Πυξ Λαξ στην Αρχ. Ολυμπία: Δεν έπαψαν αγάπη να θυμίζουν

Οι Πυξ Λαξ είναι σαν το παλιό κρασί… Όσο περνά ο καιρός γίνεται και καλύτερο. Βέβαια βλέποντας τον Φίλιππο και το Μπάμπη στη σκηνή, νομίζεις ότι έχεις μπροστά σου, τον Πλιάτσικα και τον Στόκα του 1988, ή της δεκαετίας του 90. Χαλαροί, με αφοπλιστική ειλικρίνεια για μια διαδρομή χορταστική που τα έκαναν όλα, που ενώθηκαν, μεγαλούργησαν, χώρισαν, ενώθηκαν ξανά και είπαν δεν μας χωρίζει τίποτα, πάμε με την αγάπη του κόσμου…

Και είναι πραγματικά συγκινητικό, παιδιά που γεννήθηκαν μετά το 2000, να είναι μπροστά στη σκηνή και να τραγουδούν με πάθος όλες τις μεγάλες επιτυχίες του συγκροτήματος…

“Πόσοι είστε γεννημένοι μετά το 2000;” ρώτησε ο Πλιάτσικας για να σηκωθούν πάρα πολλά χέρια μπροστά του από το κοινό…

Η βραδιά της Πέμπτης στο θέατρο Ολύμπια στο Φλόκα, ήταν απλά απολαυστική… Από εκείνες τις βραδιές που είναι βγαλμένες από τα παλιά, που οι παρέες γράφουν ιστορία, που άνθρωποι άγνωστοι μεταξύ τους δένονται με κοινά βιώματα, με στίχους και μουσικές που λατρεύτηκαν…

Το στενάχωρο ήταν πως από χρονιά σε χρονιά, στις συναυλίες συγκροτημάτων όπως οι Πυξ Λαξ, μετράς απουσίες… Πρώτα ο Μάνους Ξυδούς, μετά ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας, ύστερα ο Βασίλης Καρράς… Κοινές πορείες, φιλίες, σχέσεις ζωής…

Και ειλικρινείς καταστάσεις… “Δεν μπορούσαμε να μείνουμε ανεπηρέαστοι από τα βιώματα της Ελλάδας, το λαϊκό τραγούδι” είπε ο Φίλιππος και άρχισε να παίζει το “Άστη να λέει” του Βασίλη… ή το “Γάτο” του Λαυρέντη…

Τα παλιά “επικά” τους τραγούδια, παντρεύτηκαν με τα νέα τους, έδεσαν αρμονικά, σε μια συναυλία που η αλληλεπίδραση με το κοινό “χτύπησε κόκκινο”, μια συναυλία που ο Πλιάτσικας αποδείχθηκε πιο ζωηρός και πειραχτήρι από το Στόκα (συγνώμη Μπάμπη) και που δεν άφησε ασχολίαστη την επικαιρότητα μιλώντας για την Ουκρανία και τη Γάζα, ανεξαρτήτως πολιτικών φρονημάτων. Εξηγώντας ότι τα πράγματα είναι ανησυχητικά όταν κάποιος αποφασίζει ότι του αρέσει μια χώρα δίπλα του και εισβάλει… Και ότι σήμερα μπορεί να είναι η Γάζα και η Ουκρανία, αύριο μπορεί να είναι οποιαδήποτε άλλη χώρα…

Και το γλέντι συνεχίστηκε (δίχως να ακουστεί το “Γλέντι”), αλλά με εκείνα που προβληματιστήκαμε, κλάψαμε, ερωτευτήκαμε, καψουρευτήκαμε, χωρίσαμε για να φτάσουμε στον επίλογο με το κοινό όρθιο στο πέτρινο θέατρο και την σκηνή του, “γιατί έπαψες αγάπη να θυμίζεις” για να ολοκληρώσουν (σχεδόν) με “μια συνουσία μυστική” και κανά δύο άλλα αγαπημένα…

Το μπλουζάκι του Φίλιππου, έγραφε “Πυξ Λαξ Last Concert”… κάτι σαν ανέκδοτο και με το φόβο μήπως έρθει αυτή η στιγμή… Κάποτε πριν χρόνια και μετά την επανένωση ειπώθηκε πολλές φορές, όμως η αγάπη του κόσμου ειναι αυτή που κρατά ακόμα μακριά, αυτή την ώρα…

Κι ας είναι έτσι, αφού σε τούτη χώρα δεν έχουν μείνει πολλά με διαχρονικότητα που να ενώνουν τις γενιές μεταξύ τους…

Το βράδυ της Πέμπτης στο Φλόκα βρεθήκαμε μαζί άνθρωποι γεννημένοι, το 60, το 70, το 80, το 90 και όπως είπαμε το παρήγορο, πολλοί μετά το 2000. Πολλές διαφορετικές γενιές, όλοι με τα ίδια, τα κοινά ακούσματα…

Ήταν το όμορφο μουσικό φινάλε του φετινού καλοκαιριού… 

{https://www.tiktok.com/@ilialive.gr/video/7541752555399859478}

• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
•