεταξύ τους, με αφορμή την παράσταση και το κοινό τραγούδι που κυκλοφόρησαν. Δεν είναι ότι «κατάφερα» να τους φέρω κοντά. Το συζητήσαμε, το θελήσαμε όλοι και τα πράγματα εξελίχθηκαν πολύ φυσικά.
Πώς βιώνουν οι μαθητές σας την ευθύνη και τη χαρά μιας τόσο μεγάλης παραγωγής;
Δεν είμαι βέβαιη ότι μπορούν να συνειδητοποιήσουν πλήρως πόσο σημαντικό είναι αυτό που κάνουν. Τη δυνατότητα που έχουν να παρουσιάσουν τη δουλειά τους μπροστά σε τόσο μεγάλο κοινό. Ακόμη και στην Αθήνα, όπου έζησα και εργάστηκα για 15 χρόνια, δεν υπάρχουν εύκολα οι υποδομές για παραγωγές που απευθύνονται σε 4.000 ή 5.000 θεατές.
Δεν θέλω τα παιδιά να χειροκροτούνται επειδή είναι χαριτωμένα. Τα παιδιά είναι έτσι κι αλλιώς χαριτωμένα. Θέλω να χειροκροτούνται για όσα προσπάθησαν, δούλεψαν και κατέκτησαν. Οι μικρότεροι μαθητές ίσως να μην καταλαβαίνουν ακόμη τη σημασία αυτού που ζουν. Το αντιλαμβάνονται περισσότερο οι γονείς και οι δάσκαλοί τους.
Το πιο μαγικό κομμάτι είναι η διαδικασία της πρόβας. Θέλω κάθε παιδί να αισθάνεται σημαντικό. Τους λέω πάντα πως αν λείψει ένας, η παράσταση δεν είναι η ίδια. Όλοι είναι απαραίτητοι και όλοι φαίνονται στον θεατή.
Πέρα από την τεχνική του χορού, ποιο είναι το σημαντικότερο μάθημα που προσπαθείτε να μεταδώσετε στα παιδιά;
Η αξία της ομάδας και της συνεργασίας. Μέσα από την ομάδα έρχονται η συνέπεια, η υπευθυνότητα και η προσήλωση στον στόχο. Θεωρώ πολύ σημαντικό τα παιδιά να μαθαίνουν, να θέτουν στόχους και να κατανοούν ότι κάθε στόχος έχει και ένα τίμημα. Ίσως χρειαστεί να αφιερώσουν χρόνο, να στερηθούν κάποιες άλλες δραστηριότητες. Όταν όμως αυτό που κάνεις είναι δική σου επιλογή, το τίμημα δεν μοιάζει βαρύ.
Ιδιαίτερα για τους εφήβους, που αντιμετωπίζουν πολλές προκλήσεις, είναι σημαντικό να έχουν έναν στόχο που να τους εμπνέει. Να τον ακολουθούν με χαρά, με δυνατό «θέλω», με ανοιχτά μάτια και ανοιχτή καρδιά.
Υπάρχει κάτι που εξακολουθεί να σας εκπλήσσει κάθε χρόνο στους μαθητές σας;
Τα παιδιά σε εκπλήσσουν πάντα. Η εξέλιξή τους είναι εντυπωσιακή, τόσο χορευτικά όσο και ως προσωπικότητες. Διαθέτουν τεράστιο καλλιτεχνικό και ψυχικό απόθεμα.
Αυτό που με προβληματίζει είναι ότι πολλές φορές το εκπαιδευτικό σύστημα και η γενικότερη νοοτροπία υποβαθμίζουν τη σημασία της τέχνης και του αθλητισμού. Δεν μπορώ να αποδεχθώ ότι λέγεται σε ένα παιδί να εγκαταλείψει τον χορό ή τον αθλητισμό επειδή θεωρούνται «χάσιμο χρόνου».
