Δεν είναι η πρώτη φορά. Και δυστυχώς, όλα δείχνουν πως δεν θα είναι και η τελευταία. Στην Ηλεία, περιστατικά κακοποίησης και εγκατάλειψης ζώων έχουν πάψει προ πολλού να προκαλούν σοκ, όχι γιατί έγιναν λιγότερο αποτρόπαια, αλλά γιατί επαναλαμβάνονται με μια ανησυχητική «κανονικότητα».
Το σημερινό περιστατικό, σε χωριό της Κρέστενας, αποτυπώνει με τον πιο σκληρό τρόπο αυτή τη πραγματικότητα. Τρία νεογέννητα γατάκια εντοπίστηκαν δεμένα μέσα σε σακούλα, πεταμένα σε κάδο απορριμμάτων γεμάτο σκουπίδια. Όταν ο Διονύσης Λιαρομάτης από τη Φιλοζωική Κρεστένων «Νοιάζομαι» έφτασε στο σημείο, ήταν ήδη αργά για τα δύο. Το τρίτο δίνει μάχη για να κρατηθεί στη ζωή.
Η εικόνα δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνειών. Δεν πρόκειται για αμέλεια. Πρόκειται για συνειδητή πράξη βαρβαρότητας.
Ο ίδιος, όπως κάνει κάθε φορά, δεν έμεινε αμέτοχος. Έσκυψε πάνω από τα σκουπίδια, άνοιξε τη σακούλα, προσπάθησε να σώσει ό,τι μπορούσε να σωθεί. Και στη συνέχεια, προχώρησε σε μήνυση κατά αγνώστων. Μια κίνηση που επαναλαμβάνεται σχεδόν μηχανικά σε τέτοιες περιπτώσεις, με την ελπίδα, η οποία συχνά διαψεύδεται, ότι κάποτε οι «άγνωστοι» θα αποκτήσουν πρόσωπο και ευθύνες.
Η ανάρτησή του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης δεν είναι απλώς μια καταγραφή. Είναι μια κραυγή αγωνίας και ταυτόχρονα μια υπενθύμιση της διαφοράς ανάμεσα στην αδιαφορία και την ανθρωπιά.
«Αυτή είναι η διαφορά μας…
Εμείς σκύψαμε πάνω από τα σκουπίδια. Λερωθήκαμε, πονέσαμε, δυσκολευτήκαμε… αλλά μείναμε.
Γιατί μέσα εκεί υπήρχε μια μικρή ζωή που έκλαιγε και μας χρειαζόταν, τα άλλα δύο νεκρά.
Δεν το προσπεράσαμε.
Δεν κάναμε πως δεν ακούμε.
Γιατί για εμάς δεν είναι «απλά ένα ζώο».
Είναι μια ψυχή που φοβάται, που πονάει, που θέλει να ζήσει.
Γι’ αυτό ενωθήκαμε. Γι’ αυτό γίναμε μια φωνή για εκείνα που δεν μπορούν να μιλήσουν.
Και πονάει… πονάει να βλέπεις ότι υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που αφήνουν ζωές στα σκουπίδια και μετά γυρίζουν την πλάτη.
Η ανθρωπιά φαίνεται στις πιο δύσκολες στιγμές.
Εκεί που κάποιος άλλος επιλέγει να φύγει… κι εσύ επιλέγεις να μείνεις.…»
Λόγια που αναδεικνύουν κάτι βαθύτερο από το ίδιο το περιστατικό. Τη στάση ζωής. Την επιλογή.
Γιατί το πραγματικό ερώτημα δεν είναι μόνο ποιος πέταξε τα ζώα. Είναι και ποιοι γνώριζαν και σιώπησαν. Ποιοι άκουσαν και δεν αντέδρασαν. Ποιοι είδαν και προσπέρασαν.
