Υπάρχουν ιστορίες που δεν χρειάζονται υπερβολές για να συγκινήσουν. Και με παρονομαστή, όχι τη θλίψη, αλλά τη δύναμη της αγάπης. Η ιστορία της Γιώτας Παπαχριστοπούλου και της κόρης της, Ραφαέλας Βουργουτζή είναι μία από αυτές.
Στην περίπτωση των δύο γυναικών, η εκτίμηση, ο θαυμασμός, τα συναισθήματα και τα μηνύματα που «γεννιούνται» αβίαστα μέσα από την μεταξύ τους σχέση και την ιστορία τους, ήταν η αφορμή να γίνουν για το ilialive.gr τα πρόσωπα για την Γιορτή της Μητέρας. Για την Γιώτα, η αφορμή για αυτή τη συνέντευξη ήταν βαθιά προσωπική. Ήταν ένας τρόπος να τιμήσει τη δική της μητέρα, την Φωτεινή, που έφυγε πρόσφατα από τη ζωή. Μια γυναίκα που, όπως θυμάται, ήταν πάντα «φως». Αισιόδοξη, γενναία, παρούσα στα δύσκολα χωρίς να λυγίζει. Για τη Ραφαέλα, η γιαγιά της ήταν κάτι περισσότερο από την αγαπημένη της γιαγιά. Ήταν μια δεύτερη μητέρα. Ο άνθρωπος στον οποίο μπορούσε να πει τα πάντα, χωρίς φόβο και χωρίς κρίση.
«Σκέφτηκα βαθιά μέσα μου ότι , όλο αυτό είναι ένα αφιέρωμα στην δική μου μανούλα που χάσαμε πρόσφατα. Η μητέρα μου, ήταν ένας πολύ λαμπερός και θετικός άνθρωπος. Στα δύσκολα δεν θα την έβλεπες ποτέ να λυγίζει. Πάντα ήταν με το χαμόγελο, αισιόδοξη και χωρίς να στο λέει σου έδειχνε ότι ήταν πάντα εκεί για όλα. Η Ραφαέλα το έχει πει πολύ ωραία, ότι η μαμά “ήταν άνοιξη”» μας λέει η Γιώτα Παπαχριστοπούλου για να δώσει τον λόγο στη Ραφαέλα. «Ήταν η δεύτερη μαμά μου. Και μ’ αγαπούσε πάρα πολύ. Της έλεγα τα πάντα. Δεν με έκρινε ποτέ. Σαν την γιαγιά μου δεν ήταν καμία, και τη θέση της δεν θα την πάρει ποτέ άλλος!».
Όλα ξεκίνησαν πριν 16 χρόνια…
Πριν δεκαέξι χρόνια, η ζωή της Γιώτας και του συζύγου της Κώστα, άλλαξε μέσα σε μια στιγμή. Από την απογοήτευση των αποτυχημένων εξωσωματικών προσπαθειών, ήρθε σε ηλικία μόλις 25 ημερών το απόλυτο θαύμα στο σπίτι τους. Η Γιώτα θυμάται ακόμη εκείνη τη στιγμή, με απόλυτη καθαρότητα, σα να ήταν χθες.
«Υιοθετήσαμε την Ραφαέλα όταν ήταν 25 ημερών. Θυμάμαι, όταν μου είπαν «είναι δική σου» ένιωσα φόβο. Ήρθε σπίτι μας ανήμερα της γιορτής του πατέρα της, 21 Μαΐου. Δίστασα, φοβόμουν να την πάρω αγκαλιά. Την είχα ήδη αγαπήσει με το που την είδα μ’ αυτά τα τεράστια μάτια της… Φοβόμουν να χαρώ γιατί έλεγα: «είναι όντως δικό μου;».
Γιατί, δεν είχα τους εννέα μήνες να περιμένω και να συνειδητοποιώ μέρα με τη μέρα ότι θα γίνω μητέρα. Δίστασα, και εκεί την πήρε αγκαλιά η μητέρα μου, η γιαγιά- Φωτεινή. Και αυτό μου έδωσε τη δύναμη να την κρατήσω σφιχτά και να νιώσω το «για πάντα». Ήταν κάτι μοναδικό. Μέσα σε ένα δευτερόλεπτο ήμουν η μανούλα της. Δεν χρειάστηκε τίποτα περισσότερο.
