Ζούμε σε εποχές που ο φόβος, θέλουμε δεν θέλουμε, έχει γίνει ο πιο πιστός σύντροφος πολλών ανθρώπων. Τον ακούμε στις ειδήσεις, τον συναντάμε στις συζητήσεις, τον νιώθουμε σαν σφίξιμο στο στομάχι κάθε φορά που σκεφτόμαστε το αύριο. Πόλεμοι που μαίνονται σε κάθε γωνιά του πλανήτη, πολιτική αστάθεια που κλονίζει βεβαιότητες χρόνων, η ακρίβεια που κάνει το καλάθι της νοικοκυράς βαρύτερο από τις ελπίδες μας και τελειωμό δεν έχει.
Κι εκεί, μέσα σε αυτή την καταιγίδα των ανασφαλειών που μας δημιουργεί, καλούμαστε να πάρουμε αποφάσεις… με κάποιες από αυτές να τις νιώθουμε βαθιά μέσα μας ότι δεν μας εκφράζουν, μιας και είναι από εκείνες που το ένστικτο μας λέει «μείνε» πιστός στα θέλω σου, μα ο φόβος φωνάζει πιο δυνατά βάλτο στα πόδια, «φύγε».
Βαλλόμαστε από παντού, με κανέναν να μη μας δίνει μια ξεκάθαρη εικόνα για το αύριο, με κανέναν να μη νοιάζεται για μας… με μας να καλούμαστε να βγάλουμε τα κάστανα από τη φωτιά, γιατί απλά η ζωή είναι δική μας, γνωρίζοντας πολύ καλά πως ο φόβος δεν είναι εχθρός. Είναι ένας κακός σύμβουλος.
Ο φόβος ήρθε για να μας προστατεύει από τα αρπακτικά, όχι όμως από τα όνειρά μας. Είναι ένας αρχαίος μηχανισμός που δεν καταλαβαίνει ότι το «αρπακτικό» σήμερα μπορεί να είναι μια απόρριψη, μια αποτυχία, μια αλλαγή καριέρας. Ο φόβος, μην κοροϊδευόμαστε, βλέπει παντού κίνδυνο και έναν έναν πλατύ δρόμο προς την αφάνεια, προς την καταστροφή. Η ζωή όμως, δεν είναι μόνο επιβίωση. Είναι δημιουργία, είναι έρωτας, είναι πτώση και σήκωμα, είναι το ρίσκο να αγαπήσεις κάτι που μπορεί να χαθεί.
Θυμάσαι εκείνη την απόφαση που πήρες, ενώ ήξερες ότι σε μηδένιζε; Εκείνη τη δουλειά που κράτησες μόνο και μόνο επειδή φοβόσουν την ανεργία; Εκείνη τη σχέση που δεν τόλμησες να προχωρήσεις ή να τελειώσεις, πριν ακόμα λάβεις το πρώτο μήνυμα; Εκείνη τη μετακόμιση που ανέβαλες; Εκείνο το βήμα που δεν έκανες επειδή κάποιος σου είπε «που πας»;
Όμως, για κοίτα λίγο γύρω σου. Παρά τους πολέμους, ο ήλιος ανατείλει, τα λουλούδια ανθίζουν, η φύση χαμογελάει. Παρά την ακρίβεια, οι άνθρωποι ερωτεύονται, αγαπούν. Παρά την πολιτική αστάθεια, γεννιούνται παιδιά, γράφονται βιβλία, φτιάχνονται πίνακες, ιδρύονται μικρές και μεγάλες επιχειρήσεις, φτιάχνονται πλάνα για το αύριο, γιατί η ζωή βρίσκει πάντα τον τρόπο ν’ ανασάνει, βρίσκει τον τρόπο μέσα από ανθρώπους που αποφάσισαν ότι ο φόβος δεν θα είναι ο σκηνοθέτης της ταινίας της ζωής τους, να κάνει το επόμενο βήμα.
Και εδώ μπαίνει το ερώτημα, πως μπορούμε να ανατρέψουμε αυτή την αρρωστημένη κατάσταση, πως μπορούμε να δούμε τη ζωή αλλιώς!
Υπάρχει τρόπος και το γνωρίζουμε πολύ καλά όλοι μας, αρκεί να σταματήσουμε να κατηγορούμε τον εαυτό μας, μιας και ο φόβος μπροστά στην αβεβαιότητα, δεν είναι αδυναμία. Είναι μια φυσιολογική αντίδραση, είναι ένα αρχέγονο συναίσθημα προστασίας, αλλά μέχρι εκεί…
Το να αναλωνόμαστε και να χανόμαστε σε πολύωρες ρητορικές συζητήσεις για το τι θα γίνει, αν θα γίνει… και πως θα γίνει, χαμένος χρόνος είναι και παρατεταμένο ψυχοπλάκωμα! Οι μέρες περνούν και καμιά από αυτές δεν θα ξανάρθουν πίσω για να τις ζήσουμε.
Θυμάμαι κάποτε ένας φίλος μου είχε πει πως, ο φόβος είναι ο μεγαλύτερος ψεύτης.
Είναι αυτός που σου λέει ότι δεν θα τα καταφέρεις κι όμως έχεις κάνει πολλά, έχεις ξεπεράσει δύσκολες καταστάσεις, είσαι όρθιος και ακόμα έχεις διάθεση να κάνεις άλλα τόσα. Σου λέει ότι όλα θα πάνε στραβά, κι όμως τα περισσότερα από όσα φοβήθηκες, δεν έγιναν ποτέ. Σου λέει ότι είσαι μόνη ή μόνος απέναντι στον φόβο σου, κι όμως εκατομμύρια άνθρωποι νιώθουν το ίδιο συναίσθημα, αλλά… όλα καλά.
Κανείς δεν λέει ότι δεν θα δυσκολευτούμε, δεν θα αποτύχουμε, δεν θα απογοητευτούμε, δεν θα πονέσουμε, δεν θα κλάψουμε και πόσα άλλα ακόμα δεν. Λέμε όμως, κοιτάζοντας τον εαυτό μας στον καθρέφτη πως δεν θ’ αφήσουμε τον φόβο να μας οδηγήσει, γιατί με μαθηματική ακρίβεια θα χάσουμε τις στιγμές της ζωή που δεν θα ζήσουμε!
Η ζωή είναι επιθυμία, είναι ελπίδα, είναι πίστη στον εαυτό μας, είναι το θέλω μας. Είναι η φωνή που μας λέει: η καρδιά προστάζει και τα πόδια ακούνε.
Ας την ακούσουμε...
- Ο Παύλος Ανδριάς είναι δημοσιογράφος και συγγραφέας
