Όλοι έχουμε ακούσει τη φράση «σκέψου θετικά» και πραγματικά είναι ωραίο να βλέπουμε τη ζωή με καλή διάθεση. Υπάρχει όμως μια κατάσταση που οι άνθρωποι της σύγχρονης εποχής, την λένε τοξική θετικότητα. Με απλά λόγια: είναι όταν κάποιος επιμένει να βλέπει τα πάντα ρόδινα, ακόμα κι όταν κάποιος άλλος περνάει δύσκολα. Και το χειρότερο; Του λέει να μην στεναχωριέται, να μην κλαίει, να μην παραπονιέται.
«Δηλαδή, είναι κακό να είσαι αισιόδοξος;», θα ρωτήσει κάποιος. Φυσικά και όχι. Κακό όμως είναι όταν απαγορεύεις στον εαυτό σου ή στους άλλους να νιώσουν άσχημα, να εκφράσουν αυτό που έχουν μέσα τους.
Τι εννοούμε, λέγοντας αυτό; Διαβάστε τα παραδείγματα που ακολουθούν και θα καταλάβετε:
Χάνει κάποιος έναν δικό του άνθρωπο και σπεύδει κάποιος να τον παρηγορήσει, λέγοντάς του: «Μην κλαις, τέλειωσε το λαδάκι στο καντήλι του» ή «Μην κλαις, ήρθε η ώρα του». Αυτό δεν το λες και παρηγοριά. Περισσότερο τον πονάει.
Ένας φίλος λέει στον κολλητό του, ότι είναι στεναχωρημένος γιατί τον απέλυσαν και εκείνος του απαντά: «Δεν ήταν για σένα αυτή η δουλειά» ή «Ούτε ο πρώτος είσαι ούτε ο τελευταίος». Πως να τα δει θετικά όλα αυτά. Αντίθετα του δίνει την αίσθηση ότι δεν τον ακούει και ότι δεν συμμερίζεται τον πόνο του.
Μια γυναίκα γυρίζει σπίτι στεναχωρημένη, έχοντας πέσει θύμα ληστείας και της λέει η πεθεράς της: «Χαμογέλα και μη χολοσκάς. Να δοξάζεις το Θεό, που ο άντρας σου έχει πολλά λεφτά». Πως να αισθανθεί η δόλια;
Σε αυτές τις περιπτώσεις, το «θετικό» λόγο τον λέμε με καλή πρόθεση, τις περισσότερες φορές, αλλά το αποτέλεσμα είναι ότι ο άλλος νιώθει χειρότερα. Νιώθει ότι ο πόνος του δεν μετράει, ότι είναι λάθος να στεναχωριέται.
Και δεν είναι μόνο αυτές οι περιπτώσεις, καθώς παντού συναντάμε αυτές τις καταστάσεις, όπως για παράδειγμα:
Στο σπίτι, με τους γονείς να λένε στα παιδιά «μην κλαις, δεν έγινε και κάτι», μαθαίνοντάς τα έτσι να κρύβουν τα συναισθήματά τους.
Στη δουλειά, όταν κάποιος λέει ότι είναι αγχωμένος, με τον συνάδελφό του να του απαντά πως «όλοι έχουμε άγχος», αφαιρώντας του το δικαίωμα να εκφραστεί.
Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και στα κινητά και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, μιας και το μόνο που βλέπουμε είναι χαρούμενες φωτογραφίες, όμορφες στιγμές και ευχάριστα γεγονότα, με αποτέλεσμα όποιος περνάει δύσκολα ή βιώνει άσχημες καταστάσεις, να νομίζει ότι είναι μόνο του!!!
Και εδώ καλούμαστε από μόνοι μας να σηκώσουμε ένα τείχος προστασίας απέναντι σε όλα αυτά, μιας και κανένας από εμάς δεν είναι φτιαγμένος να είναι συνέχεια χαρούμενος.
Η λύπη, ο θυμός, ο φόβος και η απογοήτευση είναι φυσιολογικά. Όταν τα κρύβουμε, λογικό είναι να μην εκδηλώνονται και να μην εξαφανίζονται, με αποτέλεσμα να μένουν μέσα μας και κάποια στιγμή να βγαίνουν με άσχημο τρόπο: με νεύρα, με κλάματα, με πονοκεφάλους, με αϋπνίες, με βαριά μελαγχολία.
Έτσι, αυτό που πρέπει να κάνουμε, για να μην αποξενωθούμε από το κοινωνικό σύνολο, κατηγορώντας τον εαυτό μας για ότι νιώθουμε… πρέπει ν’ αλλάξουμε ρότα και να μάθουμε ν’ ακούμε, να κατανοούμε τις ανησυχίες του άλλου και να πράττουμε ανάλογα, εκδηλώνοντας ελεύθερα και τα δικά μας συναισθήματα.
Γιατί στην τελική, το να νιώθεις άσχημα δεν σε κάνει κακό άνθρωπο. Σε κάνει άνθρωπο. Το να κλαις δεν είναι αδυναμία. Είναι ένας τρόπος να καθαρίσει η καρδιά σου, γιατί η αληθινή αισιοδοξία δεν είναι να λες «όλα είναι τέλεια». Είναι να λες «περνάω δύσκολα, αλλά θα τα καταφέρω».
Να το λες και να το πιστεύεις, έχοντας πρώτα αναγνωρίσει τον πόνο σου, επιτρέποντας έτσι στην αληθινή καλοσύνη να φωλιάσει στην ψυχή σου.
- Ο Παύλος Ανδριάς είναι δημοσιογράφος και συγγραφέας