Και η Ραφαέλα από την πρώτη στιγμή - αν και μας είχαν προετοιμάσει για πιθανή ανησυχία - ήταν ένα αγγελούδι. Δεν έκλαψε, δεν αγχώθηκε…Το παιδί μας βοήθησε, και όλα ήταν υπέροχα, σαν ένα παραμύθι. Φαντάζομαι πως όλοι οι γονείς λέμε στα παιδιά μας παραμύθια. Εγώ δεν έλεγα κανένα από τα κλασικά, αλλά το «παραμύθι» που ζούσαμε. Την αληθινή μας ιστορία…
Ήταν ένα μαγικό σκηνικό που όλα έμοιαζαν εύκολα. Δεν έχω να σου πω κάτι αρνητικό. Δεν δυσκολεύτηκα πουθενά. Σα να ήταν το πιο απλό πράγμα του κόσμου. Αλλά δίπλα σε μένα ήταν πάρα πολλοί άνθρωποι. Όλο αυτό δεν ήταν μόνο προσωπική μου δουλειά.
Καταρχάς η υιοθεσία ήταν πρόταση του πατέρα της. Εκείνο το διάστημα είχα κάνει ήδη έξι εξωσωματικές και δεν είχε περάσει καν από το μυαλό μου να μπω στη διαδικασία της υιοθεσίας. Έρχεται λοιπόν ο Κώστας και η αδελφική μου φίλη Ειρήνη, να διευρύνουν τους ορίζοντες μου.
Αφού μίλησαν οι δυο τους, κανόνισαν όλα τα διαδικαστικά της υιοθεσίας, ήρθαν πολύ απλά μια ημέρα και μου είπαν: «Τα έχουμε όλα έτοιμα. Βάλε μια υπογραφή στην αίτηση!». Αλλά και στην πορεία είχα πολλούς ανθρώπους δίπλα μου και πήραμε πολλή αγάπη.
Ακόμη και η κοινωνία του Πύργου, πριν 16 χρόνια, ήταν έτοιμη για κάτι τέτοιο. Με εντυπωσίασε η αγάπη τους. Δεν ένιωσα ποτέ κανένα αρνητικό σχόλιο ή κουτσομπολιό αλλά ούτε και υπερβολικές αντιδράσεις θαυμασμού. Ήταν όλα ήρεμα…όμορφα».
Σαν ένα παραμύθι
Η λέξη «υιοθεσία» δεν υπήρξε ποτέ μυστικό μέσα στο σπίτι τους. Από την πρώτη κιόλας μέρα, η Γιώτα μιλούσε στη Ραφαέλα μέσα από ένα παραμύθι. Ένα παραμύθι για δύο ανθρώπους που αγαπιόντουσαν πολύ και για ένα παιδί που ήρθε και γέμισε τη ζωή τους φως, γέλια και παιχνίδι.
Ήταν η αληθινή τους ιστορία. «Της έλεγα ότι ήταν ένα παιδάκι «καρδιάς». Πως, δε φούσκωσε ποτέ η κοιλίτσα της μαμάς, και πως η Ραφαέλα έκανε μανούλα την Γιώτα….»
Ραφαέλα: «Δεν ένιωσα ποτέ ότι είμαι υιοθετημένη. Πάντα τους ένιωθα δικούς μου. Το παραμύθι βέβαια που μου έλεγε η μαμά από μικρή, με βοήθησε πολύ. Η αλήθεια είναι ότι μεγαλώνοντας άρχισα να έχω απορίες για τους βιολογικούς μου γονείς. Όμως οι γονείς μου με βοήθησαν παντού σε όλα και ήταν πάντα το στήριγμά μου.
Και αυτό το μήνυμα θέλω να περάσω σε κάθε παιδί που έχει υιοθετηθεί και έχει απορίες ή φόβο: γονιός είναι αυτό που προσπαθεί να μεγαλώσει ένα παιδί στα δύσκολα και τα εύκολα, με τις χαρές και τις λύπες…Και ελπίζω να το καταλάβουν όλα τα παιδιά αυτό».
