Γράφει ο Ανδρέας Σταματόπουλος - Ψυχολόγος
Δεν είναι λοιπόν καθόλου τολμηρό να πούμε ότι το Πάσχα, είτε θρησκευτικά είτε μεταφορικά, είναι μια μακρά περίοδος που μπορεί να μας οδηγήσει εκεί. Στο πέρασμα… Στη διάβαση εκείνη που απελευθερώνει και λυτρώνει την ψυχή απ’ ότι την βαραίνει. Εξάλλου η λέξη «Πάσχα» είναι η απόδοση του Πεσάχ που σημαίνει διάβαση και καθιερώθηκε στον Ιουδαϊσμό ως ανάμνηση της εξόδου των Εβραίων από την δουλεία των Φαραώ. Στον Χριστιανισμό είναι η Ανάσταση του Ιησού. Η μεγάλη νίκη κατά του θανάτου και ο ύμνος της ζωής.
Η περίοδος λοιπόν της Σαρακοστής είναι μια περίοδος προετοιμασίας των πιστών με κορύφωση τις Άγιες ημέρες του Πάσχα και κυρίως την Ανάσταση. Είναι μια περίοδος που οι άνθρωποι απέχουν από βασικά αγαθά, τόσο υλικά όσο και άυλα, και θεωρητικά ακολουθούν ένα μονοπάτι λιτού βίου με σκοπό να μπορέσουν να «λάβουν» τη Θεία Κοινωνία και έτσι να ολοκληρώσουν το μονοπάτι αυτό που η θρησκεία μας επιτάσσει.
Η περίοδος αυτή μπορεί εύκολα να πάρει και μια παραπάνω αναγωγή και να εξάγουμε πιο ανθρωπιστικά συμπεράσματα έξω από το «σκληρό» θεωρητικό υπόβαθρο της ορθοδοξίας, χωρίς ωστόσο να θίγεται αυτό και φυσικά δύνανται να πορεύονται παραλλήλως. Όλη λοιπόν η πορεία της Σαρακοστής μας οδηγεί στην Μεγάλη Εβδομάδα των Παθών. Στην καθημερινότητα ξεχνάμε τον προσδιορισμό αυτό, αλλά εκεί είναι ολόκληρη η σημασία της περιόδου.
Κατά την περίοδο της Σαρακοστής, με κορύφωση τη Μεγάλη εβδομάδα, εκτός της νηστείας ακολουθούνται και άλλες πνευματικές ακολουθίες, που εκτός της χριστιανικής τους διάστασης αξίζει να τις μελετήσει κανείς έτι περαιτέρω, καθώς αναλύονται και διακυβεύονται πολλά ζητήματα που ο άνθρωπος στην καθημερινότητά του θα έπρεπε να σκέπτεται και να προβληματίζεται.
Όλη αυτή η περίοδος, με κορύφωση τις Άγιες ημέρες της Μεγάλης Εβδομάδας των Παθών, αποτελεί έναν μαραθώνιο ενδοσκόπησης για όλους μας, που καλούμαστε να βάλουμε απέναντι, να καταγράψουμε και να αναμετρηθούμε με τους δαίμονες μας, τους φόβους μας, τις έξεις μας και να συλλογιστούμε ο καθένας μας με όλα αυτά τα εμπόδια, που είτε μας μπαίνουν είτε τα βάζουμε μόνοι μας, στην πρόοδο και την καλυτέρευση της ζωής μας.
Είναι μια περίοδος που αγγίζει τη διαδικασία της ψυχανάλυσης, όπου μέσα από «συναντήσεις» με δύσκολες καταστάσεις και επώδυνα συναισθήματα ο άνθρωπος μπορεί να σπάσει τα δεσμά απ’ ότι τον κρατούσαν μακριά από την αγάπη και τη συγχώρεση. Και σ’ αυτή την διαδρομή δεν είναι μόνος του. Στο ιατρείο έχει την βοήθεια του ψυχοθεραπευτή του. Εδώ έχει το Φως του Χριστού, που θα τον οδηγήσει στο ξέφωτο της ψυχής του. Αρκεί να θέλει να βοηθηθεί, να επιθυμεί το «φως» και να αντιμετωπίσει το «σκοτάδι».
Εκεί λοιπόν έρχεται και συμβαδίζει η Αγία αυτή περίοδος με την επιστήμη, αλλά και τον άνθρωπο, δίνοντας τον συμβολισμό που πρέπει να κρατήσουμε και να βάλουμε οδηγό μας. Προ της όποιας ύψιστης πράξης και κορύφωσης και όποιου επιθυμητού αποτελέσματος, ακολουθεί μια σκληρή και ενίοτε μαραθώνια περίοδος που πρέπει να βάζουμε όλες μας τις δυνάμεις, να οργανωνόμαστε, να ανασυντασσόμαστε και να σχεδιάζουμε τα επόμενα νικηφόρα μας βήματα στην ζωή μας, ιδιωτική και δημόσια.
Γιατί όπως συζητώ με φίλους ενίοτε, όταν καταπιανόμαστε με τέτοια θέματα συζήτησης, το συμπέρασμα που πάντα καταλήγουμε είναι το εξής:
Ο Χριστός, σταυρώθηκε για μας και πήρε στην πλάτη του άπασες τις αμαρτίες ημών. Ήρθε όμως και μας έδειξε τον δρόμο, πώς θα καταφέρουμε όλοι εμείς, αφού φτάσουμε στον σταυρό μας και «καθαρίσουμε» την ψυχή μας, να έχουμε πραγματικά εργαστεί με τον εαυτό μας και να οδηγηθούμε στην ψυχική μας Ανάσταση!
Καλή Ανάσταση και Καλό Πάσχα σε όλους τους ανθρώπους!!