Όταν κατανοήσουμε όλοι πόσο σημαντικές είναι αυτές οι δραστηριότητες για την ψυχική ισορροπία και την ανάπτυξη των παιδιών, τα πράγματα θα γίνουν καλύτερα. Υπάρχει ένα ολοένα και μεγαλύτερο «πρέπει». Εγώ θέλω τα παιδιά να αποκτήσουν ένα δυνατό «θέλω». Οι έφηβοι έχουν τεράστιες δυνατότητες, αρκεί κάποιος να τους βοηθήσει να τις ανακαλύψουν.
Από την Αθήνα στον Πύργο
Το 2018 αφήσατε πίσω μια επιτυχημένη πορεία στην Αθήνα και επιλέξατε να εγκατασταθείτε στον Πύργο. Πώς ήταν τα πρώτα χρόνια;
Θυμάμαι να τρέμω την πρώτη ημέρα που θα άνοιγε η πόρτα της σχολής. Δεν ανησυχούσα για τη δουλειά μου. Ανησυχούσα για το αν ο κόσμος θα μου έδινε την ευκαιρία να του αποδείξω τι μπορώ να προσφέρω.
Ευτυχώς, ο Πύργος μού έδωσε πολύ γρήγορα αυτή την ευκαιρία. Η τοπική κοινωνία με αγκάλιασε και με έκανε να νιώσω ευπρόσδεκτη. Δεν έχω μετανιώσει ούτε στιγμή για την απόφαση να ζήσω και να εργαστώ εδώ.
Την εποχή που ήρθαμε, τόσο εγώ όσο και ο σύζυγός μου αφήσαμε πίσω μας επαγγελματικά βήματα που είχαν ήδη σταθεροποιηθεί.
Ήταν μια απόφαση που πήραμε μέσα σε ένα βράδυ και είχε μεγάλο ρίσκο. Γι’ αυτό και τον πρώτο χρόνο ζούσα ουσιαστικά ανάμεσα σε δύο πόλεις: τις καθημερινές στον Πύργο και τα Σαββατοκύριακα στην Αθήνα, ώστε η μετάβαση να γίνει πιο ομαλά.
Συναντήσατε δυσκολίες στο να αναπτύξετε τις καλλιτεχνικές σας δραστηριότητες σε μια πόλη της περιφέρειας;
Καθόλου. Όσα αρνητικά είχα ακούσει για τον Πύργο και τους ανθρώπους του δεν τα βίωσα ποτέ. Αντίθετα, βλέπω μια κοινωνία που αγκαλιάζει την τέχνη και προσφέρει δυνατότητες συνεργασίας. Γίνονται δράσεις, υπάρχουν πολιτιστικές πρωτοβουλίες, καλλιτεχνικές ομάδες και πολλές μορφές έκφρασης. Το σημαντικό είναι να στηρίζονται αυτές οι προσπάθειες, ώστε να συνεχίσουν να προσφέρουν ερεθίσματα στα παιδιά και στους νέους.
Τελικά, εσείς νιώθετε ότι «τρέχετε και δεν φτάνετε»;
Ναι, τρέχω και δεν φτάνω. Η διαφορά είναι ότι σήμερα αξιολογώ διαφορετικά τον χρόνο μου. Δεν τον σπαταλώ σε πράγματα που δεν με εκφράζουν και δεν αφιερώνω ενέργεια σε «πρέπει» που ορίζουν άλλοι για μένα. Πλέον τρέχω μόνο για όσα έχω επιλέξει εγώ η ίδια.
Αν ο χρόνος μπορούσε να σας χαρίσει μία μόνο στιγμή από το παρελθόν, ποια θα επιλέγατε να ξαναζήσετε;
Κάθε στιγμή που έχω ζήσει υπήρξε σημαντική και καθοριστική. Η καθεμία αποτέλεσε το σκαλοπάτι για την επόμενη. Γι’ αυτό δεν νομίζω ότι θα ήθελα να γυρίσω πίσω. Θα προτιμούσα να συνεχίσω να κοιτάζω μόνο μπροστά!
