Η γιορτή του πατέρα έρχεται κάθε χρόνο 21η Ιουνίου και μας βρίσκει συχνά αμήχανους. Τι να πούμε, τι να του ευχηθούμε; Πώς να τιμήσουμε αυτόν τον άνθρωπο που στάθηκε ή στέκεται ακόμα δίπλα μας χωρίς πολλές κορώνες, χωρίς θεατρικές χειρονομίες, χωρίς να ζητά επιβεβαίωση;
Ο πατέρας, το κεφάλι της οικογένειας, είναι συχνά το λιγότερο ορατό μέλος της. Δεν έχει την τρυφερότητα που συνήθως αποδίδουμε στη μητέρα, ούτε την ανάγκη για αγκαλιές και λόγια επιβεβαίωσης. Είναι εκείνος που σηκώνεται νωρίς, γυρίζει αργά στο σπίτι και όταν μπαίνει στην πόρτα, ρωτά με ένα βλέμμα, αν όλα είναι καλά...
Η πατρότητα στην πραγματική της διάσταση είναι μια ανιδιοτελής ενασχόληση, χωρίς επιβράβευση. Ο πατέρας δεν περιμένει χειροκρότημα. Δεν ζητά ευχαριστώ. Η ανταμοιβή του είναι μια στιγμή: να δει το παιδί του να στέκεται στα πόδια του, να το βλέπει να γελά, να ξέρει ότι έκανε καλά τη δουλειά του.
Ο σεβασμός προς αυτόν δεν είναι μια επίσημη υπόθεση. Δεν απαιτεί μεγαλοπρεπείς εκδηλώσεις ή δημόσιες δηλώσεις. Είναι η αναγνώριση που φαίνεται στις μικρές πράξεις:
Να τον ακούς όταν μιλά, ακόμα κι όταν λέει την ίδια ιστορία για τρίτη φορά
Να σέβεσαι τον χρόνο του, την κούρασή του, τους περιορισμούς του
Να μη ζητάς πάντα κάτι παραπάνω, αλλά να προσφέρεις κι εσύ, ένα τηλεφώνημα, μια ερώτηση για τη μέρα του, μια στιγμή παρέας
Ο σεβασμός είναι να μην κρίνουμε τον πατέρα μας με τα μάτια της γενιάς μας, γιατί είναι ο άνθρωπος της δικής του εποχής, με τα δικά του βιώματα, με τους δικούς του φόβους, με αποτέλεσμα ο τρόπος που πιθανόν να δείχνει την αγάπη του να μην ταυτίζεται με το πώς εμείς θα θέλαμε να τη δούμε.
Ο πατέρας μπορεί να έκανε ή να κάνει λάθη. Μπορεί να ήταν ή να είναι απότομος μερικές φορές. Μπορεί να μην είχε ή να έχει τα λόγια που θα θέλαμε να ακούσουμε. Μπορεί να μην είχε ή να έχει τον χρόνο που περιμέναμε. Σημασία όμως έχει ότι είναι δίπλα μας.
Σήμερα, ο ρόλος του έχει αλλάξει. Σημεία των καιρών θα μου πείτε και θα έχετε δίκιο! Δεν είναι μόνο ο τροφοδότης ή ο αυστηρός πειθαρχικός καθώς τον συναντάμε να είναι ο συνεργάτης, ο συνοδοιπόρος, ο φίλος μας. Δεν παύει όμως να είναι αυτός που έχει την ευθύνη.
Μια ευθύνη που δεν είναι βάρος! Είναι επιλογή αγάπης. Μια επιλογή που ο πατέρας κάνει κάθε μέρα, χωρίς να περιμένει επιβράβευση. Γιατί το κεφάλι της οικογένειας, δεν χρειάζεται στέμμα. Χρειάζεται μόνο τα μάτια των παιδιών του να τον κοιτούν με σεβασμό, ακόμα κι όταν εκείνα μεγαλώσουν και καταλάβουν ότι κι αυτός, ήταν - είναι άνθρωπος.
Χρόνια πολλά σε κάθε πατέρα. Σε κάθε άνθρωπο που επέλεξε να σηκώσει το βάρος μιας οικογένειας, ακόμα κι όταν η πλάτη του γέρνει. Σε κάθε κεφάλι που σκύβει με αξιοπρέπεια, για να σηκώσει τα παιδιά του λίγο ψηλότερα.
- Ο Παύλος Ανδριάς είναι δημοσιογράφος και συγγραφέας