Η απώλεια που έγινε δύναμη
Πέντε χρόνια αργότερα, η απόλυτη ευτυχία δοκιμάζεται. Ο Κώστας, νικημένος από τον καρκίνο φεύγει…Είχε φροντίσει όμως να τους δείξει το δρόμο που θα ακολουθήσουν οι δυο τους, όπως έκανε πάντα…
«Όταν έφυγε ο Κώστας» θυμάται η Γιώτα, «είχε δώσει τόσα πολλά και στην ουσία εκείνος μας είχε προετοιμάσει. Σε μένα, είχε δείξει το δρόμο και στη Ραφαέλα το είχε πει ότι θα «φύγει» - και ήταν μόλις 5 ετών - μέσα από ένα παραμύθι…Ακόμη και αυτό, μου το είχε κάνει εύκολο, γιατί το παιδί τα ήξερε όλα. Όλα αυτά λοιπόν για μένα ήταν ένας δρόμος που ήταν ήδη έτοιμος και εγώ τον ακολουθούσα. Όχι όμως παθητικά ή μοιρολατρικά…»
Ραφαέλα: «Έλαβα πολλή αγάπη από τον πατέρα μου. Ο μπαμπάς ήταν σαν εμένα. Εξωστρεφής, γελαστός… Και αγαπούσε πολύ τη μουσική. Η μουσική λοιπόν με κάνει να τον κρατάω μέσα μου. Και πάντα θυμάμαι να μου λέει, όταν με προετοίμαζε ότι θα φύγει: «δεν θέλω να κλάψεις». Και όντως δεν έκλαψα καθόλου. Όταν μεγάλωσα όμως και συνειδητοποίησα όλα όσα μου είπε τότε, άρχισα να έχω ξεσπάσματα. Αλλά πάντα χαμογελούσα, γιατί αυτό θα ήθελε ο μπαμπάς.
Η αλήθεια είναι ότι όσο μεγαλώνω στεναχωριέμαι που δεν τον έχω δίπλα μου σε σημαντικές στιγμές. Τον νιώθω να μου λέει «πρόσεχε!», να με συμβουλεύει. Και όταν στεναχωριέμαι κλείνω τα μάτια μου και τον έχω δίπλα μου».
Γιώτα: «Δεν χρειάζεται πολύ προσπάθεια για να τον κρατήσουμε ζωντανό μέσα μας. Εγώ βλέπω την Ραφαέλα να μιλάει, να κινείται…Τον «βλέπω» μέσα από τη Ραφαέλα γιατί ήταν ίδιοι!»
Σχέση αγάπης, θαυμασμού και αφοσίωσης
Σήμερα, η σχέση μητέρας και κόρης είναι γεμάτη αλήθεια, τρυφερότητα και θαυμασμό. Η Ραφαέλα θαυμάζει στη μητέρα της τη δύναμη και την αφοσίωσή της. Η Γιώτα βλέπει στη Ραφαέλα μια λάμψη, μια εξωστρέφεια, μια ζωντάνια που, όπως λέει, πάντα την κέρδιζε.
Γιώτα: «Αυτό που θαυμάζω στην Ραφαέλα είναι αυτό που δεν έχω, και είναι τελείως «κόντρα» σε μένα. Είναι λαμπερή, εξωστρεφής…ένα παιδί που μιλάει και χαιρετάει όλο τον κόσμο. Μπορεί να προσαρμοστεί παντού… Κολυμπάει ακόμη και στα πιο «βαθιά» νερά. Ενώ εγώ είμαι πιο εσωστρεφής.
Από μικρή τα μάτια της έλαμπαν. Βγάζει μια απίστευτη ζωντάνια. Από μικρή την θυμάμαι να λέει «αγαπώ όλο τον κόσμο». Είναι ένα παιδί χαρισματικό που σε κερδίζει. Είναι ένα παιδί που είτε θα το συμπαθήσεις αμέσως ή θα το αντιπαθήσεις γιατί είναι πολύ ομιλητική και εκδηλωτική»
Ραφαέλα: «Στη μαμά μου θαυμάζω τη δύναμή της. Ναι μεν με μαλώνει λίγο (γέλια) αλλά σίγουρα θέλει το καλύτερο για μένα. Με σκέφτεται διαρκώς ακόμη και για τα πιο μικρά πράγματα. Και την αγαπώ πολύ. Όπως πάντα θα αγαπώ τον πατέρα μου. Τον έχω πάντα μαζί μου, μέσα στην καρδιά μου…Στη μαμά λέω συνέχεια, ότι επειδή μεγάλωσα και σε δύο χρόνια θα πάω να σπουδάσω, να ξαναφτιάξει τη ζωή της. Θέλω να την βλέπω ευτυχισμένη. Θέλω να την βλέπω χαμογελαστή. Όλοι χρειαζόμαστε έναν άνθρωπο δίπλα μας να μας αγαπά και να μας φροντίζει. Θέλω να είναι ευτυχισμένη ξανά, γιατί αυτό θα ήθελε και ο μπαμπάς μου….»
Γιώτα: «Εγώ πάλι πιστεύω ότι είμαι η «κλασική μαμά». Είμαι αυστηρή μαζί της, εννοείται ότι θα την επαινέσω αλλά είμαι η πιο αυστηρή κριτής της».
