Κάθε χρόνο τέτοια μέρα 28η Οκτωβρίου οι δρόμοι γεμίζουν σημαίες, παιδικά χαμόγελα, βήματα συντονισμένα. Φέτος όμως οι δρόμοι έμειναν άδειοι!!!
Η επίσημη ανακοίνωση ήταν σαφής: οι παρελάσεις ακυρώνονται λόγω βροχής. Μόνο που η βροχή δεν ήρθε ποτέ, στις περισσότερες περιοχές της χώρας. Ο ουρανός έμεινε κλειστός, βαρύς, μα στεγνός, σα να κρατούσε την ανάσα του… γι’ αυτά που έβλεπε.
Κι εμείς μείναμε να κοιτάμε έξω από το παράθυρο, περιμένοντας μια σταγόνα που δεν έπεσε, να δικαιολογήσει την απουσία μας.
Κι αναρωτιέμαι: από πότε μια πρόγνωση, κι όχι ένα γεγονός, αρκεί για να σβήσει μια μέρα μνήμης; Από πότε ο φόβος της ταλαιπωρίας, της βρεγμένης στολής, του μουσκεμένου παπουτσιού, έγινε βαρύτερος από τον φόρο τιμής σε εκείνους που δεν φοβήθηκαν ούτε τη βροχή, ούτε τη λάσπη, ούτε τον θάνατο;
Κι ύστερα έρχεται στη σκέψη μου, αυτό που διάβασα στις ανακοινώσεις των φορέων, για τα ηχητικά. Εκείνα τα ηχογραφημένα μηνύματα, οι φωνές από μεγάφωνα, οι ανακοινώσεις που αντικαθιστούν την ανθρώπινη παρουσία.
Κάποτε ο κόσμος συγκεντρωνόταν αυτοπροσώπως (σώμα, ανάσα, σιωπή) για να τιμήσει τους ήρωες, τους ανθρώπους που θυσιάστηκαν για να είμαστε σήμερα εμείς ελεύθεροι.
Σήμερα, στην εποχή της τεχνολογίας και της ανάπτυξης, αρκεί ένα ηχητικό μήνυμα, μια ανακοίνωση, ένα «εξαιτίας των καιρικών συνθηκών»… για να διαγραφούν τα πάντα, καθώς η τιμή γίνεται υπόθεση γραφείου και ο φόρος τιμής γίνεται email!!!
Μα η μνήμη πατριώτες, δεν θέλει μεγάφωνα. Θέλει παρουσία. Θέλει κόσμο που στέκεται όρθιος, ακόμα κι αν ψιχαλίζει, ακόμα κι αν κρυώνει, γιατί ξέρει πως κάποιοι στάθηκαν όρθιοι σε συνθήκες που εμείς ούτε να φανταστούμε μπορούμε.
Αν λοιπόν η βροχή ήταν το πρόσχημα, τότε το πραγματικό ερώτημα δεν είναι γιατί ακυρώθηκε η παρέλαση, αλλά γιατί επιτρέψαμε να θεωρηθεί αρκετό ένα πρόσχημα.
Ίσως τελικά η βροχή έπεσε. Όχι από τον ουρανό, αλλά πάνω στη μνήμη μας και δυστυχώς, κανείς δεν άνοιξε ομπρέλα.
- Ο Παύλος Ανδριάς είναι δημοσιογράφος και συγγραφέας