Η ταυτότητα της παράστασης «Τρέχω και δεν φτάνω»
Δευτέρα 29 Ιουνίου 2026. Θέατρο Φλόκα - Ελεύθερη είσοδος για το κοινό
Περίληψη:
Τελικά, τι είναι ο χρόνος;
Για άλλους είναι χρήμα που ξοδεύεται. Για άλλους ένας αόρατος διώκτης που μας κυνηγάει, καθορίζοντας κάθε μας επιλογή. Και για κάποιους, ο πιο σοφός γιατρός που γιατρεύει τις πληγές.
Κι αν ο χρόνος είναι κάτι πολύ βαθύτερο;
Αν ο πραγματικός του σκοπός δεν είναι να μας αλλάζει, αλλά να λειτουργεί σαν μια αόρατη γέφυρα; Μια γέφυρα που, την κατάλληλη στιγμή, φέρνει ξανά κοντά όσα και όσους αξίζει πραγματικά να συναντηθούν...
Φέτος, η μαγεία της αναζήτησης επιστρέφει. Ο χρόνος ανοίγει τον κύκλο του και ενώνει ξανά τις 4 φίλες από το «Νησί των Μυστικών».
Το ταξίδι συνεχίζεται….
«ΤΡΕΧΩ ΚΑΙ ΔΕ ΦΤΑΝΩ»
Την ημέρα των γενεθλίων της Ζωής, οι τρεις καλύτερές της φίλες την ξεχνούν μέσα στη βιασύνη της καθημερινότητας. Για να επανορθώσουν, ξεκινούν ένα ταξίδι-έκπληξη που σύντομα παίρνει μια απρόβλεπτη τροπή. Ένα παράξενο ατύχημα, μια μυστηριώδης γυναίκα και ένα δέντρο τις οδηγούν σε μια παράλληλη διάσταση, όπου ο χρόνος κυλά διαφορετικά.
Εκεί, οι τέσσερις φίλες έρχονται αντιμέτωπες με τον εαυτό τους, τις επιλογές τους και όσα έχουν αφήσει πίσω τους.
Όταν όλα δείχνουν πως έχουν τελειώσει, παράξενα γεγονότα αρχίζουν να ανατρέπουν όσα πίστευαν ότι γνώριζαν. Μήπως κάποια μυστικά δεν έμειναν στην άλλη διάσταση; Και αν το Δέντρο των Ευχών εξακολουθεί να τις καλεί, θα τολμήσουν να ανακαλύψουν τι κρύβεται πραγματικά στις ρίζες του;
ΡΟΛΟΙ
Αγάπη: Αργυροπούλου Ασπασία
Ελπίδα: Παπαγεωργίου Μαρία
Ζωή: Ζωή Ανδρίτσου
Χαρά: Δημητροπούλου Έμυ
Δέντρο: Βασιλοπούλου Μαρία
Μαντάμ Ζαρά: Μάστορα Μάγδα
Αστυνομικός: Πατρινός Σωτήρης
Ταξιδιώτης: Γκατζόπουλος Θανάσης
Μπαμπάς: Γιαννόπουλος Γιώργος
Μαμά: Σιάρκου Θεοδώρα
Μιχάλης: Ικμπάλ Σταύρος – Αλέξανδρος
Δικηγορίνα: Παπαντώνη Ντέμη
Μουσικός: Κωνσταντόπουλος Στέφανος
Ερρίκος: Αχτύπης Τάκη
Κυρία Χρονοχανάκη: Ρήγα Δήμητρα
Αμέλια: Μπούρα Βαρβάρα
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Σενάριο / Σκηνοθεσία: Ανδρίτσου Ζωή
Χορογραφίες: Ανδρίτσου Ζωή, Παπαντώνη Ντέμη
Κοστούμια: Φειδοπούλου Παρασκευή, Poulain, Margo
Σκηνικά: Αχτύπης Τάκης, Asteriscos
Κατασκευές Διακόσμησης: Κανελλοπούλου Βίκυ
Stage/Sound: Ζέζας Ανδρέας
Lighting Director: Μαθιέλης Περικλής
Filmmaker: Ζαφειράκης Αλέξης
Production: Create, Σχολή χορού Ζωή Ανδρίτσου
ΣΥΝΑΥΛΙΑ: Passepartout Band & Otra Rota