Ένα αστέρι γεννιέται
Η Ραφαέλα μεγάλωσε μέσα στη μουσική και στο θέατρο. Τραγουδά, παίζει, εκφράζεται καλλιτεχνικά από πολύ μικρή. Την έχουμε δει σε μουσικές και θεατρικές παραστάσεις δίπλα στον πολύ καλό τους φίλο, Νίκο Λαϊνόπουλο. «Η Ραφαέλα πρώτα τραγούδησε και μετά μίλησε» μας λέει η μητέρα της.
Έτσι, στην Α γυμνασίου, το Μουσικό Σχολείο Βαρθολομιού ήταν μονόδρομος. Εκεί, η Ραφαέλα ξεδιπλώνει κάθε καλλιτεχνική της ανησυχία. Και μαζί με τους: Έκτορα, Βαγγέλη, Τάσο, Κατερίνα , Ντράγκο και την ίδια στο τραγούδι έχουν δημιουργήσει τη «Sofita band».
Κι όμως, όταν μιλά για το μέλλον, η σκέψη της πηγαίνει αλλού. Θέλει να γίνει κοινωνική λειτουργός. Θέλει να βοηθήσει παιδιά. Να προσφέρει, όπως λέει, την αγάπη που η ίδια πήρε τόσο απλόχερα.
«Θέλω να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ στον Νίκο Λαϊνόπουλο γιατί αυτός μου έδωσε το κίνητρο να ασχοληθώ με το θέατρο και μου έδωσε πολλή δύναμη. Ευχαριστώ επίσης όλους τους καθηγητές στο σχολείο μου για όλες τις παραστάσεις που έχουμε κάνει και τα παιδιά της μπάντας γιατί με στηρίζουν σε κάθε μου βήμα. Η αλήθεια είναι όμως, ότι όλα αυτά θέλω να τα κρατήσω σαν χόμπι. Θέλω να σπουδάσω και να γίνω Κοινωνική Λειτουργός. Αυτό που θέλω να κάνω είναι να βοηθήσω τα παιδιά. Δεν μπορώ να βλέπω ταλαιπωρημένα παιδιά. Θέλω να βοηθήσω όσο μπορώ και να δώσω την αγάπη που εισέπραξα τόσο έντονα από τους γονείς μου».
Γιώτα: «Ο Νίκος (σ.σ. Λαϊνόπουλος) είναι το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα για αυτό που είπα νωρίτερα, για το πώς μας αντιμετώπισε η κοινωνία του Πύργου και πόση δύναμη πήρα από τους ανθρώπους που είχα δίπλα μου. Θέλαμε να αγαπήσουν την Ραφαέλα γι’ αυτό που είναι, και όχι επειδή είναι παιδί μας. Ο Νίκος την ήξερε από πολύ μικρή, του έλεγα για το ταλέντο της, και ξαφνικά με πήρε τηλέφωνο και την ζήτησε για τον ρόλο της κόρης του στον Οιδίποδα. Εγώ γενικότερα δεν έχω σχέση με την τέχνη. Μόνο ως θεατής. Μέσα από την Ραφαέλα γνώρισα τον μαγικό κόσμο της τέχνης και κατά κάποιον τρόπο έζησα όλη τη διαδικασία της προετοιμασίας των παραστάσεών της».
Με αφορμή τη Γιορτή της Μητέρας, το μήνυμά τους είναι απλό αλλά βαθύ.
Η Ραφαέλα λέει χωρίς δεύτερη σκέψη πως «η υιοθεσία είναι από τα πιο όμορφα πράγματα που μπορεί να κάνει ένας άνθρωπος. Και εγώ όταν μεγαλώσω αυτό θα κάνω. Και εύχομαι όλοι οι μανούλες να είναι ευτυχισμένες»
Η Γιώτα το λέει με τον δικό της τρόπο: «Αν είχα γεννήσει παιδί, θα ήθελα να είχα γεννήσει τη Ραφαέλα. Καμία γυναίκα που θα μπει στη διαδικασία της υιοθεσίας να μην φοβηθεί τίποτα».
Και ίσως μέσα σε αυτή τη φράση να χωράει όλη η ιστορία τους. Γιατί τελικά η γέννηση είναι μια στιγμή. Η μητρότητα, όμως, είναι ένα καθημερινό μαγικό ταξίδι.
Γιώτα, Χρόνια σου Πολλά!
Ραφαέλα, να προσέχεις τη Μαμά σου!
