Το καλοκαίρι έχει τη δική του μυρωδιά: άλμη, αντηλιακό, γιασεμί και… γλυκό του κουταλιού ή σπιτική βυσσινάδα με παγάκια. Έχει όμως και τη δική του γεύση: καρπούζι που στάζει στα χέρια, παγωτό ξυλάκι ή χωνάκι που σε δροσίζει στο λεπτό, αλλά και υποβρύχιο που το βουτάς με το κουταλάκι στο νερό και λιώνει αργά στον ουρανίσκο σου.
Είναι οι αναμνήσεις του χθες, οι εικόνες του σήμερα… που με χαρά τις φέρνεις στο τραπέζι της αυλής ή του μπαλκονιού, χωρίς δεύτερη σκέψη: καρπούζι παγωμένο, φέτα-φέτα, μαζί με φέτα και ρίγανη ή μόνο του, υποβρύχιο, το μαγικό γλυκό που αντί να βουλιάξει, ανεβαίνει στην επιφάνεια του νερού σαν λευκό σύννεφο, παγωτό καϊμάκι, φράουλα, σοκολάτα, φιστίκι ή μπανάνα κομμένη σε ροδέλες με κανέλα, σταφύλια, μα και φρουτοσαλάτα δική σου επιλογής!!!
Φέτος όμως, τα σάλια θα τρέχουν μόνα τους και θα σταματούν λίγο πριν φτάσουν στο πορτοφόλι ή την τσέπη μας, καθώς η ακρίβεια έχει χτυπήσει τον πάγκο του μανάβη, το ψυγείο του περιπτερά, μα πιο πολύ την καθημερινότητά μας.
Έτσι, το καρπούζι θ’ αποτελεί luxury των διακοπών μας, το υποβρύχιο θα θυμίζει πια vintage εποχή, το καροτσάκι του παγωτατζή θα καταθέσει πινακίδες και η παγωτομηχανή θα σιγάσει… λόγω απαγορευτικού ηλεκτρικού ρεύματος!
Εκείνο όμως που δεν πρόκειται να σιγάσει ή να φύγει από τη ζωή μας, είναι το χαμόγελο... καθώς δεν μπορεί και δεν έχει τον τρόπο ή το δικαίωμα να το ακριβαίνει κανείς.
Με αυτό λοιπόν το φετινό καλοκαίρι, έστω και μια φορά στο τόσο, σίγουρα θα βρούμε τον τρόπο να γευτούμε κάτι απ’ όλα αυτά… ή να τα μοιραστούμε, αν συνεχίσουμε να ελπίζουμε και να χαμογελάμε, λειτουργώντας ως κοινωνία ανθρώπων.
Όσο για τα σάλια; Ας τ’ αφήσουμε και μια φορά να τρέξουν, μαζί με την αθωότητα της ψυχής μας, αυτή που λειτουργεί σαν χάδι σε ότι μας πληγώνει... σε ότι προσπαθεί να φιμώσει το παιδί που κρύβουμε μέσα μας.
Καλό, γλυκό, πεισματάρικο καλοκαίρι… ακόμα και με άδειες τσέπες.
- Ο Παύλος Ανδριάς είναι δημοσιογράφος και συγγραφέας
